Το Φεγγάρι του Δράκου

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Ούσα ένας άνθρωπος ανάποδος, που προσπαθώ να διορθώσω όσα μπορούν να χαλιναγωγηθούν πάνω μου (τα άλλα προτιμώ να τα αφήνω στην ησυχία τους για να κάνουν κι εκείνα το ίδιο σε μένα!), αρέσκομαι να ''χάνω'' και να ''βρίσκω'' ξανά τον εαυτό μου μέσα στις όποιες αντιφάσεις. Ναι, ταυτοχρόνως μισώ κι αγαπώ όλα εκείνα που μπορεί να μοιάζουν τόσο αντίθετα κι αλληλένδετα, την ίδια στιγμή, ζεύγη όπως για παράδειγμα είναι το φως και το σκοτάδι. Λες και το πρώτο με τρομάζει με την όποια του καθαρότητα και το δεύτερο λες και με ''σκεπάζει'' και με προφυλάσσει και τούμπαλιν... Ξέρω ότι ακούγεται οξύμωρο; Παιδιάστικο; Αφελές; Χαζό; Πείτε το όπως επιθυμείτε, αλλά ως αναγνώστρια το έχω βρει μέσα στα μυθιστορήματα της πολύ αγαπημένης μου συγγραφέως (δεν έχω κανέναν λόγο να το κρύψω!) Ευαγγελίας Ευσταθίου και δεν το αφήνω! Κι αν κάποιες φορές η συγγραφέας μπορεί να μας κάνει να ζούμε μία πιο γήινη και προσιτή εμπειρία του έρωτα μέσα από τα έργα της, με το καινούργιο της μυθιστόρημα, με τίτλο ''Το Φεγγάρι του Δράκου'' (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας) μοιάζει σαν να αναγεννιέται σαν το πουλί Φοίνιξ μέσα όχι από τις στάχτες της, αλλά από την οξυδέρκεια της μαγευτικής της πένας.

''Και, καθώς ο χρόνος μετρά αντίστροφα, ο έρωτας κλυδωνίζει τις ισορροπίες, κάνοντας αβάσταχτο τον μοναδικό τρόπο σωτηρίας του Δράκου: να μην τρυγήσει ποτέ ξανά τη γύρη από τον ανθό η Μέλισσα."

''Το Φεγγάρι του Δράκου'', όπως προείπα ο τίτλος του βιβλίου και σε συνδυασμό με την εύστοχη εικόνα του εξωφύλλου, μπορώ να πω ότι ήδη είχα ''υποταχθεί'' σε εκείνο. Κι αυτό, διότι ανέκαθεν αγαπούσα περισσότερο το φεγγάρι από τον ήλιο (γεννήθηκα αργά το βράδυ, οπότε μπορεί να οφείλεται κι εκεί), τους δράκους τους ξεχώριζα πάντα παραπάνω μέσα σε όλα τα πλάσματα της φαντασίας -ανήκω και στο ζώδιο του δράκου βάσει του κινέζικου ωροσκοπίου-, αλλά κι επειδή θεωρώ τις μέλισσες ως ένα από τα πιο όμορφα και σημαντικά πλάσματα της φύσης. Λατρεύω τη μεθοδικότητά τους, την οξυδέρκειά τους, μα και τις δυνατότητές τους να παράγουν τόσο σημαντικά πράγματα με τα πιο απλά μέσα. Γι'αυτούς, λοιπόν, τους λόγους (και για πολλούς ακόμη!) κι ας μην είμαι πεταλούδα να ελκύομαι από τη φωτιά, ναι! Θα μπορούσα να είμαι μία μέλισσα που πάντα θα λαχταρά κι αποζητά τον δράκο της... Και κάπως έτσι, ξεκίνησα την ανάγνωση του βιβλίου...

''Ο Ντόμινικ Δραγάνης, τελευταίος απόγονος του κραταιού Οίκου Καναβάρο, έχει απαρνηθεί την ηγεσία ενός μυστικού τάγματος που σκόπευε να κυριαρχήσει στον κόσμο μέσω της Ανίκητης Φυλής. Προκειμένου να βρει θεραπεία για τη θανατηφόρο ασθένεια του αδερφού του και του ίδιου στρέφεται στην επιστήμη, ελπίζοντας για το ανέλπιστο, ώσπου έρχεται αντιμέτωπος με τον ολέθριο δρόμο που του επιφύλασσε η μοίρα: να αφαιρέσει τη ζωή μιας αθώας γυναίκας για να σωθούν οι δυο τους. Η Ράγια Σαβέρη, εκκολαπτόμενη γιατρός, αγνοώντας τα σχέδια του Ντόμινικ, βλέπει την ήσυχη ζωή της να ανατρέπεται από τη μια μέρα στην άλλη. Από απλή φοιτήτρια γίνεται το φάρμακο για μια ανίατη ασθένεια, μπλέκοντας σε έναν ιστό υφασμένο από ψέματα, φρικτά πειράματα και ειδεχθείς φόνους. Και δεν έχει ιδέα ότι είναι το μήλον της έριδος ανάμεσα σε προαιώνιους εχθρούς βαφτισμένους στο αίμα. Σε μια φρενήρη διαδρομή από την Ελλάδα στην Ιταλία, οι νύχτες μοιάζουν πιο σκοτεινές από ποτέ. Το αδιέξοδό της, η διέξοδός του. Το τέλος της, η αρχή του. Ο θάνατός της, η ζωή του." (Από το οπισθόφυλλο)

