Άνελιν
Όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι με ενοχλούσε αφάνταστα το να με αποκαλούν ''ονειροπαρμένο''. Λες και η όποια ονειροπόληση είτε αποσπούσε την προσοχή μου απ'το ό,τι σημαντικό (φυσικά και καταλάβαινα και αξιολογούσα τα πάντα γύρω μου σε πείσμα των πολλών) είτε μείωνε την αντιληπτική μου ικανότητα και σκέψη. Πόσο λάθος, όμως, έκαναν! Δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι τα πόδια μου πάντα πατούσαν γερά και σταθερά στη γη και το μυαλό μου περιδιάβαινε τους κόσμους της φαντασίας και την πραγματικότητα του ουρανού με έναν τρόπο που κρατούνταν οι όποιες ισορροπίες μέσα μου. Μεγαλώνοντας, λοιπόν, κάθε άλλο παρά ενοχλητική βρίσκω αυτήν την ''ταμπέλα'', αφού νιώθω ότι και η επαφή μου με βιβλία που ανήκουν στο είδος της φανταστικής λογοτεχνίας όχι μόνο με ψυχαγωγούν, αλλά με γαληνεύουν και με βοηθούν να βάζω στην άκρη τα όποια αρνητικά της καθημερινότητας.
Γι'αυτό, κάθε φορά, όταν φτάνει στα χέρια μου ένα ανάλογο μυθιστόρημα γίνομαι ξανά εκείνο το μικρό παιδί που νιώθει σαν να του χαρίστηκε ο κόσμος όλος. Πιο πρόσφατη προσθήκη τόσο στα ράφια της βιβλιοθήκης μου όσο και στη σειρά βιβλίων ''pocketbooks'', το μυθιστόρημα φαντασίας της συγγραφέως Μαρίας Δανιήλ, με τίτλο ''Άνελιν'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως.
Άραγε, τί είναι αυτό που καθιστά τόσο αρεστά σε μεγάλη μερίδα του αναγνωστικού κοινού τα βιβλία που οι ιστορίες τους ξεπηδούν μέσα από την άπλετη φαντασία των δημιουργών τους; Πόσα μηνύματα προκύπτουν μέσω αυτών με τελικούς/ες αποδέκτες/τριες τους/τις αναγνώστες/στριες που θα επιλέξουν να τα διαβάσουν; Και κυρίως, τί είναι αυτό που κάνει συγκεκριμένα βιβλία -του εν λόγω είδους- να ξεχωρίζουν για τη δυναμική, την πρωτοτυπία, καθώς και τα βαθύτερα νοήματά τους σε σχέση με άλλα;
''Αποσχισμένοι από το τάγμα τους και τυφλωμένοι από τη δύναμη που τους έδωσε το Πράσινο Πετράδι, οι μάγοι Μπράνταν και Άινε απειλούν με πόλεμο την Άνελιν και το Κάστρο του Τιντέιντζελ. Η Ντελόρα, κάτοχος του μισού Πορφυρού Πετραδιού, αποτελεί τη μόνη ελπίδα για ειρήνη, όμως, χωρίς το άλλο του μισό, είναι αδύναμη. Την ύστατη ώρα, η Κρήνη του Φεγγαριού θα της υποδείξει τον Γκάεθ, ο οποίος θα κληθεί να μάθει, ν’ αλλάξει και να εκπληρώσει το πεπρωμένο του ως μάγος. Τίποτα από αυτά, όμως, δεν είναι αρκετό -το μέλλον θα κριθεί από μια θυσία." (Από το οπισθόφυλλο)
Η συγγραφέας ξεκινά την εξιστόρηση της πλοκής έχοντας ένα φανερό πλάνο (ως ένα σημείο - τα υπόλοιπα τα κρατά ώστε να μας τα δείξει στη συνέχεια) σχετικά με το πώς και το πού επιθυμεί να κινηθεί όλο το σκηνικό δράσης της ιστορίας. Για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, όσο αγαπώ να μαθαίνω για νέους κόσμους ξένους και φανταστικούς, άλλο τόσο με κουράζει η περιγραφή και η ένταξη της όποιας κοσμογονίας μέσα στην αφήγηση των γεγονότων ανάλογων έργων. Ευτυχώς, όμως, η συγγραφέας επιλέγει και το εντάσσει με τέτοιον τρόπο που όχι μόνο δεν είναι κουραστικός, αλλά πολύ ενδιαφέρων και σφιχτοδεμένος και περιεκτικός ως προς τις όποιες απαραίτητες και χρήσιμες πληροφορίες ώστε να είναι κατανοητή η υπόλοιπη εξέλιξη της υπόθεσης.
