ΟΣΑ ΕΧΕΙ Η ΖΩΗ ΓΡΑΜΜΕΝΑ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

''Ο χρόνος δεν γιατρεύει τις πληγές, τις απαλύνει όμως και αφήνει μία χαραμάδα φωτός προς την ελπίδα."

Το ομολογώ! Τον τελευταίο καιρό νιώθω έναν φόβο και δισταγμό απέναντί στα κοινωνικά μυθιστορήματα. Δυστυχώς, όλο και περισσότεροι/ες δημιουργοί είτε από έλλειψη έμπνευσης είτε επειδή θεωρούν το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος δοκιμασμένο και εν γένει πετυχημένο επιλέγουν να ακολουθήσουν αυτήν την ασφαλή ( ; ) οδό. Άλλωστε, αυτός είναι ένας από τους λόγους που όλο και λιγότερο επιλέγω να διαβάσω ανάλογα βιβλία. Όμως, δεν παύει να υπάρχουν και εκείνες οι εξαιρέσεις βιβλίων που μοιάζουν σαν να κρατούν ζωντανή τη φλόγα της αναγνωστικής μου επιθυμίας. Ένα μυθιστόρημα που διάβασα -για να είμαι ειλικρινής αρχικά περισσότερο από περιέργεια- είναι το καινούργιο βιβλίο της συγγραφέως Άννας Συκιανάκη, με τίτλο ''Όσα έχει η ζωή γραμμένα'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.

Τη συγγραφέα Άννα Συκιανάκη την είχα ''πρωτογνωρίσει'' μέσα από το χιουμοριστικό κι εύθυμο μυθιστόρημά της, με τίτλο ''ΑΝΤΡΕΣ! ΑΝ ΣΚΟΤΩΣΩ ΕΝΑΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ;" (πάλι από τις εκδόσεις Έξη) και τώρα τη ''συναντώ'' ξανά μέσα από το καινούργιο της που υπηρετεί το είδος των κοινωνικών μυθιστορημάτων. Δεν ξέρω για εσάς, μα για μένα όλο αυτό φαντάζει πολύ δελεαστικό και διεγερτικό για την αναγνωστική μου σκέψη. Ποικίλα ερωτήματα ''ξεπήδησαν'' μέσα στο μυαλό μου, με κυρίαρχο το πώς η συγγραφέας ''μεταπήδησε'' από το ένα στο άλλο, δηλαδή από ένα πιο ανάλαφρο (επουδενί σαχλό) σε ένα πιο δραματικό ύφος και σκηνικό. Οι απαντήσεις προφανώς και δε θα μου δινόντουσαν σαν άλλο μάννα εξ ουρανού οπότε και ξεκίνησα την ανάγνωση.

Από αυτό το ''τί θα πει ο κόσμος'' και ''βάστα να μη σου δώσει ο θεός όσα μπορείς να αντέξεις'' στο ''αυτό ήταν το γραμμένο του/της'' είναι αλήθεια πώς πολλές ανθρώπινες ζωές/ψυχές έχουν ''θυσιαστεί'', χαντακωθεί, αμαυρωθεί και ζήσει, εντέλει, περιορισμένες μέσα σε καλούπια και λοιπά στεγανά που ποτέ δε θέλησαν. Όλα αυτά τα επιβεβλημένα από τρίτους και τους λοιπούς δήθεν κανόνες ηθικές έχουν προκαλέσει πολύ μεγάλη ζημιά σε πολλούς ανθρώπους που βρέθηκαν ''μπλεγμένοι/ες'' στα αόρατα δίχτυα τους. Αντί να νοιαζόμαστε όλοι οι άνθρωποι να είναι ευτυχισμένοι/ες μέσα από τις δικές τους ελεύθερες επιλογές, κάποιοι/ες έχουν βαλθεί όχι μόνο να υποδύονται τον ρόλο των φωτεινών παντογνωστών/στριων, αλλά και ότι έχουν κάθε δικαίωμα να επιδεικνύουν και το πώς θα ζήσει ο καθένας και η καθεμία από εμάς. Και σας ρωτώ. Πού ήταν ο κόσμος όταν πραγματικά αυτοί οι άνθρωποι είχαν την ανάγκη τους για βοήθεια και συμπαράσταση; Ωραία τα παχιά λόγια, μα κάπως δύσκολα στην πράξη. Τί λέτε; Ας κοιτάξει ο κόσμος τη δική του ζωή και να μην ασχολείται με τις ζωές των άλλων ανθρώπων...

