Vivliovamon by Kiriaki Ganiti

Γράφει η Κυριακή Γανίτη #Αφιέρωμα στα βιβλία ''Τα ημερολόγια λένε πάντα την αλήθεια" & ''Μέσα από τη λάσπη" της συγγραφέως Δώρας Τζέμα Δεν έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που διάβασα το καινούργιο μυθιστόρημα της συγγραφέως  Δώρας Τζέμα , με τίτλο  ''Σημάδια"  (κυκλοφορεί από τις  εκδόσεις Άνεμος ) και ήταν από εκείνα τα βιβλία που αλλιώς τα περιμένεις κι αλλιώς προκύπτουν φέροντας, εντέλει, ένα ακόμη θετικότερο πρόσημο. Ένα βιβλίο από εκείνα που σου γεννούν την επιθυμία να διαβάσεις κι άλλα του/της εκάστοτε συγγραφέα/εως. ΄Ετσι κι έγινε! Η συγγραφέας μου έστειλε προς ανάγνωση και παρουσίαση και τα δύο προηγούμενα έργα της με την προϋπόθεση να γράψω για εκείνα ό,τι πραγματικά αισθάνομαι -ακόμη κι αν δεν τα βρήκα ως τα πιο αρεστά- καθώς θέλει να ακούει το αναγνωστικό κοινό και να σέβεται τις απόψεις του. Ε, δεν ξέρω για εσάς, μα εγώ αυτό το εκτίμησα! Δε λέω ότι θα με επηρέαζε σε τέτοιον καταλυτικό βαθμό ώστε να σταθώ μόνο στα θετικά των βι...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Όπως ο χρόνος λειτουργεί καταπραϋντικά ως προς τη βίωση του κάθε πόνου και στενοχώριας, ανάλογα θετικά αποτελέσματα φέρει και στην επαφή μας με τις πένες δημιουργών που μπορεί να έχουμε αγαπήσει κατά το παρελθόν. Διότι, όσο περισσότερο διαβάζω τόσο περισσότερο εκτιμώ τη γραφή κάποιων συγγραφέων που δε διαβάζω, συνεχώς, δικά τους έργα, αλλά μεσολαβούν μεγάλα διαστήματα μεταξύ των αναγνώσεων των έργων τους που με κάνουν να επιθυμώ να ''επιστρέψω'' σε εκείνους/ες. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει και η συγγραφέας Μαρία Παπαδάκη που έχω την καλή τύχη να τη ''συναντώ'' ξανά μέσα από το καινούργιο της μυθιστόρημα, με τίτλο ''Όσα κρύβει η σιωπή'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη. Βασισμένο το βιβλίο σε αληθινά γεγονότα, η συγγραφέας ''χτίζει'' μία υπόθεση τόσο απτή και ρεαλιστική -μέσα σε ένα κατά τ'άλλα γνώριμο κοινωνικό σκηνικό- όπου η μυθοπλασία φαντάζει να ζηλεύει την πραγματική ζωή ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Δυστυχώς, η ζωή δεν είναι πάντα ένας δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά πολλά ''αγκάθια'' έρχονται και στέκονται εμπόδιο στο διάβα των ανθρώπων και πληγώνουν τόσο το σώμα όσο και την ψυχή τους. Διαβάζοντας ιστορικά μυθιστορήματα εποχής πάντα αισθάνομαι να γίνομαι ένα με το κοινωνικό υπόβαθρο εκείνης της εποχής που λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα της πλοκής. Σαν να συναντώ τα πρόσωπα που έζησαν τότε και -έστω και σε νοερό πλαίσιο- να συμμερίζομαι ένα κομμάτι των όσων βίωσαν κι αισθάνθηκαν. Σαν να γίνονται οι ιστορίες τους (ακόμη κι όταν η μυθοπλασία γεννά ιδέες βάσει της αληθινής ζωής) μαθήματα με χρήσιμα διδάγματα για την πορεία μας προς το μέλλον. Σαν να μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος ενώ ταυτόχρονα παίρνουμε δύναμη και κουράγιο από τα πρότυπα αξιοπρέπειας των προσώπων που θα παρελάσουν μπροστά από τα μάτια μας... Ναι, μπορεί να μην είναι στις πρώτες θέσεις, πλέον, των αναγνωστικών μου επιλογών βιβλία που φέρουν έναν κοινωνικό/ιστορικό χαρα...