ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΑΜΥΓΔΑΛΙΕΣ
Άν και η πολύ γνωστή φράση ''Είπα στην αμυγδαλιά: Αδελφή μου, μίλησέ μου για το Θεό. Κι η αμυγδαλιά άνθισε.'' που προέρχεται από το έργο του αείμνηστου Νίκου Καζαντζάκη, ''Ο Φτωχούλης του Θεού'', για αρκετούς/ες μπορεί να μη συμβολίζει την πίστη και τη θεϊκή παρουσία γύρω μας, εγώ δεν παύω να αγαπώ να βλέπω τις αμυγδαλιές να ανθίζουν, κάθε χρόνο, παρά τις αντίξοες και αρκετές φορές σκληρές συνθήκες του χειμώνα. Αυτή τους η ανθοφορία και τα πολύ γλυκά τους λουλουδάκια, που στολίζουν τα απογυμνωμένα από φύλλα κλαδιά τους, με κάνουν να ελπίζω ότι τα καλύτερα έρχονται μαζί με την όποια αναγέννηση της άνοιξης, της χαράς και της ζωής. Κι αν σας φαίνεται παράξενη η εισαγωγή μου, να σας πω ότι αυτή ήταν η πρώτη σκέψη που ''γέννησε'' στο μυαλό μου ο τίτλος του μυθιστορήματος της συγγραφέως Φρειδερίκης Αναγνωστοπούλου, με τίτλο ''Τσακισμένες αμυγδαλιές'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.
«Όλες οι κοπέλες λογαριάζουν τι νυφικό θα ράψουν και ποιον γαμπρό θα κουκουλώσουν!»
«Εγώ δεν θέλω να κουκουλώσω κανέναν. Λαχταράω να παντρευτώ αυτόν που θ’ αγαπήσω», ξεστόμισε η Καλλιρόη, μα, όπως φαίνεται, η μάνα της δεν πίστευε στον δρόμο της καρδιάς. Εκείνη τη στιγμή, θρόισαν οι αμυγδαλιές και ο αέρας που σηκώθηκε πήρε πια να κατευθύνει τη ρότα της ζωής τους…
Η συγγραφέας επιχειρεί να μας παρουσιάσει ένα ιστορικό δράμα μέσα από τα πλαίσια του ίδιου του κοινωνικού σκηνικού και ''γίγνεσθαι'' της εποχής όπου θα διαδραματιστούν όλα τα γεγονότα. Το παρελθόν φαίνεται να έχει αφήσει πίσω του ''κατάλοιπα'' που ακούν σε ένοχα μυστικά, τύψεις, πόνο, ανάγκη για εκδίκηση, μίσος, αλλά και τον έρωτα που αναγεννάται από τις όποιες στάχτες και ανθίζει ακόμη κι εκεί που μοιάζει απαγορευμένος όχι από τους θεούς, μα από τους ίδιους τους ανθρώπους που, δυστυχώς, κάποιες πράξεις άλλων -ακόμη και πεποιθήσεις- τους έχουν γαλουχήσει με τέτοιον τρόπο ώστε τα αρνητικά συναισθήματα να κυριεύουν την ψυχή τους και να πράττουν με ανάλογο τρόπο δίχως να σκέφτονται τις όποιες συνέπειες τόσο για τις ίδιες τους τις ζωές όσο και των υπολοίπων...
''Δυτική Μακεδονία, τέλη της δεκαετίας του ’50
Η Μαλαματή είναι μια γυναίκα που πορεύεται με το βάρος μιας προδοσίας που τη στιγμάτισε, αλλά και με τα «πρέπει» μιας κλειστής κοινωνίας που ορίζουν τη ζωή της. Συνάμα, έχει την έγνοια του μοναχογιού της, των δύο θυγατέρων και της ψυχοκόρης της, καθώς δεν ήθελε τα παιδιά της να ξεπέσουν όπως εκείνη. Όμως, ο πόνος και τα βάσανα που περνούσε μια ολάκερη ζωή, δεν την αφήνουν να δει καθαρά. Μα τα βέλη του έρωτα δεν κοιτάνε ποιον λαβώνουν. Δεν κοιτάνε αν είναι αφεντικό ή υπηρέτης, φίλος ή εχθρός, μόνο στρέφονται στην κατεύθυνση που υποδεικνύει η καρδιά.
