Vivliovamon by Kiriaki Ganiti

Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΤΖΙΩΓΑ Οι δημιουργοί συστήνονται... κι ας γνωρίσουμε την  ποιήτρια Ελένη Τζιώγα Γράφει η Ελένη Τζιώγα Γεννήθηκα τον Ιούνιο του 1959 στη Θεσσαλονίκη. Πέρασα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια στην επαρχία, στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, που η στασιμότητά της ως επαρχίας και αγκυλώσεις της κοινωνίας την εποχή εκείνη, σημάδεψε την εφηβεία μου με θλίψη και την μύχια ελπίδα ότι η ζωή εκεί είναι μία "θητεία" και ότι κάπου αλλού είναι ίσως διαφορετική και συναρπαστική. Στα 18 μου μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη όπου έμελλε η πόλη αυτή να με σημαδέψει δια βίου με την γοητεία και την σαγήνη της. Δούλεψα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης ως Γραμματέας κι έζησα στην Κομοτηνή και για πολλά χρόνια στην Αθήνα. Η Θεσσαλονίκη όμως ήταν πάντα η αγαπημένη πόλη, το καταφύγιο, το απάγκιό μου στις δύσκολες εποχές των κρίσεων. Τώρα με φιλοξενεί πάλι στην μεγάλη και ζεστή αγκαλιά της.  Οι εποχές που ζούμε είναι ιδιαίτερα πιεστικές και δύσκολες. Το ανθρώπινο πνεύμα συνθλίβεται καθημερινά μέσα σ΄αυτή τ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ Τίτλος:  Ένα πολύ παράξενο αγόρι Συγγραφέας:  Ρικάρδο Αλκάνταρα Σε έναν κόσμο που όλοι κι όλες αποζητάμε την αποδοχή από τους/τις γύρω μας ακριβώς έτσι όπως είμαστε, με ποιον τρόπο μπορούμε να πείσουμε τα παιδιά ότι μπορούν να είναι ευτυχισμένα, να εκφράζουν τα συναισθήματά τους δίχως να τα κρίνουμε και κυρίως ότι μπορούν να αισθάνονται ασφαλή και ότι πάντα θα υπάρχει δίπλα τους ένας άνθρωπος που θα τα αγαπά άνευ όρων κι ανταλλαγμάτων; Ο συγγραφέας Ρικάρδο Αλκάνταρα (Ricardo Alcántara) σκεπτόμενος όλη αυτήν τη συνθήκη προβαίνει στη συγγραφή του παραμυθιού, με τίτλο ''Ένα πολύ παράξενο αγόρι'' (Un niño muy raro), το οποίο κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Βακχικόν σε μετάφραση από την κυρία Τίνα Τερζιώτη και σε εικονογράφηση από τον κύριο Άλμπερτ Ασένσιο (Albert Asensio). Το βιβλίο είναι ιδανικό για ηλικίες παιδιών άνω των 5 ετών. ''Οι συμμαθητές του δεν έπαιζαν μαζί του. Τον έκαναν πέρα και έλεγαν πως ήταν ένα πολύ πα...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Ένα αλλιώτικο παγωτό με γεύση τριαντάφυλλο... Είναι μερικά βιβλία που έρχονται σχεδόν αθόρυβα κι αβίαστα, δίχως ''τυμπανοκρουσίες'' και μεγάλα λόγια συντροφιά που θα προσπαθήσουν να τα δεις με καλό μάτι εξ αρχής. Είναι εκείνα τα βιβλία που διεκδικούν ένα κομμάτι της σκέψης και μία θέση στην καρδιά σου με τόση τρυφερότητα κι ενσυναίσθηση που δεν μπορείς να τους το αρνηθείς. Είναι εκείνα τα βιβλία που δεν έχει σημασία ο όγκος τους, αλλά καταφέρνουν και βρίσκουν και ''ακουμπούν'' πάνω σε αυτές τις μικρές φλέβες που οδηγούν κατευθείαν στην καρδιά, στη σκέψη και εντέλει στο βάθος της ψυχής μας και μας πλημμυρίζουν από την κορυφή έως τα νύχια, από μέσα έως έξω, με συναισθήματα τόσο δυνατά και λυτρωτικά -την ίδια στιγμή- που σε κάνουν να τα αναπολείς και να τα φέρνεις στη μνήμη σου για πολύ καιρό και μετά την πρώτη τους ανάγνωση... Ένα τέτοιο βιβλίο είναι η καινούργια νουβέλα της συγγραφέως Μυρτούς Κατσουλάρη, με τίτλο ''Παγωτό τ...