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη #Αφιέρωμα: Όταν το βιβλίο ''αποκτά'' όνομα και υπόσταση  Μέρος 5ο: Αντιγόνη  Και το αφιέρωμα ολοκληρώνεται με το καινούργιο κοινωνικό μυθιστόρημα της συγγραφέως Πόλυς Σιγανού, με τίτλο ''Αντιγόνη'' και υπότιτλο ''Σκόρπιες εικόνες", το οποίο δεν έχει μεγάλο διάστημα που έχει κυκλοφορήσει από την Άνεμος εκδοτική. Και ναι. Για δεύτερη φορά ''συναντώ'' ξανά τη συγγραφέα μέσα από ένα μυθιστόρημα τόσο απλό και συνάμα ''γεμάτο'' από μηνύματα με μία διαχρονική αξία και ρεαλιστικότητα που και η μυθοπλασία υποκλίνεται μπροστά στη ζωή. ''Αντιγόνη'', λοιπόν, η πρωταγωνίστρια, συνονόματη με την αρχαία ηρωϊδα του Σοφοκλή και με τις δύο ''καταδικασμένες'' από την τραγικότητα των επιλογών και των όποιων επιβεβλημένων αποφάσεων των ''πρέπει'', ''κανόνων'' και ''ηθών'' των κοινωνικών δεδομένων της εκάστοτε εποχής όπου είχαν τ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη #Αφιέρωμα: Όταν το βιβλίο ''αποκτά'' όνομα και υπόσταση  Μέρος 3ο ΣΑΜΙΡΑ Το κορίτσι με τα πράσινα μάτια  Αντιλαμβάνομαι και μπορώ να δικαιολογήσω ως έναν βαθμό την όποια προκατάληψη και φόβο μπορεί να νιώθουν κάποιοι άνθρωποι προς ανθρώπους που έρχονται από άλλες ξένες χώρες και μπορεί να έχουν διαφορετικά θρησκευτικά πιστεύω και συνήθειες ζωής. Όμως, έχω γαλουχηθεί, από την οικογένειά μου, ότι παντού και πάντα υπήρχαν και υπάρχουν τόσο καλοί όσο και κακοί άνθρωποι. Η καταγωγή, το φύλο, το εκπαιδευτικό επίπεδο, η οικονομική κατάσταση, η όποια πίστη και αρκετοί ακόμη παράγοντες δεν καθορίζουν απαραιτήτως και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός ανθρώπου, μα και πάλι δεν μπορώ να είμαι, απολύτως, σίγουρη. Καθώς παρατηρούμε ότι υπάρχουν κάποια ''αγκάθια'' στον τρόπο διαπαιδαγώγησης και γενικότερης αντίληψης σε χώρες -κυρίως της ανατολής- με βάσει των οποίων όχι μόνο προβαίνουν σε έναν παντελώς άκυρο κι αβάσιμο διαχωρισμό των ανδρών έναντ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη  #Αφιέρωμα: Όταν το βιβλίο ''αποκτά'' όνομα και υπόσταση  Μέρος 2: Αννούλα  Ο στίχος ενός λαϊκού άσματος -αν τον ανακαλώ σωστά- λέει  ''Με όνομα βαρύ σαν ιστορία..."  και σκέφτομαι πόσες ιστορίες σπουδαίες, σημαντικές, ακόμη και πιο μικρές, αλλά ευρέως γνωστές δεν είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με συγκεκριμένα πρόσωπα και τα ονόματά τους (είτε τα μικρά είτε μόνο τα επώνυμα) σαν άλλα σήματα κατατεθέν που τις κάνουν να ξεχωρίζουν ανάμεσα σε τόσες κι άλλες τόσες που προκαλούν δυνατές συγκινήσεις κι ανασύρουν θύμησες από τα ''ντουλάπια'' της σκέψης και των ψυχών πολλών από εμάς. Για το δεύτερο μέρος του αφιερώματος επέλεξα να σας μιλήσω για ένα μυθιστόρημα που φέρει ως τίτλο του ένα από τα πιο αγαπημένα μου γυναικεία ονόματα. Ο λόγος για το βιβλίο της συγγραφέως Νάνσυς Καλφούδη- Παπάκου, με τίτλο ''Αννούλα'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή Παιδείας (Bookguru.gr). Ένα βιβλίο, η υπόθεση του οποίου βασ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη   #Αφιέρωμα: Όταν το βιβλίο ''αποκτά'' όνομα και υπόσταση Μέρος 1ο: Ηλέκτρα  Όταν το βιβλίο ''αποκτά'' όνομα και υπόσταση... και ένα νέο αφιέρωμα με ''αφετηρία'' γυναικείες μορφές που όχι μόνο πρωταγωνιστούν στις ιστορίες τους, αλλά δίνουν και τον όνομά τους στον τίτλο τους, μόλις ξεκινά κι εύχομαι να μη σας απογοητεύσει. Το αφιέρωμα θα αποτελείται από 5 ξεχωριστά μέρη, καθένα εκ των οποίων θα φέρει και την προσωπική ταυτότητα του κάθε μυθιστορήματος. Σήμερα ξεκινώ με το καινούργιο αισθηματικό/κοινωνικό μυθιστόρημα της συγγραφέως Ελένης Καπλάνη, με τίτλο ''Ηλέκτρα'', το οποίο δεν έχει πολύ καιρό που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αγγελάκη. Ένα βιβλίο του οποίου η ιστορία ενέπνευσε την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ που έχει κατακτήσει το φιλοθεάμων κοινό. Άραγε, αυτή η πρωταγωνίστρια με το όνομα ''Ηλέκτρα'' μπορεί να συνδεόταν με την άλλη αρχαία ''Ηλέκτρα'' (είτε του...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Μία βιβλιοπρόταση με γεύση καλοκαιρινής αλμύρας... Τί κι αν απέχουμε κάποιους μήνες από την έλευση του καλοκαιριού και τις επερχόμενες και πολυαναμενόμενες διακοπές, η συγγραφέας Λύδια Βασιλειάδη έχει σκοπό να μας παρασύρει σε έναν ''κυματισμό'' της ψυχής και του μυαλού με απώτερο σταθμό το λιμάνι της Ίου. ''Ταξιδεύοντας στη θάλασσα της Ίου'' ο τίτλος του νέου της μυθιστορήματος το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος και μόνο από το άκουσμά του, αισθανόμαστε να γευόμαστε μία μυρωδιά από τη θάλασσα του Αιγαίου, τα πάντα γύρω μας να παίρνουν χρώμα από μπλε των νερών της και να φωτίζονται από το λευκό των κυκλαδίτικων σπιτιών και παράλληλα η αλμύρα να γίνεται ένα με το άρωμα του θυμαριού και της ρίγανης.   ''Στα βάθη της θάλασσας της Ίου, σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός ηλικιωμένου Γερμανού ιστιοπλόου, βρίσκεται θαμμένο ένα αρχαίο ναυάγιο, στα σπλάχνα του οποίου κρύβεται ένας μεγάλος θησαυρός. Δύο Γερμανοί, ο Πίτερ και ο Ντί...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Μία συλλογή διηγημάτων με γεύση από τσίχλες ταξιδιού... Τον συγγραφέα Μάκη Τσίτα τον ''παρακολουθώ'' αρκετά τα τελευταία χρόνια μέσα από τα βιβλία που υπογράφει. Νιώθω μία οικειότητα με την πένα του, καθώς και με τον τρόπο σκέψης του. Τί κι αν δεν είμαι στο ''πλάι'' του, ως αναγνώστρια, από τα πρώτα του συγγραφικά βήματα, μας έκανε μία μεγάλη χάρη προβαίνοντας στην έκδοση της συλλογής διηγημάτων του, με τίτλο ''Τσίχλες ταξιδιού'' (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο) μέσα στην οποία περιέχονται 19 αυτοτελή και μεστά διηγήματά του που έχουν γραφτεί μέσα σε όλο αυτό το διάστημα και μας επιτρέπουν όχι μόνο να τον ''γνωρίσουμε'' καλύτερα, αλλά να μας γίνει φανερή και η συγγραφική του πορεία και εξέλιξη μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια.  