Πίσω από πόρτες και ξέστρωτα σεντόνια
Γράφει η Κυριακή Γανίτη Με πόση σιγουριά μπορούμε να δηλώνουμε ότι γνωρίζουμε, πλήρως, τους άλλους ανθρώπους γύρω μας, ειδικά όταν δεν μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα για τους ίδιους μας τους εαυτούς; Πόση σοφία και αλήθεια κρύβουν οι λαϊκές ρήσεις ''κανείς/καμία δεν ξέρει τί συμβαίνει όταν κλείνουν οι πόρτες ενός σπιτιού'', αλλά και ότι ''κανείς/καμία δεν είναι μέσα στο μυαλό/στην ψυχή του άλλου/της για να γνωρίζει να πει''; Και αυτό το διαπιστώνουμε, καθημερινά, γύρω μας παρατηρώντας τα όσα συμβαίνουν και κάποιες φορές μοιάζει σαν να μένουμε έκπληκτοι/ες και να ''πέφτουμε από τα σύννεφα'' από τα όσα ακούμε να διαδραματίζονται. Λες και έχουμε πλάσει με το μυαλό μας μία άλλη συνθήκη που ίσως και να μας ''βολεύει''/ταιριάζει με το όποιο ''φαίνεσθαι'' των όποιων προκαταλήψεων/πεποιθήσεων/''ταμπελών'' με τις οποίες έχουμε μεγαλώσει και γαλουχηθεί... Με αφετηρία, λοιπόν, όλη αυτήν τη συνθήκη ...