Τοκ Ζώου

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Μία αλλιώτικη περιγραφή οπισθοφύλλου... 

''Μόλις ολοκληρώθηκε και κυκλοφορεί σε παγκόσµια πρεµιέρα το σίκουελ της προπατορικής σειράς «Παράδεισος». Στο νέο κύκλο θα αναδειχθεί ο αληθινός πρωταγωνιστής. Όχι, δεν µιλάµε για τον Αδάµ ή την Εύα, πόσο δε µάλλον για το µήλο.

Όλα τα φώτα στον Office, λοιπόν. Και όχι µόνο.

Δίπλα του ένα δυναµικό cast ζώων που θα µπουν επεισοδιακά και θα βρουν το δικό τους παράδεισο. Δεν ξέρω πως τον φαντάζεσαι αλλά σε αυτή τη µεταµοντέρνα εκδοχή του θα περάσεις εγγυηµένα καλά. Στο ρόλο του Άγιου Πέτρου βλέπουµε το πρόβατο που θα µοιραστεί τη σκηνή και ποτά του µπαρ µε αγαπηµένα ζώα, θα µπει σε περιπέτειες για ένα χάπι end και θα ρίξει φως σε δοµικές και λιγότερο δοµικές απορίες, σε ένα ιδιόµορφο «Τοκ Ζώου».

Από που έχει πάρει το όνοµα του το zebra crossing; Γιατί τα κουνούπια µας εκδικούνται κάθε καλοκαίρι; Είναι ο κόµης ντε Μοσκίτο µυθικό πρόσωπο; Όταν μετράμε πρόβατα για να κοιμηθούμε, είναι άσπρα ή µαύρα; Είναι ο πελαργός το πρώτο delivery boy; Πότε έρχεται το τέλος του κόσμου; Και αν έρθει θα µείνουµε εµείς ή οι κατσαρίδες και πόσο σηµασία έχει αυτό;

Ε, δεν θα στα πω και όλα σε µια περίληψη. Τσάμπα το γράψαμε το βιβλίο; Λοιπόν, ξεκίνα και δεν θα χάσεις. Τα ζώα σου δίνουν τον λόγο τους." 

Καλέ σταματήστε! Ή βασικά μη σταματάτε την ανάγνωση του άρθρου! Δεν τελείωσε εδώ. Μα, σας παρακαλώ, έχει και συνέχεια. Εντάξει, το παραδέχομαι! Δεν είναι τόσο ευφάνταστη όσο αυτά που διαβάσατε παραπάνω, αλλά σίγουρα δε θα σας κουράσω. Άλλωστε, ζούμε σε μία εποχή όπου το αίμα, τα δάκρυα και ο ιδρώτας (όπως λέει κι ο στίχος του λαϊκού άσματος) κυριαρχούν γύρω μας και αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί/ες εκεί έξω δεν έχετε το κουράγιο και την αντοχή να σπαταλάτε μέρος του πολύτιμου χρόνου σας σε βιβλία που θα (υπερ)τονίζουν τον ήδη ενοχλητικά επίμονο πόνο και τη λοιπή κατήφεια που επικρατεί παντού. Έτσι, λοιπόν, σήμερα επέλεξα να διαβάσω και σας προτείνω ένα βιβλίο έξω από τα συνηθισμένα... Ή μήπως, είναι τόσο αναπόσπαστο κομμάτι μας που πλέον δεν μπορούμε να διακρίνουμε την όποια διαφορά; 

Μου αρέσει που είπα ότι δε θα μακρυγορήσω και ήδη άρχισα την όποια φλυαρία μου! Ο λόγος συνεπώς για το πρώτο (τάσσομαι στο πλάι του συγγραφέα και εύχομαι κι εγώ με τη σειρά μου να μην είναι το τελευταίο!) έργο του ανερχόμενου δημιουργού Γιώργου Μπίλιου, με τίτλο ''Τοκ Ζώου'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γραφή. Ένα εύστοχα χιουμοριστικό, σαρκαστικό και to the point, που λένε οι Άγγλοι, βιβλίο που σατιρίζει πολλά από τα όσα συμβαίνουν γύρω μας και μας τα ''πετά'' -στα μούτρα θα ήθελα να πω, αλλά δεν ακούγεται τόσο λογοτεχνικό!- οπότε θα επιλέξω στο πρόσωπο σαν άλλη κρέμα ''ενυδάτωσης'' όχι του δέρματος, αλλά του νου! 

Ναι, ο συγγραφέας ''παίζει'' έξυπνα και αυτό φαίνεται κι από τον τίτλο, κιόλας, που επιλέγει να κοσμήσει το βιβλίο του. Με την πληθώρα των τοκ σόου (αν το λέω και καλά) μαζί με τα όποια podcast που ''ξεφυτρώνουν'' σαν αποτέλεσμα αναπαραγωγής των -αξιαγάπητων κατά τ'άλλα- κουνελιών όπου εκεί ο καθένας και η καθεμία μπορεί να εκφράσει/διαλαλήσει/κηρύξει/μοιραστεί ελεύθερα (ευτυχώς έχουμε ακόμη δημοκρατία) τις απόψεις του/της επί παντός επιστητού (καλά, αυτό είναι άλλο θέμα που χρήζει περαιτέρω συζήτησης) και συχνά πυκνά γίνονται η αφορμή για συζητήσεις μεταξύ των απλών πολιτών, μόνο θελκτικός και ταιριαστός ακούγεται ως τίτλος! Ναι, νομίζω ότι αντιλαμβάνεστε τον παραλληλισμό των ανθρώπων με τα ζώα κι αν νιώθετε ότι μπορεί να θίγεστε, θυμηθείτε ότι η λέξη ''ζώα'' είναι η ονομαστική του πληθυντικού αριθμού του ουδετέρου γένους της μετοχής του ρήματος ''ζω''. (Άν και μεταξύ μας, τα ζώα είναι καλύτερα από μεγάλη μερίδα ανθρώπων). Οπότε, τώρα μπορείτε να κάνετε τους όποιους συνειρμούς. 

Τί κάνει, ουσιαστικά, εδώ ο συγγραφέας; Δεν μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά και να αρχίσω να διατείνομαι ότι ο συγγραφέας δεν έχει εμπνευστεί από τον αείμνηστο Όργουελ και το περίφημο έργο του ''Η φάρμα των ζώων'' (δίχως αυτό να είναι, απαραιτήτως, κάτι το αρνητικό!), αλλά θα μου επιτρέψετε να θεωρώ ότι μοιάζει να προσπαθεί να δώσει και το δικό του στοιχείο πάνω στη μελέτη της ανθρώπινης σκέψης και συμπεριφοράς, βγάζοντας και βάζοντας, ουσιαστικά, πάλι τον άνθρωπο μέσα σε αυτό το αλλόκοτο σκηνικό δράσης, όπου τα σχόλια, οι προβληματισμοί, οι σκέψεις και η γενικότερη στάση των ζώων έρχονται να μας μιλήσουν για πολλά που μας απασχολούν είτε σε προσωπικό είτε σε συλλογικό επίπεδο. Από την ανάγκη για αποδοχή, το να βρούμε τη θέση μας μέσα στην κοινωνία, την αλληλεγγύη, τη συντροφικότητα έως και το πώς έχουμε επιλέξει να ζούμε είτε θεωρώντας τους εαυτούς μας ανώτερους όχι μόνο των ζώων και της φύσης, αλλά και λοιπών ανθρώπων έως και τον αδικαιολόγητο κι ανεξήγητο πολλές φορές φόβο και προκατάληψη που αισθανόμαστε προς καθετί το ξένο και διαφορετικό ως μία τάχα μου ενδεχόμενη απειλή προς εμάς.

Και επειδή ούτε εγώ, μα ούτε και ο συγγραφέας έχει καμία πρόθεση παρά την όποια σκωπτική κι εμφανώς φιλοσοφική του διάθεση να βαρύνει το κλίμα, επιλέγει να αποτυπώσει όλα τα παραπάνω μέσα από ιστορίες μικρές και περιεκτικές που τις συνοδεύει η ανάλογη μουσικότητα και τις καθιστά τόσο ευανάγνωστες, οικείες και κατανοητές. Δεν υποδύεται κανέναν γκουρού της ανθρωπότητας, ούτε και τον φωτεινό παντογνώστη και σωτήρα! Κι εγώ αυτό το εκτίμησα! Εάν, λοιπόν, αναζητάτε αυτό το κάτι διαφορετικό, πιστεύω ότι θα το βρείτε μέσα στο παρόν βιβλίο!

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γραφή.