Ο Τέρη Γκαλάκτικ και οι ξεπαγωμένες
Μία αλλιώτικη ''οπτική'' γύρω από την κατηγορία των αισθηματικών μυθιστορημάτων...
Ο συγγραφέας Δημήτρης Κοπαράνης με το τρίτο -κατά σειρά έκδοσης- μυθιστόρημά του, με τίτλο ''Ο Τέρη Γκαλάκτικ και οι ξεπαγωμένες" (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γραφή), έχει βαλθεί να ''ανατρέψει'' κάθε σκέψη που μπορεί να έχουμε κατά νου και κάθε μοτίβο που μπορεί να έχει παγιωθεί και ακολουθείται από τους/τις δημιουργούς ως προς τη συγγραφή των αισθηματικών μυθιστορημάτων κι ό,τι εκείνα μπορεί να πρεσβεύουν γύρω από το ζήτημα του έρωτα και της αγάπης και το πώς αυτά τα δύο βιώνονται με ξεχωριστό τρόπο από τον καθέναν και την καθεμία από εμάς.
''Τρεις γυναίκες που ξυπνάνε παγωμένες σε κρυογονικές κάψουλες, ονειρεύονται μεξικάνικα σήριαλ και διψάνε για άντρες, μαργαρίτες με έξτρα αλάτι και εκδίκηση.
Ένας μάγος της νεότητας που εξαφανίζεται μπροστά σε εκατομμύρια τηλεθεατών, για να γυρίσει είκοσι χρόνια μετά.
Δύο άντρες που ενώνονται μέσα στο κρύο, ενώ γύρω τους ο κόσμος ραγίζει σαν πάγος.
Ένας γάτος με χρυσά μάτια που ταξιδεύει στον χρόνο.
Ένα αισθηματικό μυθιστόρημα για τις μικρές ώρες σαν το δεύτερο νυχτερινό του Σοπέν." (Από το οπισθόφυλλο)
Ο συγγραφέας μας παρουσιάζει ένα βιβλίο που δε θα το χαρακτήριζα ''κουλό'', αλλά ιδιαίτερο και τόσο έξυπνα αντιδραστικό, καυστικό, (αυτο)σαρκαστικό, αυθάδικο, προκλητικό, μα πάνω απ'όλα βαθειά ρεαλιστικό κι ανθρώπινο αναφορικά με την ανάγκη των προσώπων όχι μόνο να διατηρήσουν την ικμάδα της νιότης με την όποια σφριγηλότητα του προσώπου και του σώματος, αλλά και μία πιο εσωτερική επιθυμία που αποσκοπεί στο να μη χάσουν τα πρόσωπα που τόσο πολύ αγαπούν ένεκα του γήρατος και του χρόνου που κυλά τόσο αδίστακτα και ενάντια στη θνητή τους φύση...
Ναι, ο δημιουργός έχει μία ταυτότητα συγγραφική που τον κάνει να ξεχωρίζει και οφείλω να πω ότι εάν δεν έχουμε ξαναδιαβάσει κάποιο έργο του, ίσως να χρειαστεί να περάσει ένα διάστημα -της ανάγνωσης- ώστε να βρούμε τα όποια ''πατήματα'' και να ακολουθήσουμε το ρυθμό του. Όχι, πώς αυτό είναι, απαραιτήτως, κάτι κακό. Αντιθέτως, θεωρώ ότι λειτουργεί θετικά ως προς την κριτική μας ικανότητα και σκέψη. Αυτή η υποβόσκουσα αίσθηση ότι ο συγγραφέας εμπαίζει την ανθρώπινη στάση προς την φθορά και την επιθυμία κάθε άλλο παρά δηκτική μπορεί να θεωρηθεί. Πιστεύω ότι νοιάζεται περισσότερο απ'όσο δείχνει και τονίζει αυτήν την απέραντη μοναξιά και τα όσα αρνητικά συμβαίνουν γύρω μας επηρεάζοντας -μπορεί και ανεπανόρθωτα κάποιες φορές- τις ανθρώπινες σχέσεις...
Και μέσα σε όλα αυτά, να σου και το αισθηματικό κομμάτι που σαν άλλο κακομαθημένο μικρό παιδί διεκδικεί όχι κάποιο παιχνίδι, ή, γλυκό, αλλά εκείνο το αγαπημένο πρόσωπο τόσο στην παρούσα όσο και στην επόμενη ζωή! Άραγε, έχουμε σκεφτεί πώς θα ήταν η ζωή όλων μας αν όντως συνέβαιναν στην πραγματικότητα τα όσα περιγράφει το βιβλίο; Πώς θα ένιωθαν εκείνοι/ες που θα πετύχαιναν τον σκοπό τους; Πώς εκείνοι/ες που θα έμεναν στη μέση, αφού κάτι μπορεί να χαλούσε στην πορεία; Και κυρίως, πώς εκείνοι/ες που αναπόφευκτα δε θα γινόντουσαν ποτέ μέρος όλων αυτών και θα παρέμεναν ως άλλοι/ες κοινοί/ες θνητοί/ες με ζωντανή μόνο την ανάμνηση και την επιθυμία του ονείρου; Οι απαντήσεις μας περιμένουν μέσα στο βιβλίο...
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γραφή.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου