Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Μία βιβλιοπρόταση που μας προ(σ)καλεί ''Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα''

Σας έχω ξαναπεί το πόσο αναζωογονητικό βρίσκω το γεγονός ότι η ενασχόλησή μου με τα blogs μού δίνει την ευκαιρία να ανακαλύπτω πράγματα τόσο για μένα ως άνθρωπο όσο και τις πένες όλων και περισσότερων συγγραφέων μέσω της επαφής μου με τα έργα τους, όπως και τον τρόπο που μπορεί εκείνοι/ες να λαμβάνουν ''ερεθίσματα'' και να αποτυπώνουν τις σκέψεις τους για τον κόσμο γύρω μας και κατ'επέκταση τον άνθρωπο ως οντότητα και τη ζωή στο σύνολό της. Έτσι, σήμερα διάβασα και σας παρουσιάζω το κοινωνικό μυθιστόρημα του συγγραφέα Ευάγγελου Β. Γκόγκα, με τίτλο ''Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα", το οποίο κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική.

''Ο Γιώργος είναι ένας νέος φοιτητής της Οδοντιατρικής στην Αθήνα στη δεκαετία του ’90, που ζει σε μια δίνη ονείρων, αποκαλύψεων και αμφιβολιών. Μέσα σε μια πόλη που σφύζει από ζωή και αντιθέσεις, αναζητά το δικό του μονοπάτι, δοκιμάζοντας τα όρια της προσωπικότητάς του και της γνώσης. Δεν ακολουθεί την πεπατημένη· αντίθετα, το ταξίδι του τον οδηγεί σε απρόβλεπτες διαδρομές, όπου η επιστήμη συναντά την τέχνη και η ζωή γίνεται μια ατέλειωτη περιπέτεια. Μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου, θα γνωρίσετε έναν νέο άνθρωπο που δεν φοβάται το άγνωστο. Πειραματίζεται στις σχέσεις, εξερευνά ιδέες και αμφισβητεί τα δεδομένα, αποδεικνύοντας πως η πραγματική γνώση και η εξέλιξη βρίσκονται στον δρόμο, στους ανθρώπους, στις στιγμές που η καρδιά χτυπά πιο δυνατά. Με πάθος, θάρρος και μια δόση τρέλας, ο Γιώργος μάς καλεί να δούμε τη ζωή με άλλα μάτια – σαν μια ευκαιρία να ζήσουμε, να πειραματιστούμε και να δημιουργήσουμε το δικό μας μέλλον, χωρίς φόβο και συμβιβασμούς." (Από το οπισθόφυλλο)

Διάβασα το βιβλίο με προσοχή από την αρχή έως και το τέλος. Ο συγγραφέας επιλέγει να ''παίξει'' μεταξύ του πεζού και του ποιητικού λόγου και σε συνδυασμό με την έξυπνη χρήση αποφθεγμάτων σημαντικών προσωπικοτήτων σε διάφορα σημεία του βιβλίου -κυρίως πριν την εισαγωγή μας σε κάθε νέο κεφάλαιο- έμοιαζε σαν να θέλει να δώσει έναν προσωπικό ρυθμό αφήγησης σε όλο το κείμενο. Οι διαδρομές του νου, της ψυχής και του σώματος δεν είναι αποκλειστικά προσωπικές του κεντρικού πρωταγωνιστή και των λοιπών προσώπων της ιστορίας, αλλά γίνονται κατά έναν αλλόκοτα ρεαλιστικό τρόπο και δικές μας (όσων επιλέξουμε να διαβάσουμε το βιβλίο) με προορισμό όχι πάντα γνωστό. Αλλά έναν ''προορισμό'' που μας κάνει να ελπίζουμε και να αδράξουμε την ημέρα λες και επιλέγουμε να κάνουμε ένα ταξίδι αναψυχής... Ή μήπως πρόκειται για ένα ταξίδι βαθύτερης εσωτερικής αναζήτησης; 

Θα είμαι όπως πάντα ειλικρινής μαζί σας και θα ήθελα να μοιραστώ κάτι που έχω διαπιστώσει στα τόσα χρόνια που διαβάζω. Υπάρχουν κάποια βιβλία που είναι πιο ιδιαίτερα από τα υπόλοιπα που ίσως να μην ταιριάζουν, απαραιτήτως, σε όλους κι όλες. Όμως, δεν παύει να τα προσεγγίζω με σεβασμό και προσοχή. Έτσι κι εδώ, μπορεί να βρίσκομαι μεταξύ του ''μου άρεσε'' και του ''δε με ικανοποίησε τόσο όσο θα επιθυμούσα'', δίχως να έχουμε να κάνουμε με ένα λιγότερο καλό βιβλίο. Απλώς τη δεδομένη στιγμή να μην ήταν αυτό που ενδόμυχα είχα ανάγκη. Ίσως μία δεύτερη ανάγνωση στο μέλλον να με κάνει να δω πράγματα που ίσως δεν είδα τώρα.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική.