Μόρα: Σκιές στο Χιόνι
Γράφει η Κυριακή Γανίτη Ένα από τα πολλά μου κουσούρια ως άνθρωπος είναι ότι από πολύ μικρή ηλικία δεν μπορώ να μείνω ικανοποιημένη μόνο με τα όποια προφανή, αλλά πάντα αναζητώ και τα από πίσω και παραπέρα, όπως και να αρέσκομαι να αγγίζω και να τσιγκλάω κάπως τα όρια μεταξύ της πραγματικότητας και της φαντασίας, των όποιων απτών κι αντικειμενικών και επιστημονικώς επεξηγημένων και των όποιων υπόκεινται στους όποιους ''νόμους'' του μεταφυσικού και του μυστηρίου. Λατρεύω, επίσης, τη λαογραφία όχι μόνο του τόπου μας, αλλά κι άλλων χωρών, οπότε μπορείτε να φανταστείτε το πώς εξιτάρουν τη σκέψη μου ιστορίες που αναδύονται από εκείνη και σχετίζονται με την ύπαρξη αποκρουστικών φιγούρων, σπιτιών, τόπων κι άλλων δοξασιών και αρκετών επιπλέον που μπορούν να μας τρομάξουν και να μας κάνουν να φοβόμαστε ακόμη και τη σκιά μας. Έτσι, χαίρομαι σαν μικρό παιδί όταν φτάνει στα χέρια μου ένα μυθιστόρημα (δυστυχώς δεν έχω διαβάσει τόσα όσα θα επιθυμούσα) που υπηρετεί αυτό που αποκαλείτα...