Συνέντευξη με τη συγγραφέα Νικολίνα Δανιηλίδου

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΝΙΚΟΛΙΝΑ ΔΑΝΙΗΛΙΔΟΥ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Σημερινή μου καλεσμένη στη στήλη των συνεντεύξεων η συγγραφέας Νικολίνα Δανιηλίδου. Την ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο και τις απαντήσεις της. Από τις εκδόσεις Ιβίσκος κυκλοφορεί το βιβλίο της, με τίτλο «Φάε Όταν Πεινάς, Όχι Όταν Πονάς». Της εύχομαι να είναι καλοτάξιδο. Για όσους/ες επιθυμούν να το διαβάσουν, μπορούν να το προμηθευτούν από κάποιο βιβλιοπωλείο, είτε από το επίσημο site του εκδοτικού. Πάμε να δούμε τι μοιράστηκε μαζί μας...

ΕΡΩΤΗΣΗ 1: Πότε ήταν η στιγμή που καταλάβατε ότι θέλετε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Ν.Δ. Η γραφή ήταν πάντα ο τρόπος μου να αποτυπώσω μια ιδέα, να την κατακτήσω ώστε να μπορέσω να την οργανώσω στο δικό μου μυαλό. Στη συνέχεια η μεγάλη πρόκληση ήταν να μπορέσω τις γνώσεις αυτές να τις εξηγήσω απλά, κατανοητά και από καρδιάς σε ανθρώπους που δεν έχουν θεραπευτικό υπόβαθρο.

Μέσα από τη γνωστική επεξεργασία που απαιτεί η γραφή αναγκάστηκα κι εγώ να εμβαθύνω και να συνθέσω τις πληροφορίες που ήδη κατέχω και να προσφέρω θεραπευτικά εργαλεία σε όσους υποφέρουν χρόνια από διαταραγμένη σίτιση.

Δεν υπήρξε κάποια ευδιάκριτη, συγκεκριμένη στιγμή συνειδητής απόφασης. Αντίθετα, μέσα από τη συνεχή επαφή μου με άτομα που αντιμετωπίζουν διατροφικές δυσκολίες, γεννήθηκε σταδιακά, η ανάγκη να προσφέρω έναν πρακτικό οδηγό διατροφικής φροντίδας.

ΕΡΩΤΗΣΗ 2: Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιβίσκος το βιβλίο σας με τίτλο ''Φάε Όταν Πεινάς, Όχι Όταν Πονάς''. Να είναι καλοτάξιδο. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι’ αυτό;

Ν.Δ. Αποφάσισα να γράψω το βιβλίο αυτό όταν συνειδητοποίησα ότι πολλοί ασχολούνται με τη διαταραγμένη σίτιση σαν σύμπτωμα χωρίς να κατανοούν τη ρίζα ενός προβλήματος. Πολλές φορές, η θεραπεία της διαταραγμένης σίτισης απαιτεί εμβάθυνση. Στο πρώτο μου βιβλίο, το «Τι Συναίσθημα Θα Φάμε Σήμερα» ανέλυσα τη συναισθηματική κατανάλωση. Σε αυτό το βιβλίο, εμβαθύνω στη συμπεριφορά της κατανάλωσης φαγητού ως τρόπο αποσύνδεσης απ’ ότι επίπονο συμβαίνει στο μέσα μας, δηλαδή στο σώμα μας, το συναίσθημά μας και τη σκέψη μας.

Σε ανθρώπους που έχουν τραύμα πρόσδεσης, δηλαδή τραύμα στη σχέση με τους φροντιστές στους στην παιδική ηλικία (συνήθως είναι οι γονείς) η δυσκολία στη φροντίδα του εαυτού τους είναι πιο βαθιά. Εκφράζεται στο φαγητό, αλλά προέρχεται από άλλες δυσκολίες.

