Ο συγγραφέας Νίκος-Τρυπιάς Αλεξάνδρου μοιράζεται μαζί μας το διήγημα φαντασίας με τίτλο ''ΜΕΤΕΩΡΗ."

(Τα πνευματικά δικαιώματα της εικόνας δεν ανήκουν στο blog.- Η εικόνα δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα με ΑΙ και είναι ad hoc στο περιεχόμενο του διηγήματος.)

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας...

Οι δημιουργοί συστήνονται... κι ο συγγραφέας Νίκος-Τρυπιάς Αλεξάνδρου μοιράζεται μαζί μας το διήγημα φαντασίας με τίτλο ''ΜΕΤΕΩΡΗ."

Γράφει ο Νίκος-Τρυπιάς Αλεξάνδρου

ΜΕΤΕΩΡΗ.

  “Koίτα τον παλιάνθρωπο τι μού έκανε”, παραπονέθηκε η Μάϊρα στη μάνα της, δείχνοντάς της ένα τεράστιο λεκέ. “Μού κατέστρεψε το καλό μου άσπρο φόρεμα”.

  “Αυτό είναι το μικρότερο από τα προβλήματά σου τώρα”.

  “Έχεις δίκιο μαμά, συγγνώμη. Είμαι πολύ αγχωμένη όμως, πρέπει να προλάβω να ειδοποιήσω τη Μάγια, δεν έχουμε πολύ χρόνο”.

  “Νομίζεις ότι είναι εύκολο σ ́αυτήν την κατάσταση;”

  “Πρέπει”, απάντησε η Μάϊρα τρέχοντας προς την ανοιχτή εξώπορτα της μονοκατοικίας των γονιών της. 

   “Δεν θ ́αλλάξεις;”

   “Δεν προλαβαίνω”, είπε και ξεχύθηκε στο δρόμο κοιτώντας μονόπλευρα. Το αυτοκίνητο που ερχόταν από την άλλη την προσπέρασε ξυστά, αλλά η Μάϊρα συνέχισε με αμείωτο ρυθμό. Στο σπίτι της Μάγιας

δεν ήταν κανείς. Έτρεξε πάλι προς το γυμναστήριο όπου έκανε πιλάτες η αδελφή της, τζίφος κι εκεί. Τότε θυμήθηκε πως ήθελε να αγοράσει ρούχα. Τροχάδην πάλι στο αγαπημένο τους κατάστημα, προσπάθησε να μιλήσει στην απασχολημένη πωλήτρια, αλλά δεν της απάντησε και η Μάγια πουθενά. Δεν είχε πλέον άλλες επιλογές. Δεν μπορούσε να της τηλεφωνήσει, εξάλλου το κινητό της είχε σπάσει. Σε έξαλλη κατάσταση επέστρεψε τροχάδην στη μονοκατοικία. Η Πηνελόπη δεν βρισκόταν πλέον στο σαλόνι.

  “Μαμάαα, μαμάαα”, άρχισε να ουρλιάζει. Μετά σωριάστηκε στο πάτωμα του σαλονιού και ξέσπασε σε ένα κλάμα γοερό, υπαρξιακό. Τα δάκρυα ενώνονταν κάτω από το πηγούνι της και μούσκευαν τον γιακά. Αναρωτιόταν τι θα συνέβαινε αν είχε αποφύγει το ένα και μοναδικό μεγάλο λάθος της ζωής της. Θα είχε δύο όμορφα παιδάκια που τόσο επιθυμούσε, αυτό θα συνέβαινε, απάντησε στον εαυτό της. “Ο άκριτος έρωτας έχει πολλές τοξικές παρενέργειες, Μάϊρα”. Συνέχισε να μαλώνει με το είναι της, όχι απλά με τον εαυτό της.

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

  Πέρασαν δύο ώρες χωρίς να αλλάξει θέση. Είχε όμως ηρεμήσει. “Απλώς ήμουν άτυχη. Μία γιατρός που έσωσε πολλούς ανθρώπους αλλά δεν μπόρεσε να σώσει τον εαυτό της”. Δεν μάλωνε πια. Τις θλιβερές της σκέψεις διέκοψαν οι οιμωγές της Μάγιας, που μόλις διάβηκε την ανοιχτή εξώπορτα είδε μέσα σε μία λίμνη αίματος την αδελφή της και τη μάνα της, μαχαιρωμένες, ξεψυχισμένες κι αγκαλιασμένες, είχαν προλάβει λίγο πριν το τέλος. Ήταν τόσο σπαραχτικές που μαζεύτηκε όλη η γειτονιά. Η Μάϊρα πλησίασε την ολοφυρόμενη Μάγια και τής είπε πολύ ήρεμα: “σε έψαχνα αδελφούλα”.