Η αναπάντεχη επιστροφή του αυτοεξόριστου Θόδωρου Ζερβού απ’ τη Σοβιετική Ένωση στέκεται αφορμή ν’ αναδυθεί μια παλιά έχθρα. Παρ’ ότι ο ίδιος λαχταρά να εκπληρώσει ένα ιερό χρέος και συγχρόνως να στερέψει το ποτάμι του αίματος και των ενοχών που κουβαλάει, σκοντάφτει στο λιθάρι του ασίγαστου μίσους της Μαλαματής.
Μπορεί μια κουβέντα να γίνει αφορμή για τη σκληρότερη εκδίκηση;" (Από το οπισθόφυλλο)
Η συγγραφέας φαίνεται πώς ρίχνει όλο το βάρος της αφήγησης πάνω στα πρόσωπα της ιστορίας και πιο συγκεκριμένα στο βαθύτερο ψυχογράφημα τόσο της ύπαρξής τους όσο και των πράξεων/σκέψεών τους. Σε καμία περίπτωση δε μιλάμε για άτομα που μας περνούν αδιάφορα, αλλά τα διακρίνει ένας ρεαλισμός που η σκέψη ότι μπορεί είτε να μοιραζόμαστε κάποια ψυχικά ''αποτυπώματα'' είτε να τους/τις έχουμε συναντήσει, κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της ζωής μας είναι τόσο διαπεραστική που μας κάνει να θέλουμε να διαβάσουμε το βιβλίο μέχρι τέλους. Ναι, τα ποικίλα συναισθήματα που θα κυριαρχήσουν στην ψυχή μας προς εκείνα θα μας κάνουν είτε να σταθούμε στο πλευρό τους είτε εναντίον τους. Ή μήπως, τελικά, ποτέ δεν ήμασταν τόσο εχθροί όσο νομίζαμε; Μήπως αν τους/τις προσεγγίσουμε περισσότερο και αφήσουμε στην άκρη τις όποιες προκαταλήψεις και μπούμε στη θέση τους ίσως και να κατανοήσουμε -δεν ξέρω αν μπορούμε να δικαιολογήσουμε- πολλά από τα όσα έκαναν;
''Ένα καλά φυλαγμένο μυστικό θα ανοίξει τον δρόμο στην αγάπη, μα και στο μίσος, και τότε όλοι θα αναμετρηθούν με τον εαυτό τους, αλλά και με όσους έβλαψαν άθελά τους ή ηθελημένα. Όλοι τους φαντάζουν με τσακισμένες αμυγδαλιές. Όμως, βαθιά μέσα τους σιγοκαίει η φλόγα ότι θα ξανανθίσουν, ελπίζοντας ότι το φαρμάκι δεν κατέκαψε για πάντα τη ρίζα τους…" (Από το οπισθόφυλλο)
Το βιβλίο έχει μία ωραία και αρκετά καλή βάση που επιτρέπει να κυλάει με μία συνεχόμενη ροή όλη η εξέλιξη της ιστορίας και τα γεγονότα να ακολουθούν με μία σειρά τα πάντα που σε κάποια σημεία μπορεί να φαίνονται αναμενόμενα (όχι, πώς αυτό είναι πάντα κάτι το αρνητικό) και σε άλλα να φαντάζει πιο ανατρεπτική και πάλι δίχως τις έντονες εξάρσεις. Όχι, η συγγραφέας αποτυπώνει τα πάντα πάνω στο χαρτί με απόλυτο σεβασμό, προσοχή, νοιάξιμο και φροντίδα προς τα πρόσωπα του βιβλίου. Σαν να μη θέλει να τους/τις προσφέρει παραπάνω πόνο από αυτόν που βίωσαν, αλλά μέσω αυτών των τελευταίων γεγονότων να τους/τις δώσει δύναμη και κουράγιο για το μέλλον μέσω της όποιας συμφιλίωσης και της συγχώρεσης που συνεπάγεται η παρουσία της αγάπης στη ζωή τους. Κι αυτό ίσως να είναι το στοιχείο του βιβλίου που όσοι κι όσες το διαβάσουμε οφείλουμε να το κρατήσουμε ως ''παρακαταθήκη'' για την υπόλοιπη πορεία της ζωής μας.
Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου