Η εκδίκηση της Ωραίας Κοιμωμένης

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Ας πούμε κάποιες αλήθειες. Όταν από σχεδόν μωρουδιακή ηλικία η μαμά παίρνει και διαβάζει στο παιδί της παραμύθια, ε πώς να μη βγει εκείνο ύστερα βλαμμένο! Ω! Και για να μην υπάρξουν τυχόν παρεξηγήσεις. Μιλώ για τον εαυτό μου. Τα άλλα παιδιά μια χαρά βγαίνουν! Όμως, βλέπετε, από μικρή ηλικία είχα έναν ιδιαίτερο και αλλοπρόσαλλο (γενικότερο) τρόπο σκέψης, ακόμη και γύρω από τις ιστορίες των παραμυθιών που είτε μου διηγούνταν είτε διάβαζα (εξακολουθώ να το κάνω!) από μόνη μου ούσα σε μεγαλύτερη ηλικία. Πώς να το κάνουμε; Σας έχω ξαναπεί το ότι μου ''κάθεται'' στο λαιμό αυτό το ''ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα'' στο φινάλε κάθε ιστορίας, οπότε θέλω να ψάξω το παραπέρα απ'αυτό. Βρε αδελφέ, δε με καλύπτει μόνο αυτό. Και στην τελική ανάλυση, γιατί να μην υπάρχει κάποια άλλη εκδοχή της ιστορίας, ή, γιατί να μη μας δίνεται η ευκαιρία να ακούσουμε και την πλευρά εκείνων των προσώπων που δεν είναι στην καλή μεριά; 

Και επειδή νιώθω σαν να βρίσκομαι πάνω σε ένα rollercoaster συναισθημάτων το τελευταίο διάστημα (πού πάω και τις βρίσκω τέτοιες παρομοιώσεις η άτιμη!) στράφηκα προς τα ράφια της βιβλιοθήκης μου και να επιλέξω το ποια θα είναι η επόμενη αναγνωστική μου εμπειρία. Ναι, αυτό το διάστημα λειτουργώ λίγο στον αυτόματο -όχι πιλότο!- και δεν έχω ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, οπότε ήξερα ότι χρειαζόμουν κάτι που θα με ''ξυπνούσε''... Έτσι για δεύτερη φορά διαβάζω το αντιπαραμύθι για μεγάλους/ες του συγγραφέα Κλέαρχου Σταματουλάκη, με τίτλο ''Η εκδίκηση της Ωραίας Κοιμωμένης". Μόνο που τώρα έρχεται από καινούργια εκδοτική στέγη που ακούει στο όνομα εκδόσεις Αδράχτι (παρατηρείτε κι εσείς τον εύστοχο συνδυασμό/παραλληλισμό αυτών των δύο - ιστορίας και ονόματος εκδοτικού;). Και ναι! Αγαπώ όσο τίποτα να διαβάζω αυτά τα εύστοχα -κατά την υποκειμενική μου άποψη- retelling (έτσι το λένε και στο νησί της γιαγιάς μου!) των αγαπημένων και κλασικών ιστοριών των παραμυθιών που έχουν μεγαλώσει (και θα εξακολουθήσουν να το κάνουν) γενιές και γενιές ανθρώπων.

Πιάνοντας, λοιπόν, ξανά το βιβλίο στα χέρια μου ήθελα να το επεξεργαστώ σαν να ήταν η πρώτη φορά. Οφείλω να ομολογήσω ότι ο τίτλος ''Η εκδίκηση της Ωραίας Κοιμωμένης'' ''ξύπνησε'' όχι την τίγρη του Ψαραντώνη (και σε εκτέλεση Χαρούλη το ίδιο ικανοποιητική είναι), μα το κοιμισμένο θηρίο μέσα μου (λέμε τώρα) που ''διψούσε'' για λίγο αίμα, δάκρυα και ιδρώτα. Εντάξει! Όχι σε τόσο μακάβριο επίπεδο, αλλά τόσο όσο ώστε να με ''ταρακουνήσει'' και να με βγάλει από αυτό το αλλιώτικο συναισθηματικό τέλμα που έχω βρεθεί. Ήξερα, συνεπώς, ότι ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Οπότε, η πρωταγωνίστρια είχε ήδη βρει ακόμη μία πιστή σύντροφο στο πλευρό της, αν και κάπως τη ζήλευα για το ωραίο και μοδάτο μοντελάκι που φορούσε. Αλλά είμαι μεγαλόψυχη -λέμε τώρα- και τη συγχωρώ! Τριάντα χρόνια κοιμωμένη δεν τα λες και λίγα! Α, και για να μην υπάρχουν τίποτα ανησυχίες, το θρίλερ έμεινε μόνο στο μυαλό μου, μα και πάλι δεν πτοήθηκα καθόλου!

''Κάποιος θα µε πει τρελή, υστερικιά, κουκουρούκου. Τώρα αυτά. Τότε, ήµουν ένα λουλούδι του µπαχτσέ. Γλυκιά, ευγενική, τσουπωτή, το φως της Αυγής - εξ ου και τ’ όνοµά µου. Τώρα, βρίζω σαν λιµενεργάτης, δεν σηκώνω πολλά-πολλά και έχω σαφρακιάσει. Τι έφταιξε; Πέρνα εσύ 30 χρόνια τάβλα, ελαφρώς βιασµένη από έναν ηλίθιο πρίγκιπα, που σε γκάστρωσε κιόλα, να σου πω εγώ. Ξυπνάς πενηντάρα, µε σακούλες κάτω από τα µάτια -γιατί ποιος να σου βάλει ενυδατική στο κώµα-, µ’ έναν στόκο για γιο κι ένα ρεµάλι να σου τρώει το βιος. Λυπάµαι, αλλά έπρεπε να πεθάνει." (Από το οπισθόφυλλο)

Ο συγγραφέας, εδώ, παίρνει την ιστορία και της δίνει μία άλλη πνοή! Αν και νομίζουμε ότι ξέρουμε ακριβώς το τί έγινε, εδώ μοιάζει να μας αφηγείται μία άλλη εκδοχή που θα μπορούσε να ευσταθεί για αυτό το αλλιώτικο αντιπαραμύθι για μεγάλους/ες. Με μία πιο φεμινιστική οπτική έρχεται και βάζει τα θεμέλια για μία ιστορία όπου η πρωταγωνίστρια όχι μόνο δε θα είναι μόνο αυτή η συνηθισμένη και εκπάγλου καλλονής αθώα -και μεταξύ μας λίγο χαζούλα και παραπάνω από την όποια λογική εύπιστη και καλοπροαίρετη- παιδούλα που περιμένει τον ήρωα του παραμυθιού να τη σώσει (ε, κάπου κούρασαν αυτά τα κλισέ!), αλλά μία γυναίκα που ξέρει τί θέλει και το διεκδικεί. Μία γυναίκα που έχει κουραστεί να είναι υπό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχει σκοπό να ευνουχίσει (εντός κι εκτός εισαγωγικών) τον άνδρα που έχει δίπλα της. 

Αγάπησα την ευθύτητα του λόγου του συγγραφέα που μοιάζει σαν να είναι και του σαλονιού και του λιμανιού! Από την εύστοχη χρήση των όποιων λαϊκών εκφράσεων και λέξεων μαζί με εκείνες τις επί τούτου λέξεις και όρους στα αγγλικά ώστε να τονιστεί η όποια έξυπνη ειρωνεία και το εκλεπτυσμένο χιούμορ του συγγραφέα που δεν επιθυμεί να βαρύνει το κλίμα, αλλά να μας κάνει να περάσουμε καλά και να γελάσουμε με την ψυχή μας. Σε αυτό ας προσθέσω τη γρήγορη και συνεχόμενη ροή των γεγονότων, την όποια επιτρεπόμενη υπερβολή της φαντασίας, καθώς και τον επίλογο που ήρθε να ''καλύψει'' με γλυκό τρόπο όλη την ιστορία. Κι αφού διάβασα ξανά τούτη την ιστορία, θα ήθελα μελλοντικά να διαβάσω τις ιστορίες και των άλλων ηρωίδων. Ο συγγραφέας ακούει;

Εάν σας κίνησε το ενδιαφέρον, δεν έχετε παρά να το αναζητήσετε!

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αδράχτι.