Στο κοτέτσι
Γράφει η Κυριακή Γανίτη Ο σοφός -κάποιες φορές και με τις ώρες του!- λαός μας, που αρέσκεται να επικαλείται το αρχαίο αθάνατο (καλά, γι'αυτό δεν παίρνω κι όρκο!) πνεύμα ως αυθεντία για να δηλώσει τις θέσεις και τη γενικότερη στάση του απέναντι σε πολλά πράγματα, έχει μία εύστοχη τάση να χρησιμοποιεί λέξεις και φράσεις που μέσα από την όποια φαινομενική τους αθωότητα -επιεικώς θα το θέσω- χαζομάρα ( ; ) που χαρακτηρίζουν πολλά από τα κακώς κείμενα και τα πάθη των ανθρώπων. Με επίκεντρο τα πτηνά του κοτετσιού και δη τις κότες, τις φραγκόκοτες, τα κοκόρια και τα συναφή, συχνά πυκνά, χρησιμοποιούμε τις φράσεις ''όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει'', ''κοκορομαχίες'', ''είσαι κότα'', ''κότα λιράτη'', ''του/της αρέσει να κοκορεύεται'', ''όποιος/α ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον/την τρώνε οι κότες'' κι αρκετά ακόμη θέλοντας να δώσουμε έμφαση σε αυτές τις κακές συνήθειες που έχουν πο...