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

  Η Αστυνομία συνέλαβε γρήγορα τον εν διαστάσει σύζυγο της Μάϊρας, που ομολόγησε με ψυχραιμία τα αποτρόπαια εγκλήματά του. Επισκέφτηκε τη μητέρα της στο νεκροθάλαμο, αφού είχε ακούσει όλες

τις συνεννοήσεις που έκανε η Μάγια για τις κηδείες. “Δεν πρόλαβα να σού πω πόσο σ ́αγαπώ μητέρα”, τής είπε δακρυσμένη, πιάνοντάς της το χέρι, αλλά δεν πήρε απάντηση. Απορούσε πως εκείνη βρισκόταν

σ ́αυτήν τη μετέωρη κατάσταση, ενώ η μάνα της είχε ήδη ταξιδέψει. Μετά ξαναπήγε στη μονοκατοικία, όπου κοιμούνταν η Μάγια με τον σύζυγό της τον Αντώνη για συμπαράσταση στον πατέρα τους, τον

Λευτέρη. Επισκέφτηκε πρώτα τον πατέρα της που ήταν ξαπλωμένος κι έκλαιγε με λυγμούς. “Μην κλαις πατέρα”, του είπε χαμηλόφωνα, χαϊδεύοντάς του το μουσκεμένο μάγουλο. Ήξερε ότι δεν μπορούσε να την ακούσει, ούτε να τη νιώσει. “Μάς μεγαλώσατε σωστά, εσύ κι η μαμά. Αυτό να σκέφτεσαι”.

   Μετά πήγε δίπλα στη Μάγια που κοιμόταν αποκαμωμένη με τον Αντώνη, περνώντας μέσα από την κλειστή πόρτα. Έστυβε το μυαλό της πως να την ειδοποιήσει, αφού δεν μπορούσε ούτε να τη δει ούτε να την ακούσει κανείς, μήτε να γράψει. Η κλειστή πόρτα της έδωσε μιά ιδέα. Ξάπλωσε πάνω στη Μάγια και βυθίστηκε μέσα της. Το πρωϊ η Μάγια διηγήθηκε αναστατωμένη και δακρυσμένη το όνειρο που είδε στον άντρα της. “Μού είπε πολλές φορές η Μάϊρα να ζητήσω από τους συναδέλφους της γιατρούς στο νοσοκομείο να με βοηθήσουν να κάνω ό,τι χρειάζεται για να γιατρευτώ, διότι είδε στα αιματολογικά αποτελέσματά μου ανησυχητικά ευρήματα. Κι ακόμη να κάνουμε δυό παιδάκια που θα τα χαίρεται κι εκείνη”.

   “Να εφαρμόσεις το όνειρο”, της είπε επιτακτικά ο Αντώνης σφιχταγκαλιάζοντάς την, με μια αγκαλιά σαν αερόστατο που ως καύσιμο είχε την άδολη αγάπη, το οποίο έσπασε τη στέγη και απογειώθηκε... Όμοιά της δεν είχε ποτέ ξαναζήσει η Μάγια.

  Η Μάϊρα τότε με ικανοποίηση άρχισε το τελευταίο της ταξίδι, αφού χάϊδεψε τη μικρή της αδελφή και κατάλαβε γιατί έμεινε μετέωρη περισσότερο από τη μάνα τους...

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Το διήγημα αφιερώνεται στις αμέτρητες χιλιάδες γυναίκες που είναι θύματα και των πέντε μορφών έμφυλης βίας, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο γυναίκες εξευτελισμένες, περιθωριοποιημένες, κακοποιημένες, βιασμένες, ακόμη και νεκρές, από τα ελεεινά χέρια του άνδρα-αφέντη. Δεν σάς ξεχνάμε...

Τον ευχαριστώ πολύ!!!

Με εκτίμηση,

Κυριακή Γανίτη από το blog Vivliovamon