ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΑΥΓΗ
Γράφει η Κυριακή Γανίτη Δυστυχώς, η ζωή δεν είναι πάντα ένας δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά πολλά ''αγκάθια'' έρχονται και στέκονται εμπόδιο στο διάβα των ανθρώπων και πληγώνουν τόσο το σώμα όσο και την ψυχή τους. Διαβάζοντας ιστορικά μυθιστορήματα εποχής πάντα αισθάνομαι να γίνομαι ένα με το κοινωνικό υπόβαθρο εκείνης της εποχής που λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα της πλοκής. Σαν να συναντώ τα πρόσωπα που έζησαν τότε και -έστω και σε νοερό πλαίσιο- να συμμερίζομαι ένα κομμάτι των όσων βίωσαν κι αισθάνθηκαν. Σαν να γίνονται οι ιστορίες τους (ακόμη κι όταν η μυθοπλασία γεννά ιδέες βάσει της αληθινής ζωής) μαθήματα με χρήσιμα διδάγματα για την πορεία μας προς το μέλλον. Σαν να μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος ενώ ταυτόχρονα παίρνουμε δύναμη και κουράγιο από τα πρότυπα αξιοπρέπειας των προσώπων που θα παρελάσουν μπροστά από τα μάτια μας... Ναι, μπορεί να μην είναι στις πρώτες θέσεις, πλέον, των αναγνωστικών μου επιλογών βιβλία που φέρουν έναν κοινωνικό/ιστορικό χαρα...