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΡΑΪΚΟΥ Οι δημιουργοί συστήνονται... κι ας γνωρίσουμε την συγγραφέα Καλλιόπη Ράικου Γράφει η Καλλιόπη Ράικου Ύστερα από κάποιες προσωπικές αλλά και συλλογικές εκδόσεις σε διαφορετικά είδη βιβλίων, ένιωσα την ανάγκη να κάνω ένα βήμα προς τα μέσα· να έρθω πιο κοντά με τον εαυτό μου, αλλά και με καλλιτέχνες και εικαστικούς που θαύμαζα εδώ και καιρό. Ήταν μια περίοδος αναζήτησης, τόσο δημιουργικής όσο και υπαρξιακής, όπου η διαδικασία είχε αρχίσει να με ενδιαφέρει εξίσου —αν όχι περισσότερο— από το ίδιο το αποτέλεσμα. Σε ένα από τα ταξίδια μου στην Κωνσταντινούπολη, ήρθα τυχαία σε επαφή με μια δουλειά που λειτούργησε σχεδόν αποκαλυπτικά για μένα. Εκεί ήταν που μπήκα στον κόσμο των zines. Μέσα από αυτή την εμπειρία, ένιωσα πως βρήκα μια εσωτερική απάντηση σε μια απορία που συχνά άκουγα από άλλους: γιατί επιλέγω να γράφω στο χέρι και όχι κατευθείαν στον υπολογιστή. Η απάντηση δεν ήταν τεχνική· ήταν βαθιά βιωματική. Η χειρονομία της γραφής, η υλικότητα της σελίδα...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Όσο περισσότερο διαβάζω τόσο παραπάνω πράγματα μαθαίνω. Όσο διαβάζω τόσο προτιμώ να ''χάνομαι'' μέσα στον κόσμο της μυθοπλασίας και να ''απαρνούμαι'' τον αληθινό κόσμο γύρω μου. Μα κι όσο διαβάζω τόσο τρομάζω καταλήγοντας στην τραγική διαπίστωση ότι υπάρχουν ακόμη πιο χείριστα τέρατα από εκείνα των εφιαλτικών ιστοριών που έχουν υπόσταση απτή, καθημερινή και πέρα ως πέρα αληθινή και είναι παντού γύρω μας.. Και ναι! Δεν υπάρχει μεγαλύτερο θηρίο, κτήνος, τέρας -πείτε το ως επιθυμείτε- από τον ίδιο τον άνθρωπο και κατ'επέκταση τις στρεβλές σκέψεις/πεποιθήσεις και πράξεις του... Κι αν δε με πιστεύετε, σας προκαλώ να διαβάσετε το βιβλίο, με τίτλο ''Το σημάδι του Θηρίου και άλλες ιστορίες αποικιοκρατικού τρόμου", το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μάγμα, σε ανθολόγηση-μετάφραση-επίμετρο από τον κύριο Δημήτρη Λογοθέτη.  Ωραία θα μου πείτε η όποια αναγνωστική πρόκληση που σας θέτω, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα αναρωτιέστε γ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ Τίτλος:   Το ΛΙΝΕ (Μια ευθεία που έγινε καμπύλη) Συγγραφέας:  Κυριάκος Μούρτζης Σε μία εποχή γκρίζα, μονότονη και μουντή, που όλα μοιάζουν να αλλάζουν με ταχύτητα φωτός και να μας επιβάλλουν έναν συγκεκριμένο ρυθμό ζωής και σκέψης, τα βιβλία που προορίζονται για παιδιά φαντάζουν σαν είναι εκείνες οι φωτεινές στιγμές/αναλαμπές που έρχονται και μας κάνουν να χαμογελάμε και να μην παύουμε να ελπίζουμε για ένα καλύτερο μέλλον! Και εγώ δε θα πάψω ποτέ να δηλώνω την ευγνωμοσύνη μου προς εκείνα μέσω της ξεχωριστής τους παρουσίας στη ζωή μου. Σήμερα, 2 Απριλίου, παγκόσμια ημέρα του παιδικού βιβλίου και δίχως να το έχω καθόλου προγραμματίσει, διάβασα και σας παρουσιάζω ένα πολύ όμορφο (απ'όλες τις απόψεις) παραμύθι, το οποίο απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας έως 7 ετών. Ο λόγος για το παιδικό παραμύθι του συγγραφέα Κυριάκου Μούρτζη, με τίτλο ''Το ΛΙΝΕ (Μια ευθεία που έγινε καμπύλη)", το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Key Books, σε εξαιρετική...