Με κοινό παρονομαστή την εύστοχη και εκλεπτυσμένη -σε καμία περίπτωση αρνητική- ειρωνεία και σαρκαστική διάθεση του συγγραφέα και τα 19 διηγήματα της συλλογής διαβάζονται εύ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Ένα αλλιώτικο παγωτό με γεύση τριαντάφυλλο... Είναι μερικά βιβλία που έρχονται σχεδόν αθόρυβα κι αβίαστα, δίχως ''τυμπανοκρουσίες'' και μεγάλα λόγια συντροφιά που θα προσπαθήσουν να τα δεις με καλό μάτι εξ αρχής. Είναι εκείνα τα βιβλία που διεκδικούν ένα κομμάτι της σκέψης και μία θέση στην καρδιά σου με τόση τρυφερότητα κι ενσυναίσθηση που δεν μπορείς να τους το αρνηθείς. Είναι εκείνα τα βιβλία που δεν έχει σημασία ο όγκος τους, αλλά καταφέρνουν και βρίσκουν και ''ακουμπούν'' πάνω σε αυτές τις μικρές φλέβες που οδηγούν κατευθείαν στην καρδιά, στη σκέψη και εντέλει στο βάθος της ψυχής μας και μας πλημμυρίζουν από την κορυφή έως τα νύχια, από μέσα έως έξω, με συναισθήματα τόσο δυνατά και λυτρωτικά -την ίδια στιγμή- που σε κάνουν να τα αναπολείς και να τα φέρνεις στη μνήμη σου για πολύ καιρό και μετά την πρώτη τους ανάγνωση... Ένα τέτοιο βιβλίο είναι η καινούργια νουβέλα της συγγραφέως Μυρτούς Κατσουλάρη, με τίτλο ''Παγωτό τ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ''Και για τη ζωή που πάντα πρέπει «να ζούμε κάθε μέρα σαν να μην υπάρχει άλλη».'' Δεν ξέρω αν οφείλεται στο γεγονός ότι μεγαλώνω και παράλληλα με όλα όσα βιώνω, έρχεται σιγά σιγά και αυτή η γλυκειά σοφία του χρόνου που προκύπτει από τις εμπειρίες της ζωής μας και με κάνει όχι μόνο να αναπολώ περασμένες χαρούμενες, ή, και μη στιγμές, μα να αναθεωρώ απόψεις, να ασπάζομαι άλλες που ίσως παλαιότερα να μην μπορούσα να της αποδεχθώ βάσει της όποιας δυναμικής και πιο αλέγκρας φύσης της νιότης και να βλέπω τα πράγματα μέσα από μία νέα οπτική που μέχρι σήμερα δεν είχε έρθει να μου ''χτυπήσει'' την πόρτα του μυαλού και της σκέψης μου. Ένα από τα συμπεράσματα που έχω καταλήξει -καλά, όχι ότι θα ακουστώ και τόσο πρωτότυπη, μάλλον προς το βαρετά γραφική θα το έλεγα- είναι ότι οι χαρές είναι λιγότερες από τις κακές στιγμές καθ'όλη της ζωής κι όμως μοιάζει να επισκιάζουν όλα τα άσχημα και η θύμησή τους να τα κάνει όλα στην άκρη. Λες και δεν ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Δε χρειάζεται να έχει κάποιος/α μαντικές ικανότητες για να προβεί στη διαπίστωση πώς ό,τι γεννάται είναι προορισμένο να πεθάνει και σε αυτό το ενδιάμεσο που αποκαλείται ''ζωή'' θα ακολουθήσει ό,τι έχουν ορίσει οι μοίρες για εκείνο. Ένα πεπρωμένο; Κισμέτ; Σενάριο του σύμπαντος; Πείτε το όπως επιθυμείτε, που από εκείνο, όμως, κανένας και καμία μέχρι και σήμερα δεν κατάφερε να ''δραπετεύσει''. Ένα πεπρωμένο που δεν είναι πάντα και μόνο στρωμένο με ροδοπέταλα, αλλά στο ''μονοπάτι'' του υπάρχουν ''αγκάθια'' που πονούν, σκιές που κρύβουν το φως και μας παραπλανούν, όπως κι άλλα δύσβατα σημεία παράλληλα με εκείνες τις μικρές, ή, μεγαλύτερες στιγμές χαράς, ξεγνοιασιάς κι αγάπης. Μα η ελπίδα πάντα επιλέγει να μένει άσβεστη, ακόμη κι αν όλα δείχνουν να έχουν χαθεί. Μα ελάτε που η μοίρα φέρνει, αργά, ή, γρήγορα την όποια λύτρωση και δικαίωση ταυτόχρονα με την όποια τιμωρία... Σήμερα διάβασα και σας μιλώ για το...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη #Αφιέρωμα: Από το ''Απλά σ` αγαπώ" στο ''Σε μισώ μέχρι θανάτου"... Αγαπώ τη λογοτεχνία πάρα πολύ. Χρωστάω πολλά στα βιβλία που ''στάθηκαν'' δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια και σε περιόδους όπου η ψυχολογία μου δεν ήταν στα καλύτερά της. Έβρισκα πάνω τους ένα αόρατο αποκούμπι που μαζί με τα αγαπημένα μου πρόσωπα με έκαναν να αισθάνομαι καλά. Θα μου ήμουν, όμως, ανειλικρινής αν έλεγα ότι δεν έχω νιώσει να κουράζομαι από εκείνα και ότι υπάρχουν στιγμές που περνώ κρίση στη σχέση μου με εκείνα. Κι επειδή δε θέλω να είμαι αγνώμων για όλα όσα μου έχουν προσφέρει, ψάχνω τρόπους που θα κρατούν, διαρκώς, ζωντανή αυτήν τη φλόγα της φιλαναγνωσίας.  Εδώ και αρκετό καιρό σκέφτομαι το τί μπορώ να κάνω ώστε να γίνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα κι για εσάς και για την παρουσία των blogs μου. Έτσι, κατέληξα στην ιδέα τα τόσο αγαπητά αφιερώματα να περάσουν σε μία νέα εποχή και να ''επεκταθούν'' παίρνοντας και άλλες μορφές (μαζί με ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Όσοι κι όσες διαβάζετε τις σκέψεις μου για τα βιβλία που διαβάζω, γνωρίζετε πολύ καλά τις απόψεις μου γύρω από εκείνα τα βιβλία των οποίων οι ιστορίες βασίζονται σε αληθινά γεγονότα. Το πώς τα προσεγγίζω, αντιμετωπίζω, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν το θυμικό μου. Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα βιβλίο το οποίο έχει έρθει εδώ και κάμποσες μέρες στα χέρια μου, μα συνειδητά επέλεγα κάπως να παρατείνω τον χρόνο που θα μεσολαβούσε μέχρι να το διαβάσω. Βλέπετε, κατά μία διαβολική σύμπτωση κάποιες τραγωδίες, που δυστυχώς επαναλήφθηκαν στη χώρα μας, έχουν επηρεάσει άρδην τη σκέψη μας κι έχουν ενεργοποιήσει φόβους, μα και ποικίλους ''μηχανισμούς'' άμυνας προς εκείνους. Όμως, με το να ''τρενάρω'' (είδατε το πώς οι λέξεις βρίσκουν πάντα τις πιο κατάλληλες θέσεις στα λόγια μας;) την ανάγνωσή του δεν έβγαινε πουθενά. Το ξεκίνησα, λοιπόν, προ ημερών και το διάβασα σε παράλληλο χρόνο με άλλα έργα. Λες και με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσ...