Sinistrous: Ο άντρας με τα μαύρα & Ominous: Οι οιωνοί του κακού

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Απευθυνόμενη προς τους/τις συγγραφείς του τρόμου και της φαντασίας, πολλές φορές τους/τις ρωτώ για το ποια είναι η στάση τους προς αυτές τις δύο έννοιες τόσο από την πλευρά του/της γράφοντος/ούσης όσο κι από εκείνη του/της αναγνώστη/στριας. Και ξέρετε τί έχω παρατηρήσει; Πώς δεν υπάρχει πάντα αυτή η ταύτιση ανάμεσα σε αυτές τις δύο ιδιότητες, ακόμη κι αν μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο. Κι αν κρίνω από τον εαυτό μου, ως απλή αναγνώστρια, δύναμαι να πω ότι ο τρόμος και κατ'επέκταση η φαντασία διαφέρει ως προς τη σκοπιά βλέψης και βίωσης από τον καθέναν και την καθεμία ξεχωριστά. Λες και είναι κάτι παντελώς προσωπικό και η αλήθεια τους βρίσκεται παντού γύρω μας.

'Ένας δημιουργός που εκτιμώ πολύ -καθώς έχω διαβάσει μεγάλο μέρος του συγγραφικού του έργου- κυρίως για την αυθεντικότητα της προσωπικής του ταυτότητας γραφής και τον τρόπο που μας παρουσιάζει έργα τρόμου και φαντασίας είναι ο συγγραφέας Κυριάκος Α. Χριστοδούλου, τον όποιο ''συναντώ'' ξανά μέσα από τα δύο καινούργια του μυθιστορήματα, με τίτλους ''Sinistrous: Ο άντρας με τα μαύρα'' & ''Ominous: Οι οιωνοί του κακού", τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Οσελότος. Δύο αυτοτελείς συλλογές διηγημάτων που μας προ(σ)καλούν να δούμε τον τρόμο μέσα από μία αίσθηση πιο προσωποκεντρική, που ''παίζει'' εύστοχα με το μυαλό και την ψυχολογία μας.

Άν και μιλάμε για δύο συλλογές διηγημάτων που πραγματεύονται το ζήτημα του τρόμου μέσα από τις περιεκτικές και καλογραμμένες ιστορίες τους, ο συγγραφέας δεν προβαίνει σε μία επανάληψη των ίδιων και των ίδιων. Ναι, μεν μπορεί να ακολουθεί το συγκεκριμένο μοτίβο γραφής (βλπ. διηγήματα), όμως σε κάθε βιβλίο και σε κάθε ιστορία ξεχωριστά, ο τρόμος όχι μόνο παίρνει διαφορετική μορφή και δε μοιάζει με άλλον, αλλά προκύπτει κι ένα αλλιώτικο και ξεχωριστό μήνυμα μέσα από αυτόν. Για παράδειγμα, στο βιβλίο ''Sinistrous: Ο άντρας με τα μαύρα" έχουμε ιστορίες που λαμβάνουν χώρα σε ποικίλα μέρη όπου τα άτομα που θα πρωταγωνιστήσουν μέσα σε αυτά όχι μόνο ζουν διαφορετικές ζωές, αλλά έχουν μία καθαρά υποκειμενική άποψη το τί μπορεί να σημαίνει τρόμος για εκείνους/ες όπως και το πώς οι όποιοι εφιάλτες μπορεί να γίνουν πραγματικότητα οδηγώντας τους/τις σε επικίνδυνα μονοπάτια που πολλές φορές δεν έχουν επιστροφή. 

''Oκτώ ιστορίες τρόμου και μυστηρίου. Οκτώ συναντήσεις με κάτι που δεν μπορεί να εξηγηθεί.

Ένας δρόμος δίπλα σε κοιμητήριο, όπου κάτι αρχίζει να ακολουθεί. Μια νύχτα γεμάτη μάσκες, όπου κάποια πρόσωπα δεν πρέπει να αποκαλυφθούν. Μια χαρτορίχτρα που ανοίγει τα χαρτιά και βλέπει κάτι που την περιμένει. Μια λευκή καταχνιά που κρύβει περισσότερα απ’ όσα αφήνει να φανούν. Ένα site που σε προκαλεί να παίξεις, όμως, με ένα γενναίο τίμημα.

Μια ερώτηση που μπορεί να αλλάξει τα πάντα, αρκεί να αντέξεις την απάντηση. Μια λίστα με ονόματα που δεν γράφτηκαν τυχαία. Μια πτήση στα 10.000 πόδια, όπου δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής.

Σε κάθε ιστορία, κάτι σκοτεινό εμφανίζεται εκεί που δεν θα έπρεπε. Άλλοτε σαν σκιά. Άλλοτε σαν προειδοποίηση. Άλλοτε σαν τιμωρία.

Και κάπου στο βάθος, ξανά και ξανά, βρίσκεται ο ίδιος άντρας.

Ο άντρας με τα μαύρα. 

Γιατί ο φόβος μπορεί να αλλάζει πρόσωπα. Αλλά μερικές φορές φοράει πάντα τα ίδια μαύρα." (Από το οπισθόφυλλο)

Κι ερχόμαστε στο βιβλίο ''Ominous: Οι οιωνοί του κακού", όπου εδώ ο τρόμος έρχεται κι αποκαλύπτεται ως ακόμη ένας οιωνός που δε φέρει καλά μαντάτα, αλλά προμηνύει το όποιο κακό και μας προτείνει να μην αγνοήσουμε τα όποια σημάδια μας δίνει. Και σας ρωτώ. Θα μπορέσουμε να έχουμε ''ανοικτή'' σκέψη ώστε να αντιληφθούμε τον όποιο κακό οιωνό προτού μας βρει εκείνος πρώτος και να τον αποφύγουμε όπως πρέπει, ή, όχι; Μα, μήπως κι αυτό είναι μάταιο; Αφού το κακό είθισται να μας βρίσκει ενώ ήδη μας έχει δώσει τα απαραίτητα σημάδια. Δυστυχώς, όμως, η ανθρώπινη φύση είναι τόσο αντιδραστική που ακόμη κι αν υπάρχουν μπροστά μας τα προειδοποιητικά σημάδια, θα τα αγνοήσει θεωρώντας εαυτή ανώτερη αυτών... Έτσι, λοιπόν, εδώ ο συγγραφέας μας παρουσιάζει μία συλλογή ιστοριών με επίκεντρο εκείνους τους ανθρώπους και τους τόπους που θα ζήσουν, που θα έρθουν σε μία μοιραία ''σύγκρουση'' με το όποιο αναπόφευκτο που σηματοδοτεί ο τρόμος για εκείνους/ες.

''Δέκα ιστορίες τρόμου και μυστηρίου. Δέκα σημάδια πως κάτι σκοτεινό πλησιάζει.

Ένα χωριό που κουβαλά μια παλιά αμαρτία.

Ένα οικογενειακό τραπέζι όπου η παράδοση κρύβει κάτι αποτρόπαιο. Μια κραυγή πίστης που μοιάζει περισσότερο με κάλεσμα. Μια νύχτα όπου οι νεκροί δεν μένουν σιωπηλοί. Μια παρουσία που δεν ξέρεις

αν είναι όνειρο, φάντασμα ή προειδοποίηση. Μια ζωή που μπορεί να σωθεί μόνο αν χαθεί μια άλλη.

Ένας Πλατινένιος Ιππότης που δεν φέρνει απαραίτητα σωτηρία. Μια καταιγίδα που κρύβει κάτι περισσότερο από βροχή και σκοτάδι. Μια σπηλιά όπου όποιος μπαίνει δύσκολα βρίσκει τον δρόμο πίσω.

Ένα χρώμα που δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

Σε κάθε ιστορία, κάτι προμηνύει τον τρόμο προτού αυτός αποκαλυφθεί. Ένα σημάδι. Μια λέξη. Μια σκιά. Μια επιλογή που δεν μπορεί να παρθεί πίσω." (Από το οπισθόφυλλο)

Σύγχρονη γραφή και έξυπνη προσέγγιση του τρόμου, μεστές κι ολοκληρωμένες ιστορίες, αληθοφάνεια χαρακτήρων προσώπων που θα έρθουν να γίνουν έρμαια του φόβου, ανατροπές τόσες όσες χρειάζονται, διάχυτη αίσθηση μυστηρίου κι αγωνίας, γεμάτο λεξιλόγιο και μία γενικότερη πολύ καλή και προσεγμένη εικόνα των κειμένων είναι μερικά από τα θετικά που εντόπισα διαβάζοντας και τα δύο βιβλία. Εάν σας κίνησαν κι εσάς το ενδιαφέρον, δεν έχετε παρά να τα αναζητήσετε.

Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Οσελότος.

Υ.Γ. Και για να μην ξεχνιόμαστε! Η ανοιχτή πρόσκληση προς τους/τις εγχώριους/ες συγγραφείς του τρόμου, της φαντασίας και των παρακλαδιών αυτών ισχύει για όλον τον μήνα Οκτώβρη! Οπότε, είμαι στη διάθεσή σας!