(Προέλευση φωτογραφίας: Shutterstock.com) Γράφει η Κυριακή Γανίτη Η ευθύνη του αναγνωστικού κοινού... Συχνά πυκνά, ως αναγνώστες/στριες στις κατ'ιδίαν συζητήσεις μας, παραπονιόμαστε για συγγραφείς που έχουν καβαλήσει το καλάμι. Που μας μιλούν και μας κοιτούν με αλαζονεία. Που νιώθουνε θιγμένοι/ες αν πούμε ότι δε μας άρεσε το βιβλίο τους και τολμήσαμε να το βαθμολογήσουμε με μη αρεστή για εκείνους/ες βαθμολογία. Που δε σέβονται το αναγνωστικό κοινό και τη λογοτεχνία εν γένει και άλλα ποικίλα αρνητικά. Και ναι! Μιλώ για εκείνους/ες τους/τις μέτριους/ες ''συγγραφείς'' (μεταξύ μας δεν πρέπει καν να φέρουν αυτόν τον τίτλο, πόσω μάλλον να τολμούν οι εκδοτικοί να εκδίδουν τα βιβλία τους που πάσχουν από πολλά!) που δεν κοιτούν να βελτιώνονται και να γράφουν ακόμη καλύτερα και με λόγο ύπαρξης βιβλία, αλλά για κακομαθημένα άτομα που δε δέχονται την όποια κριτική (είτε θετική είτε αρνητική που έχει σκοπό όχι να προσβάλλει/μειώσει, μα να δείξει τον δρόμο προς την εξέλιξη!). Δυσ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Μία βιβλιοπρόταση για τους/τις λάτρεις της φιλοσοφίας, της ένδυσης και της επίπλωσης... Όλοι κι όλες που αγαπάμε να διαβάζουμε βιβλία, πολλές φορές κατά τη διάρκεια των αναγνώσεων, πιάνουμε τους εαυτούς μας και τη σκέψη μας να τριγυρίζουν σε θύμησες, εμπειρίες, αλλά και συναισθήματα που μπορεί να έχουμε βιώσει κατά το παρελθόν πιο πρόσφατο, ή, και μη. Εγώ σήμερα ένιωσα σαν να ξαναγύρισα πίσω στα φοιτητικά έδρανα, που τότε ως φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής (έχω σπουδάσει Φιλοσοφία κι όχι Φιλολογία - μην τα συγχέουμε, καθώς πρόκειται για δύο διαφορετικές επιστήμες) ερχόμουν σε επαφή με τα σπουδαία έργα τόσο των αρχαίων φιλοσόφων Πλάτωνα και Αριστοτέλη όσο και των νεότερων όπως του Βίντγκενσταϊν, του Μακιαβέλι, του Ντεκάρτ κι άλλων μέσα από τα μαθήματα που διδασκόμουν. Μαθήματα σχετικά με την φιλοσοφία της ηθικής, της ομορφιάς, του χώρου, της αρχιτεκτονικής, της φωτογραφίας και της εικόνας και κατ'επέκταση πολλών ακόμη πραγμάτων κι εννοιών που υπάρχουν γύρω μ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ Τίτλος:  Ο Θησαυρός της Ρήγαινας Συγγραφέας:  Ανδρέας Κυριακού Κι εκεί που σκέφτεσαι με ποιο βιβλίο να συνεχίσεις τις αναγνώσεις, να το να σου ''κλείνει'' όχι πονηρά, μα έξυπνα το μάτι το μυθιστόρημα του συγγραφέα Ανδρέα Κυριακού, με τίτλο ''Ο Θησαυρός της Ρήγαινας'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γραφή. Άραγε, τί το τόσο ενδιαφέρον και σημαντικό μπορεί να έκρυβε αυτός ο θησαυρός της ρήγαινας που έγινε πηγή έμπνευσης της συγκεκριμένης