Η συγγραφέας Μαρία Διαμαντή μας μιλά περί τρόμου...

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΜΑΡΙΑ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας...

Οι δημιουργοί συστήνονται... κι η συγγραφέας Μαρία Διαμαντή μας μιλά περί τρόμου με αφορμή το αφιέρωμα για τον μήνα Οκτώβρη στη λογοτεχνία του τρόμου και της φαντασίας.

Γράφει η Μαρία Διαμαντή

Για μένα, ο τρόμος δεν βρίσκεται ούτε στο απόλυτο σκοτάδι,

αλλά ούτε και στο απόλυτο φως…..

Βρίσκεται κάπου ανάμεσά τους:

Σε εκείνο το αδιόρατο σημείο, όπου τίποτα δεν είναι ολοκληρωτικά φωτεινό

και τίποτα δεν έχει βυθιστεί ακόμη στο σκοτάδι….

Και εκεί όπου οι βεβαιότητες αρχίζουν να ξεθωριάζουν

και τα όρια παύουν να είναι ξεκάθαρα!

Ο τρόμος, όπως τον αντιλαμβάνομαι, δεν χρειάζεται πάντοτε να έχει πρόσωπο,

μορφή ή φωνή. Μπορεί να είναι μια αίσθηση, μια παρουσία που δεν βλέπεις, αλλά

την αισθάνεσαι… να είναι μια σκιά που δεν ξέρεις αν υπάρχει όντως πραγματικά, ή

αν γεννήθηκε μέσα στο μυαλό σου….

Εμένα, ως Μαρία, με ενδιαφέρει εκείνος ο τρόμος που δεν αποκαλύπτεται αμέσως.

Εκείνος που αφήνει τον άνθρωπο να στέκεται για λίγο στο όριο

και να αναρωτιέται αν βρίσκεται ακόμη στην πλευρά της ζωής ή αν έχει ήδη αγγίξει

κάτι από την άλλη διάσταση.

Γιατί πιστεύω πως η πιο τρομακτική πλευρά της ύπαρξης βρίσκεται ακριβώς εκεί:

Στο μεσοδιάστημα.

Στη στιγμή δηλαδή, που η μέρα κουβαλάει, ήδη μέσα της τη νύχτα....

Στη στιγμή, που η ζωή, γνωρίζει πως ο θάνατος, όντως υπάρχει…..

Στη στιγμή που το φως, όσο δυνατό κι αν είναι, δεν μπορεί να εξαλείψει εντελώς τη

σκιά...

Και ίσως αυτό είναι που με γοητεύει περισσότερο στον τρόμο.

Δεν είναι η κραυγή, αλλά η σιωπή πριν από αυτήν….

Δεν είναι το σκοτάδι, αλλά η στιγμή που κοιτάζεις μέσα του

και δεν ξέρεις αν υπάρχει κάτι εκεί ή αν, τελικά, αυτό που φοβάσαι

είναι ένα κομμάτι του ίδιου σου του εαυτού.

Δεν φοβάμαι τόσο τα τέρατα που βρίσκονται έξω από εμάς.

Με φοβίζουν περισσότερο εκείνα που γεννιούνται μέσα μας:

Οι σκέψεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ, οι απώλειες που δεν ξεπεράστηκαν,

οι ενοχές που έμειναν κρυμμένες και οι αναμνήσεις που επιστρέφουν

όταν όλα γύρω μας έχουν πλήρης, ησυχάσει...

Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να συνηθίσει σχεδόν τα πάντα, εκτός από την αμφιβολία!

Και εκεί ακριβώς βρίσκω τον δικό μου τρόμο:

Στην αμφιβολία για το τι είναι αληθινό και τι όχι….

Στην αμφιβολία για το αν αυτό που βλέπουμε είναι πράγματι αυτό που υπάρχει...

Στην αμφιβολία για το αν η πλευρά που επιλέξαμε ήταν ποτέ η σωστή....

Ο τρόμος, είναι η φθορά των ορίων...

Είναι η αργή μετακίνηση από τη μία πλευρά στην άλλη, χωρίς να αντιλαμβάνεσαι

πότε ακριβώς έπαψες να ανήκεις εκεί όπου ήσουν.

Είναι η λεπτή κλωστή που χωρίζει το φως από το σκοτάδι,

τη ζωή από τον θάνατο, το πραγματικό από το φανταστικό και όλα αυτά,

να βρίσκονται σε μια κλωστή τόσο εύθραυστη, που μοιάζει ικανή να σπάσει

στην οποιαδήποτε στιγμή της.

Κι όμως, η άλλη πλευρά δεν χρειάζεται να σε κυνηγήσει.

Ξέρει πως αργά ή γρήγορα θα γυρίσεις ο ίδιος, να την κοιτάξεις.

Ίσως, τελικά, ο τρόμος να μην είναι αυτό που βρίσκεται στην άλλη πλευρά.

Ίσως να είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς πως η άλλη πλευρά

δεν ήταν ποτέ τόσο μακριά, όσο τελικά, πίστευες.

Ίσως να βρισκόταν πάντα εκεί:

Ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι….

Ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο….

Ανάμεσα σε αυτό που θυμόμαστε και σε αυτό που προσπαθούμε να ξεχάσουμε...

Ανάμεσα σε δύο κόσμους που μοιάζουν χωρισμένοι, αλλά στην πραγματικότητα

επικοινωνούν μέσα από μια λεπτή, σχεδόν αόρατη κλωστή…

Και κάπου εκεί, στην ‘’ένωση’’, γεννιούνται οι ιστορίες μου.

Την ευχαριστώ πολύ!!!

Με εκτίμηση,

Κυριακή Γανίτη από το blog Vivliovamon