Συνεπώς, για να μπορέσει ένας άνθρωπος να αναλάβει τη διατροφική του φροντίδα, χρειάζεται πρώτα να καλλιεργήσει συμπόνια για τον εαυτό του και να μάθει να ρυθμίζει το σώμα και τα συναισθήματά του χωρίς να εξαρτάται από το φαγητό ως κύριο μέσο ανακούφισης.

ΕΡΩΤΗΣΗ 3: Γιατί επιλέξατε να γράψετε ένα βιβλίο που ανήκει στο είδος της αυτοβελτίωσης- ψυχολογίας;

Ν.Δ. Το βιβλίο αυτό είναι αμιγώς ένα βιβλίο ψυχολογίας, εργαλείο για κάθε ειδικό θεραπευτή που θέλει να εμβαθύνει στο θέμα της ψυχολογικής θεραπείας των διατροφικών διαταραχών.

Ωστόσο, θεωρώ ότι και ο μη ειδικός που θέλει να καταλάβει τη δυσκολία που έχει στην τροφική του φροντίδα θα βοηθηθεί από αυτό το ανάγνωσμα. Είναι λοιπόν, γραμμένο με λόγο απλό, όσο πιο απλά μπορούσε να αποτυπωθεί το θεραπευτικό υλικό και προσκαλεί τον αναγνώστη να γίνει ο ψυχολόγος του εαυτού του.

Για μένα τα βιβλία αυτοβελτίωσης είναι συχνά παρεξηγημένα επειδή κάποιες φορές μπορεί να υπεραπλουστεύουν ένα πρόβλημα ή να προτείνουν πολύ επιφανειακές γνώσεις ή γενικευμένες λύσεις. Ήταν, λοιπόν, εξαιρετικά σημαντικό για μένα το βιβλίο αυτό να μην υποτιμάει τον αναγνώστη και να είναι προέκταση της ψυχοθεραπευτικής πράξης.

ΕΡΩΤΗΣΗ 4: Ποια η πηγή έμπνευσης της ιστορίας του βιβλίου σας;

Ν.Δ. Στο θεραπευτικό μου χώρο, βλέπω αποκλειστικά ανθρώπους με δυσκολίες στη τροφική τους φροντίδα. Οι περισσότεροι από αυτούς χρησιμοποιούν το φαγητό ως ηρεμιστικό ή αγχολυτικό. Μέσα από τη θεραπεία έμαθα, ότι η λύση δεν είναι να αφαιρέσεις τη συμπεριφορά που τους ηρεμεί και να κατακλυστούν από συναίσθημα το οποίο τους δυσφορεί. Η λύση είναι να ηρεμίσει το μέσα τους, να αποκτήσουν επίγνωση σε ότι τους συμβαίνει και να μάθουν να κατανοούν καλύτερα το παρορμητικό κομμάτι του εαυτού τους.

Όταν καλλιεργείται αυτή η στάση αποδοχής και τρυφερότητας προς τον εαυτό, η διατροφική φροντίδα παύει να μοιάζει με υποχρέωση και μετατρέπεται σε πράξη αγάπης.

Η ανάγκη μου να επικοινωνήσω αυτό ακριβώς το μήνυμα ότι η αληθινή φροντίδα ξεκινά από τον σεβασμό και την αποδοχή του σώματος αποτέλεσε την κινητήρια δύναμη και την κύρια πηγή έμπνευσης μου.

ΕΡΩΤΗΣΗ 5: Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να ολοκληρώσετε την συγγραφή του;

Ν.Δ. Για να μπορέσω να ολοκληρώσω τη συγγραφή του βιβλίου αυτού χρειάστηκε να εμβαθύνω στη θεραπεία του ψυχικού τραύματος. Επέλεξα, λοιπόν, να εκπαιδευτώ στη θεραπεία τραύματος μέσω EMDR.

Μέσα από την εφαρμογή των πρωτοκόλλων EMDR σε ψυχικά τραύματα, σε διατροφικές δυσκολίες και σε ζητήματα που αφορούν την εικόνα σώματος, βρέθηκα πραγματικά έκπληκτη από την αποτελεσματικότητά τους και από το βάθος της αλλαγής που μπορούν να επιφέρουν.

Επειδή το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί φυσική συνέχεια του πρώτου, ήδη όταν εκδόθηκε το «Τι Συναίσθημα Θα Φάμε Σήμερα» περίπου 2 χρόνια έγραφα για το ρόλο του ψυχικού τραύματος στην τροφή.

ΕΡΩΤΗΣΗ 6: Μπορεί να θεωρηθεί ως συμβουλή/προτροπή ο τίτλος του βιβλίου ''Φάε Όταν Πεινάς, Όχι Όταν Πονάς'';

Ν.Δ. Το να τρως όταν πείνας, σημαίνει να μη χρησιμοποιείς το φαγητό για άλλους λόγους πέραν της θρέψης του σώματος. Σημαίνει ότι δεν υπάρχει ψυχολογική εξάρτηση ή τροφικός εθισμός και ότι το φαγητό δεν είναι ο τρόπος ρύθμισης συναισθημάτων ή ανακούφισης του σώματος.

Προφανώς, όλοι οι άνθρωποι τρώνε περιστασιακά για συναισθηματικούς λόγους πέραν της θρέψης. Ωστόσο, η συχνότητα και η ένταση μιας συμπεριφοράς καθορίζει αν η συμπεριφορά αυτή αποτελεί πρόβλημα ή όχι.

Εκτός από συμβουλή, είναι και μια βαθιά ευχή: να μπορεί κάθε άνθρωπος να φροντιστεί σωστά, όχι για να επιβληθεί στον εαυτό του αλλά για να απολαμβάνει ποιότητα ζωής και εσωτερική ισορροπία.

ΕΡΩΤΗΣΗ 7: Τέλος, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο που ανήκει στο είδος της

αυτοβελτίωσης /ψυχολογίας τί θα επιθυμούσατε να αποκομίσουν οι αναγνώστες/στριες από την ανάγνωση του βιβλίου σας;

Ν.Δ. Ως ψυχολόγος με είκοσι πέντε χρόνια εμπειρίας στη ψυχολογία της διατροφής και της θεραπείας διατροφικών διαταραχών ήταν σημαντικό για μένα να επικοινωνήσω στον αναγνώστη ότι η θεραπεία είναι απόλυτα εφικτή. Να μεταφέρω το μήνυμα ότι, όσο επίμονη κι αν είναι μια δυσκολία στη σχέση με το φαγητό, η αλλαγή είναι εφικτή μέσα από τη θεραπεία, την καλλιέργεια επίγνωσης και την κατάλληλη υποστήριξη.

Πρόσθετα, ήθελα να τονίσω ότι όταν συνυπάρχει σχεσιακό τραύμα η θεραπεία της διαταραγμένης σίτισης δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στα διατροφικά συμπτώματα. Χρειάζεται να δουλευτεί σε βάθος το τραύμα πρόσδεσης, οι μνήμες και τα μοτίβα που το συνοδεύουν. Διαφορετικά, το σύμπτωμα θα αλλάζει μορφή, και η εσωτερική δυσφορία θα παραμένει.

Αυτό που θα ήθελα τελικά να αποκομίσει ο αναγνώστης είναι ένα μήνυμα ελπίδας και ενδυνάμωσης: ότι αξίζει φροντίδα, ότι μπορεί να αναπτύξει καλύτερη σχέση με το σώμα και το φαγητό και ότι η πορεία προς την ανάρρωση είναι μια διαδικασία και όχι μια απλή απόφαση.

Εύχομαι το βιβλίο να προσφέρει γνώσεις και κατανόηση πως η βαθύτερη ιστορία που κουβαλά ένας άνθρωπος μπορεί να επηρεάζει τη σχέση του με το σώμα του και με ένα γλυκό τρόπο να βοηθήσει στην προσωπική ανάπτυξη και στην αλλαγή της σχέσης με τον εαυτό και τη τροφή.

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και τις απαντήσεις σας.

Με εκτίμηση, Κυριακή Γανίτη από το blog Vivliovamon