Περιμένοντας στη στάση με τις λέξεις

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Μία αλλιώτικη βιβλιοπρόταση...

Μία λαϊκή ρήση λέει ότι ''Μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις''. Τί γίνεται, όμως, στην περίπτωση που φτάνουμε σε ένα σημείο στη ζωή μας όπου δεν μπορούμε να βρούμε τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψουμε τα όσα βλέπουμε και βιώνουμε μαζί με τα όποια συναισθήματα και τις μνήμες; Τί γίνεται, όταν με τα χρόνια μπορεί να ''σβήνουν'' οι λέξεις και να τις ψάχνουμε εναγωνίως; Θα μπορούσαν, άραγε, ποτέ οι λέξεις να παρομοιαστούν με τα βαγόνια των τρένων, ή, τα λεωφορεία που περνούν από μπροστά μας και περιμένουν από εμάς να επιβιβαστούμε σε εκείνα και εμείς να στεκόμαστε στις νοερές στάσεις του μυαλού αναμένοντας από εκείνες να καταφτάσουν και να μας οδηγήσουν όπου θέλουμε. Εν προκειμένω, να μοιραστούμε με τους άλλους ανθρώπους όλα όσα επιθυμούμε να εκφράσουμε...

Διάβασα και σας μιλώ για το έργο της συγγραφέως Πέννυς Κίσσα, με τίτλο ''Περιμένοντας στη στάση με τις λέξεις'' (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ύδωρ), το οποίο πέραν του ότι πρόκειται για μία αλλιώτικη βιβλιοπρόταση που μπορεί να λάβει πολλές αναγνώσεις όσες και τα όσα μηνύματα που προκύπτουν μέσω εκείνης που ''γέννησε'' όλες τις παραπάνω σκέψεις στο μυαλό μου. Άραγε, οι λέξεις είναι αυτές που έρχονται και φεύγουν και δεν είμαστε εμείς οι περαστικοί/ες απ΄αυτήν τη ζωή; Ή μήπως εκείνες είναι οι σταθερές και εμείς πότε τις χάνουμε και πότε τις βρίσκουμε; Δε δύναμαι να σας απαντήσω με σιγουριά. Μα μήπως μπορούμε να βρούμε ένα μέρος αυτών των απαντήσεων μέσα στο παρόν έργο; Ελάτε να το διαπιστώσουμε μαζί...

''"Συνεχίζει τον δρόμο της. Τα αυτοκίνητα δίπλα της κυλούν απαλά στην άσφαλτο. Σκέφτεται να παίξει το παιχνίδι με τους αριθμούς των πινακίδων. Ένα παιχνίδι που το μάθαινε στα παιδιά της, διδάσκοντάς τους την πρόσθεση.

Στέκεται και περιμένει στο φανάρι. Στο πεζοδρόμιο απέναντι βλέπει ανθρώπους ανέκφραστους, προβληματισμένους κι ανάμεσά τους ένας νεαρός άνδρας κουνά τα χέρια του, σαν σε χαιρετισμό και φωνάζει «Κυρία Ελένη, κυρία Ελένη!»" (Από το οπισθόφυλλο)

Η συγγραφέας έχει έναν λόγο σχεδόν λυρικό και ποιητικό που προσπαθεί να βρει τις ισορροπίες -και εντέλει το καταφέρνει- μεταξύ της αλήθειας και της φαντασίας/πλάνης του ονείρου, των περασμένων αναμνήσεων και εμπειριών κι αυτών του παρόντος και του μέλλοντος, καθώς και της βαθύτερης ανάγκης για να κρατήσουμε ζωντανά όλα εκείνα που μας έχουν φέρει στο σήμερα και έχουν διαμορφώσει το χαρακτήρα και ολότελα τη ζωή μας και την πορεία μας μέσα σε εκείνη. Με εναλλαγή στον τρόπο αποτύπωσης των κειμένων πάνω στο χαρτί -πότε πεζός λόγος πότε σαν ποιήματα με ελεύθερο στίχο- όλα τα χαρακτηρίζει η ευθύτητα του λόγου της συγγραφέως και η πλημμυρισμένη από έντονα και ποικίλα συναισθήματα ατμόσφαιρα. Κείμενα σαν άλλες εξομολογήσεις προσωπικών εμπειριών με δόσεις χιούμορ, αγωνίας, λαχτάρας, αναπόλησης, λύτρωσης, μα κι αρκετών ακόμη.

Πρωταγωνιστικά πρόσωπα σε όλα τα κείμενα άνθρωποι απλοί και καθημερινοί ίδιοι/ες με εμάς που μας κάνουν να δούμε μέσα από τα δικά τους μάτια και να βιώσουμε ό,τι βιώνουν και να αναρωτηθούμε το τί θα κάναμε εμείς αν βρισκόμασταν ποτέ στη θέση τους. Άραγε, ποιοι/ες εκείνοι/ες που θα επιλέξουν να σταθούν στο πλάι τους ''Περιμένοντας στη στάση με τις λέξεις''; 

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ύδωρ.