υπόθεσης του βιβλίου;  Περιγραφή:  Στην Καντάρα της Κύπρου, ένας θησαυρός ανασύρεται από τη λήθη: όχι χρυσός, αλλά ασυνείδητη μνήμη. Ο Αλέξης και ο Κωστής, φίλοι και καθρέφτες, διασχίζουν εργαστήρια, ερείπια και μονές, αναζητώντας όχι την απόδειξη αλλά την αναγνώριση. Αν η πληροφορία προηγείται της ύλης, τι προηγείται του ανθρώπου; Όταν φτάσει το Όλον, τα επιμέρους σωπαίνουν. Στο σταυροδρόμι επιστήμης και πνευματικότητας, ο Αλέξης και ο παιδικός του φίλος Κωστής μπλέκονται σε μια...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ''Και για τη ζωή που πάντα πρέπει «να ζούμε κάθε μέρα σαν να μην υπάρχει άλλη».'' Δεν ξέρω αν οφείλεται στο γεγονός ότι μεγαλώνω και παράλληλα με όλα όσα βιώνω, έρχεται σιγά σιγά και αυτή η γλυκειά σοφία του χρόνου που προκύπτει από τις εμπειρίες της ζωής μας και με κάνει όχι μόνο να αναπολώ περασμένες χαρούμενες, ή, και μη στιγμές, μα να αναθεωρώ απόψεις, να ασπάζομαι άλλες που ίσως παλαιότερα να μην μπορούσα να της αποδεχθώ βάσει της όποιας δυναμικής και πιο αλέγκρας φύσης της νιότης και να βλέπω τα πράγματα μέσα από μία νέα οπτική που μέχρι σήμερα δεν είχε έρθει να μου ''χτυπήσει'' την πόρτα του μυαλού και της σκέψης μου. Ένα από τα συμπεράσματα που έχω καταλήξει -καλά, όχι ότι θα ακουστώ και τόσο πρωτότυπη, μάλλον προς το βαρετά γραφική θα το έλεγα- είναι ότι οι χαρές είναι λιγότερες από τις κακές στιγμές καθ'όλη της ζωής κι όμως μοιάζει να επισκιάζουν όλα τα άσχημα και η θύμησή τους να τα κάνει όλα στην άκρη. Λες και δεν ...

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΛΕΖΙΟΣ Οι δημιουργοί συστήνονται...κι ας γνωρίσουμε τoν συγγραφέα Ιωάννη Δαλέζιο & Bonus: Απόσπασμα βιβλίου ''Στάχτες και Όνειρα" (Εκδ. Ελκυστής) Γράφει ο Ιωάννης Δαλέζιος Ένιωθα πάντα μια βαθιά ανάγκη να αποτυπώνω σκέψεις, εικόνες και συναισθήματα σε ένα απλό τετράδιο. Ήταν ο δικός μου τρόπος να βάζω σε τάξη όσα μέσα μου έμοιαζαν ασύντακτα, να δίνω φωνή σε όσα δεν μπορούσα να εκφράσω αλλιώς. Θυμάμαι έναν καθηγητή αυτοβελτίωσης να μας λέει: «Γράψτε... όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί μέσα στις λέξεις θα συναντήσετε τον εαυτό σας. Γράψτε χωρίς φίλτρα, χωρίς φόβο, χωρίς την ανάγκη να είστε σωστοί. Εκεί που σταματάτε να προσπαθείτε να εντυπωσιάσετε, αρχίζετε να είστε αληθινοί». Και τελικά... είχε δίκιο. Στην αρχή ήταν λέξεις Έπειτα μικρές ιστορίες, αποσπάσματα που έμοιαζαν περισσότερο με εσωτερικές εξομολογήσεις. Με τον χρόνο όμως, και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αυτή η ανάγκη μεγάλωσε. Έγινε τρόπος ζωής. Έγινε η αιτία να συναντώ τον εαυτό μου, να συ...

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΜΟΣΧΟΥΛΑ ΜΠΕΣΤΑ Οι δημιουργοί συστήνονται... κι ας γνωρίσουμε την συγγραφέα Μοσχούλα Μπέστα Γράφει η Μοσχούλα Μπέστα “Ο Κουμπής ο Κόκκινος”: Όταν η διαφορετικότητα γίνεται δύναμη και η αλληλεγγύη φως Γεια σας! Είμαι η Μοσχούλα Μπέστα. Αν με ρωτούσατε τι με οδήγησε στη συγγραφή, θα σας έλεγα πως δεν ήταν μια απόφαση του μυαλού, αλλά μια ανάγκη της ψυχής. Ως Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης, το καθημερινό μου «γραφείο» είναι οι καρδιές των ανθρώπων. Εκεί βλέπω τον φόβο, την αμφιβολία, αλλά και το ατέρμονο κυνήγι μιας τελειότητας που συχνά μας πνίγει. Συναντώ ανθρώπους που προσπαθούν να σβήσουν τα χρώματά τους για να ταιριάξουν στο γκρίζο των άλλων. Και κάπου εκεί, ένιωσα την ανάγκη να πω: «Δεν είναι η διαφορετικότητα που μας πονάει, αλλά το βλέμμα που την κρίνει.» Έτσι γεννήθηκε το πρώτο μου έργο: «Ο Κουμπής ο Κόκκινος» (εκδόσεις Ελκυστής, σε εικονογράφηση Βιβή Μαρκάτου). Ένα σύγχρονο παραμύθι που, ενώ γράφτηκε για παιδιά, ψιθυρίζει την αλήθεια του στον ενήλικα που κρύβουμ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Δε χρειάζεται να έχει κάποιος/α μαντικές ικανότητες για να προβεί στη διαπίστωση πώς ό,τι γεννάται είναι προορισμένο να πεθάνει και σε αυτό το ενδιάμεσο που αποκαλείται ''ζωή'' θα ακολουθήσει ό,τι έχουν ορίσει οι μοίρες για εκείνο. Ένα πεπρωμένο; Κισμέτ; Σενάριο του σύμπαντος; Πείτε το όπως επιθυμείτε, που από εκείνο, όμως, κανένας και καμία μέχρι και σήμερα δεν κατάφερε να ''δραπετεύσει''. Ένα πεπρωμένο που δεν είναι πάντα και μόνο στρωμένο με ροδοπέταλα, αλλά στο ''μονοπάτι'' του υπάρχουν ''αγκάθια'' που πονούν, σκιές που κρύβουν το φως και μας παραπλανούν, όπως κι άλλα δύσβατα σημεία παράλληλα με εκείνες τις μικρές, ή, μεγαλύτερες στιγμές χαράς, ξεγνοιασιάς κι αγάπης. Μα η ελπίδα πάντα επιλέγει να μένει άσβεστη, ακόμη κι αν όλα δείχνουν να έχουν χαθεί. Μα ελάτε που η μοίρα φέρνει, αργά, ή, γρήγορα την όποια λύτρωση και δικαίωση ταυτόχρονα με την όποια τιμωρία... Σήμερα διάβασα και σας μιλώ για το...

(Προέλευση φωτογραφίας: Shutterstock.com) Γράφει η Κυριακή Γανίτη Σχετικά με την καινούργια «κατηγορία» στη στήλη των αφιερωμάτων στα blogs! Πότε δεν είπα ότι είμαι η πρώτη ή η καλύτερη bookblogger που υπάρχει. Φυσικά και είχα πρότυπα άλλους/ες καταξιωμένους/ες bookbloggers από τους/τις οποίες εμπνεύστηκα για τη δημιουργία του blog μου, πρώτα του ενός και έπειτα του δεύτερου - πάντα με την ατομική μου ταυτότητα που έκανε να ξεχωρίζουν από τα ήδη υπάρχοντα.  Από εκεί και πέρα, έχω ως αρχή και με αυτήν πορεύομαι, να ψάχνω να βρίσκω τρόπους και ιδέες ώστε τα δικά μου blogs να διαφέρουν από άλλα του είδους. Να μην γίνεται ούτε μια επανάληψη των ίδιων και των ίδιων, ούτε και αντιγραφή ιδεών τρίτων (ξέρετε για ποιους/ες «χτυπάει» η καμπάνα.  Καλώς, ή, κακώς για κάποιους/ες συνεχώς προσπαθώ και βρίσκω όσο μπορώ νέα πράγματα για τα blogs, οπότε και σας τα παρουσιάζω. Διαθέτω, λοιπόν, πολύ από τον ελεύθερό μου χρόνο ώστε να «κατεβάζω» ικανοποιητικές και όσο γίνεται πρωτότυπες ιδέες! Γι...