Η συγγραφέας φέρει όλα εκείνα τα εχέγγυα που με πείθουν ότι θα διαβάσω ένα πραγματικά καλό βιβλίο και θα περάσω όμορφα κατά τη διάρκεια της επαφής μου μαζί του. Στο καινούργιο της αυτό μυθιστόρημα, από τις πρώτες κιόλας του σελίδες, ένιωσα λες και ''σπάει'' τα όποια αόρατα ''δεσμά'' που μπορεί να την κρατούσαν κάπως... όχι περιορισμένη, αλλά πιο προσηλωμένη μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια, με αποτέλεσμα ένα κείμενο που λάμπει κάτω από ''Το Φεγγάρι του Δράκου''. Μία ιστορία έρωτα απαγορευμένου κι αναπόφευκτου, μα τόσο μοιραίου και καρμικού, πλημμυρισμένη από αρκετή δόση περιπέτειας και μυστηρίου σε ένα πλαίσιο όπου η φαντασία έρχεται και εναρμονίζεται με την πεζή πραγματικότητα και το όποιο ηθελημένο ''φαίνεσθαι'' των προσώπων, αλλά και το αίσθημα της επιβίωσης μέσω του διπόλου ζωής και θανάτου...

Η συγγραφέας, όμως, δε μένει μόνο στην περιγραφή και βίωση του έρωτα από τα πρόσωπα της ιστορίας. Η φράση ''ο θάνατός σου, η ζωή μου/μας'' γίνεται ο κεντρικός πυρήνας πάνω στον οποίο ''χτίζεται'' όλη η πλοκή με κεντρικό ερώτημα το πόσο ηθικό είναι -μέσα στα πλαίσια της επιστήμης- οι άνθρωποι να λειτουργούν ως αναλώσιμα πειραματόζωα που θα βοηθούν στην επιβίωση των άλλων ανθρώπων και την παντελή εξάλειψη των όποιων θανατηφόρων ασθενειών ενώ παράλληλα παρατηρούμε ένα εύστοχο παιχνίδι ψυχικών αντοχών μεταξύ των ψεμάτων και των αποκαλύψεων της αλήθειας, την αποζήτηση της συντροφικότητας και της αποδοχής, το πώς οι άνθρωποι μπορεί να διαχειρίζονται την όποια εξουσία έχουν στα χέρια τους μαζί με το όποιο τίμημα αυτής, καθώς και το πώς η αγάπη οδηγεί τα βήματα των ανθρώπων ώστε να προβούν σε κάθε πράξη για να σώσουν όσους/ες αγαπούν...

Με έναν λόγο τόσο καθηλωτικό από την αρχή έως και το τέλος, μη σας φανεί περίεργο αν το καρδιοχτύπι σας αποτυπωνόταν πάνω στο χαρτί του καρδιογραφήματος κάπως άτακτο και διαρκώς σε μία ένδειξη υπερέντασης! Όχι! Μη φοβηθείτε! Δεν πρόκειται να πάθετε κάποιο έμφραγμα, αλλά το πολύ πολύ να αισθανθείτε να βιώνετε έναν έρωτα σαρωτικό από εκείνους που όμοιός του δεν υπάρχει και είναι ευλογημένοι/ες όσοι/ες τον ζήσουν. Κι όλα αυτά πάνω σε πρόσωπα τόσο απρόσιτα και προσιτά την ίδια στιγμή που έρχονται να μας (υπεν)θυμίσουν πολλά που είτε έχουμε ξεχάσει είτε φοβόμαστε να αναμετρηθούμε μαζί τους, αφού γνωρίζουμε εξ αρχής ότι όχι μόνο θα ηττηθούμε αμαχητί, μα κυρίως ότι θα μπορούσαμε να το κάνουμε ξανά και ξανά έχοντας πλήρη γνώση του τέλους...

Διάβασα το βιβλίο με μία ανάσα κι ήταν αυτό που -χωρίς να το ξέρω- χρειαζόμουν για να θυμηθώ όλους εκείνους τους λόγους που πρωταγάπησα (κι εξακολουθώ να κάνω) την πένα της συγγραφέως και να εύχομαι να μπορούσα να βιώσω κι εγώ κάποια στιγμή ένα κομμάτι αυτών των ιστοριών της. Μεταξύ μας, πολύ φοβάμαι ότι το παρόν βιβλίο ήρθε να διεκδικήσει την πρώτη θέση στην καρδιά μου ''εκτοπίζοντας'' ένα άλλο δικό της που βρίσκεται χρόνια εκεί. Μα γιατί να συμβεί αυτό, αφού μπορούν κάλλιστα να μείνουν και τα δύο εκεί; Ε, και για να μην ξεχνιόμαστε! Ανυπομονώ για το επόμενο!

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.