''Η Ειρήνη δεν συγχώρησε ποτέ τον Πέτρο, που έφυγε από τη ζωή της τόσο άδικα και τόσο νωρίς. Η επιστροφή της στη Σητεία ήταν μονόδρομος. Ο πόνος της αβάσταχτος, μα τουλάχιστον εκεί είχε ζήσει μια ανέμελη παιδική ηλικία που φώτιζε έστω και αχνά τη ζωή της. Ώσπου, γνώρισε της Ευγενία. Μία γυναίκα που ήθελε να συγχωρέσει τη μητέρα της για τη σκληρή στάση απέναντι της και το γεγονός ότι της στέρησε το δικαίωμα στην ευτυχία. Και μαζί, αντάμωσαν την Έλενα, ένα νέο κορίτσι, που βασανίστηκε πολύ αλλά κατηγορήθηκε ακόμα περισσότερο μετά τον γάμο της με ένα κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερό της άντρα." (Από το οπισθόφυλλο)

Τρεις γυναίκες με τρεις διαφορετικές και παράλληλες ζωές και εμπειρίες που, όμως, θα τεμθούν κάτω από ένα κοινό σκηνικό όπου θα χρειαστεί να πάρουν σημαντικές και καίριες αποφάσεις σε κομβικά στάδια της ζωής τους. Βλέπετε, η ζωή μας είναι αναπάντεχη και μπορεί εν ριπή οφθαλμού να πάρει χίλιες δύο τροπές και να ανατραπούν τα πάντα με αποτέλεσμα να αποζητά από εμάς να ''συνταχθούμε'' μαζί της και να πορευθούμε βάσει των όποιων νέων δεδομένων. Αυτές οι τρεις γυναίκες θα γίνουν η μία το ''αποκούμπι'' της άλλης. Δε θα ντραπούν να μοιραστούν, μέσω των προσωπικών τους εξομολογήσεων, τα όποια πάθη, λάθη, εμπειρίες, όνειρα, ευχές, φόβους και επιθυμίες τους που τις καθόρισαν και εξακολουθούν να το κάνουν μέχρι και τώρα. Λες και η ζωή τις έφερε κοντά για να γιατρέψουν τις πληγές τους, να δικαιολογήσουν και να δώσουν άφεση αμαρτιών στις όποιες λανθασμένες τους πράξεις κι εντέλει να βρουν τον δρόμο προς την ευτυχία.

Αγάπησα τον τρόπο που η συγγραφέας με σοβαρότητα, προσοχή, ενσυναίσθηση και σεβασμό αποτυπώνει πάνω στο χαρτί τις ιστορίες αυτών των τριών γυναικών. Ο πόνος τους δεν παίρνει καμία μορφή μελοδράματος, ή, επί τούτου εκβιασμού του θυμικού των αναγνωστών/στριων. Αντιθέτως, μιλάμε για τρεις ιστορίες που κάλλιστα θα μπορούσαν να βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα και να αφορούσαν είτε τις ζωές δικών μας ανθρώπων, ή, άλλων γνωστών μας είτε και τις δικές μας. Κι αυτό, διότι η ζωή δίνει έμπνευση στη μυθοπλασία και τα πρόσωπα που θα πρωταγωνιστήσουν στην παρούσα ιστορία είναι με τέτοιον τρόπο δομημένα/σκιαγραφημένα όπου πάνω τους βρίσκουμε δικά μας κομμάτια κι αλήθειες. Αλήθειες που πονούν, μα και απελευθερώνουν...

Από την ρέουσα κι ακατάπαυστη ροή στην αφήγηση των γεγονότων, τους εύστοχους και ρεαλιστικούς διαλόγους, στα πειστικά παραδείγματα έως και την έξυπνη χρήση της τοπικής ντοπιολαλιάς με τους όποιους ιδιωματισμούς αισθάνθηκα λες και ήμουν κι εγώ ένα αναπόσπαστο κομμάτι της υπόθεσης, το οποίο μου επέτρεπε να πιάσω από τα μαλλιά τη ζωή, να δεχθώ κάθε δεύτερη ευκαιρία, να αποτινάξω από πάνω μου βαρίδια του παρελθόντος, να νοιαστώ για μένα και να επενδύσω στην ευτυχία μου, δίχως να σκεφτώ πράγματα που μπορεί να λειτουργήσουν ανασταλτικά... Ένα μυθιστόρημα που υπήρξε μία ευχάριστη αναγνωστική έκπληξη και σας προτρέπω να αναζητήσετε κι εσείς με τη σειρά σας.

Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.

Υ.Γ. Εννοείται ότι θα επιχειρήσω να φτιάξω τη συνταγή για τη μαρμελάδα πορτοκάλι!