Κι αφού περάσουμε από αυτό το πρώτο στάδιο, φτάνουμε στο παρόν των προσώπων που θα έρθουν να μας συντροφεύσουν σε αυτό το περιπετειώδες ταξίδι που είναι γεμάτο από δράση, πλάσματα μυθικά, μαγεία, μπόλικη δόση φαντασίας και ατελείωτης αγωνίας και μυστηρίου που μας κρατούν σε ''επιφυλακή'' έως και το τέλος. Αγάπησα τον τρόπο που η συγγραφέας επιλέγει να σκιαγραφήσει όλα τα πρόσωπα της ιστορίας, ακόμη κι εκείνα που θα έχουν ένα μικρότερο κομμάτι μέσα σε αυτήν. Η έμφαση στις όποιες λεπτομέρειες δε λειτουργεί αποτρεπτικά. Δεν πλατιάζει το κείμενο με περιττές επαναλήψεις, ή, μονότονες υπερβολές. Αντιθέτως, δημιουργεί ένα κλίμα όπου η ταχύτητα του ρυθμού της αφήγησης εναρμονίζεται με τα όσα λαμβάνουν χώρα. Κάθε αιτιατό έχει και το αίτιό του. Όλα λειτουργούν σε μία συνθήκη με αρχή, μέση και τέλος σαν τους κρίκους που ενώνουν άρρηκτα μία αόρατη και βαριά αλυσίδα που κρατά δεμένο όλον τον κόσμο...
Ας επανέλθω, όμως, στα κεντρικά πρόσωπα της ιστορίας. Δύο πρόσωπα που μοιάζουν σαν να κουβαλούν στις πλάτες τους όλη την ευθύνη για τη διαφύλαξη του κόσμου τους όπως τον γνωρίζουν, της μαγείας, αλλά και της ίδιας τους της ύπαρξης και του σκοπού για τον οποίο έχουν γεννηθεί για να εκπληρώσουν. Ένας σκοπός που απαιτεί θυσίες είτε μεγαλύτερες είτε μικρότερες με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Και μέσα σε όλα αυτά, αυτή η απλότητα που διακρίνει αμφότερα τα κεντρικά πρόσωπα που θα χρειαστεί να δοκιμάσουν τα όριά τους, να βγουν έξω από την όποια ζώνη ασφαλείας τους μέσω της όποιας εσωτερικής αναζήτησης και αποδοχής όχι μόνο του ίδιου τους του εαυτού, μα και ανακάλυψης του ποιοι πραγματικά είναι... Άραγε, θα τα καταφέρουν να φέρουν αυτήν την αποστολή εις πέρας και με ποιο αντίτιμο;
Με γραφή ρέουσα και πλήρως στοιχειοθετημένη ως προς τα όσα επιθυμεί να μοιραστεί με το αναγνωστικό κοινό, με περιγραφικές εικόνες, καταιγιστική κινηματογραφική δράση και την πρέπουσα/επιθυμητή δόση φαντασίας, το βιβλίο διαβάζεται με μία ανάσα και με έκανε να θέλω να διαβάσω κι άλλα έργα της ιδίας στο μέλλον. Όμως, κάπου εδώ, θα μου επιτρέψετε να μη σας αποκαλύψω παραπάνω, παρά μόνο να σας προτείνω να διαβάσετε κι εσείς με τη σειρά σας το βιβλίο και να γίνεται κομμάτι του μαγικού σκηνικού που ακούει στο όνομα ''Άνελιν'', εκεί όπου η φαντασία δεν έχει όρια και μας επιτρέπει να ζήσουμε δυνατές -σχεδόν επικές- συγκινήσεις.
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου