#Προδημοσίευση: «Το κόστος της εμμονής», Δημήτρης Μάστορας (Εκδ. Λυκόφως)

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας...

....Και ελάτε να διαβάσουμε παρέα ένα απόσπασμα από το βιβλίο 

''Το κόστος της εμμονής"

Συγγραφέας: Δημήτρης Μάστορας

Εκδόσεις Λυκόφως

...Ο Εμρέ Σαχίν ήταν ένας όμορφος νέος, περίπου είκοσι τριών ετών. Δεν ήταν ψηλός· ήταν όμως ογκώδης και ρωμαλέος, όπως οι άνθρωποι που έχουν εργαστεί σκληρά από μικροί. Τα καστανά μαλλιά, τα ανοιχτόχρωμα μάτια και το χαμογελαστό του πρόσωπο προκαλούσαν συμπάθεια σε όσους τον έβλεπαν για πρώτη φορά. Και όχι άδικα: ο Εμρέ ήταν ένα παιδί με χρυσή καρδιά.

Γιος ψαρά από το Αϊβαλί και μέλος πολυμελούς οικογένειας, άκουγε από μικρός τις θαλασσινές ιστορίες των κουρσάρων που αλώνιζαν την Άσπρη Θάλασσα τον καιρό που οι Οθωμανοί ήταν στα μεγαλεία τους. Κυνηγώντας το παιδικό του όνειρο, σπούδασε Ιστορία και Λαογραφία στο Πανεπιστήμιο της Σμύρνης και αποφάσισε να γυρίσει την Μεσόγειο, ακολουθώντας τα βήματα του Μπαρμπαρόσα και του Τουργκούτ, των ξακουστών κουρσάρων.

Ένας από τους θρύλους που είχε διαβάσει προερχόταν από το νησί των Παξών· έλεγε ότι ο Τουργκούτ είχε τάχα θάψει μια καραβιά χρυσάφι στους Αντίπαξους και ότι κανένας ως τώρα δεν το είχε ανακαλύψει. Και μόλις είδε φωτογραφίες του μικρού νησιού, αποφάσισε ότι έπρεπε να γίνει ένας από τους σταθμούς του ταξιδιού του. Έφτασε στους Παξούς και έμεινε μια νύχτα στην πρωτεύουσα του νησιού, τον Γάιο. Το επόμενο πρωί, νοίκιασε μια βάρκα και έβαλε πλώρη για τους Αντίπαξους. Για έναν γιο ψαρά όπως αυτός, η πλοήγηση σε τόσο μικρή απόσταση ήταν παιχνιδάκι. Απέφυγε τις πολυσύχναστες παραλίες, την Βρίκα και το Βουτούμι, και πήγε από την άλλη πλευρά των Αντίπαξων, τη δυτική.

Καθόλου παράξενο που υπάρχει θρύλος για κρυμμένο θησαυρό, σκέφτηκε ατενίζοντας τις βραχώδεις ακτές του νησιού, γεμάτες με θαλασσινές σπηλιές.

Πέρασε μερικές μικρές παραλίες μέχρι που έφτασε στο Σαρακήνικο, στη νοτιοδυτική πλευρά του νησιού. Έδεσε τη βάρκα και πήρε τον χωματόδρομο που οδηγούσε προς τον φάρο του Οβορού. Σύμφωνα με τον θρύλο, εκεί είχε κρύψει ο Τουργκούτ το χρυσάφι του.

Περπατώντας, έφτασε στο νότιο άκρο των Αντίπαξων. Στον φάρο έμεινε να αγναντεύει την ανοικτή θάλασσα. Κοίταξε τον χάρτη στο κινητό του και διάβασε την τοποθεσία: Οβορός.

Και τότε την είδε από μακριά.

Είχε το πιο λευκό δέρμα και τα πιο μαύρα μαλλιά που είχε δει ποτέ. Ήταν πολύ ψηλή, και τόσο αδύνατη, που έμοιαζε σαν να μπορούσε να σπάσει με ένα άγγιγμα. Το κοντό σορτς που φορούσε τόνιζε τα λεπτά, ατελείωτα πόδια της. Από μακριά, αυτή η γυναίκα ασκούσε πάνω του μια γοητεία παράξενη, ανοίκεια.

Την πλησίασε ασυναίσθητα. Όταν όμως έφτασε κοντά, η γοητεία αυτή κάπως ράγισε. Η ηλικία της φαινόταν να είναι γύρω στα σαράντα, ενώ το πρόσωπό της, χωρίς να είναι άσχημο, τον έκανε να αισθανθεί άβολα. Όλα πάνω σ’ αυτό ήταν μεγάλα: η μύτη της ήταν σουβλερή, σχεδόν αλεπουδίσια, με μεγάλα ρουθούνια, ενώ τα πεταχτά προς τα εμπρός αυτιά της εξείχαν ελαφρά από το κοντό άνισο καρέ που κάλυπτε το κεφάλι της· όλα αυτά συνυπήρχαν μ’ ένα τεράστιο στόμα που οριζόταν από λεπτά χείλη. Τα μάτια της ήταν μαύρα, μεγάλα, στρογγυλά και αγέλαστα, ενώ τα ασπράδια τους ήταν κοκκινωπά, σαν να είχε κλάψει πριν από λίγη ώρα. Ο Εμρέ μύρισε ένα έντονο πιπεράτο άρωμα να έρχεται από το μέρος της, λες και προσπαθούσε να καλύψει την υγρή ενοχλητική μυρωδιά μούχλας και σάπιου κρέατος που ανάδινε το σώμα της - σαν να μην το είχε δει ποτέ ο ήλιος.

Μόλις τον αντίκρισε, του χαμογέλασε και του μίλησε στα αγγλικά.

«Καλημέρα», τον χαιρέτησε πρόσχαρα. Η φωνή της ήταν ψιλή και στριγκιά.

«Καλημέρα», ανταπέδωσε εκείνος.

«Όμορφο μέρος», του είπε γυρνώντας τη ματιά της στο πέλαγος.

«Πράγματι».

«Ψάχνεις κάτι; Ίσως μπορώ να σε βοηθήσω. Ξέρω καλά την περιοχή».

«Είσαι από το νησί;»

Εκείνη τον κοίταξε στα μάτια και χαμογέλασε.

«Όχι, αλλά μένω πολλά χρόνια εδώ. Είμαι από την Λευκορωσία. Με λένε Ιρίνα και ασχολούμαι με δημόσιες σχέσεις».

Ο Εμρέ άφησε ένα σφύριγμα.

«Ήρθες από το κρύο στη ζέστη, Ιρίνα», είπε χαμογελώντας. «Εγώ λέγομαι Εμρέ και είμαι από την Τουρκία. Τι σε έφερε στην Ελλάδα;»

«Η ζωή με έφερε εδώ, Εμρέ», του είπε κοιτάζοντάς τον έντονα στα μάτια. «Εσένα τι σε έφερε εδώ; Ψάχνεις κάτι;»

«Να περάσω όμορφες διακοπές. Τι άλλο να ψάχνω εδώ;»

«Έναν θησαυρό ίσως;»

Ο Εμρέ γέλασε.

«Λόγω των σπουδών μου, μου αρέσει να μελετάω τους θρύλους των τόπων που επισκέπτομαι. Διάβασα για τους θρύλους των Παξών και ξέρω ότι λένε για έναν θησαυρό κρυμμένο κάπου σε αυτό το σημείο». Την κοίταξε και έκανε μια κίνηση με το χέρι του, σαν να προσπαθούσε να αποδιώξει από το μυαλό του όλες αυτές τις ιστορίες. «Φυσικά, όλα αυτά είναι λαϊκές παραδόσεις. Δεν είναι σοφό να τις παίρνει κανείς στα σοβαρά».

«Ναι, λένε ότι είναι κρυμμένος στη σπηλιά κάτω από τον φάρο. Θες να σου δείξω;» Η Ιρίνα του έκλεισε το μάτι, χαμογελώντας πονηρά.

Ο Εμρέ ένιωσε έναν κόμπο στο λαιμό, μαζί με ένα σκίρτημα στο κάτω μέρος της κοιλιάς του.

«Ναι», κατάφερε να πει.

Τον πήρε από το χέρι και τον οδήγησε σε ένα απότομο μονοπάτι. Ο Εμρέ ξαφνιάστηκε από την παγωμένη αίσθηση του αγγίγματός της. Μια αδιόρατη ανησυχία τον κυρίευσε, αλλά άφησε την Ιρίνα να τον οδηγήσει ως την είσοδο μιας σπηλιάς.

«Δεν φαίνεται και τόσο μεγάλη, ώστε να δικαιολογεί τον θρύλο», παρατήρησε κάπως απογοητευμένος όταν κοίταξε στο εσωτερικό.

«Έλα, πάμε πιο μέσα και θα σου δείξω πολύ περισσότερα». Τον κοίταξε πονηρά, έβγαλε τη μπλούζα της και άφησε να φανούν τα μικρά αλλά στητά στήθη της. Τον κράτησε από το χέρι και περπάτησε πισωπατώντας στη σπηλιά, χωρίς να παίρνει τα μάτια της από τα δικά του. Εκείνος την ακολούθησε σαν υπνωτισμένος. Μετά από λίγα βήματα, η Ιρίνα σταμάτησε και κοίταξε τα τοιχώματα της σπηλιάς, σαν να έψαχνε κάτι. Το φως του ήλιου ίσα που διαχεόταν στο εσωτερικό. Τότε, άφησε το χέρι του και του μίλησε, κοιτώντας τον με το απόκοσμο βλέμμα της.

«Δεν υπάρχει θησαυρός εδώ. Είμαι σίγουρη. Έχω ψάξει», του είπε.

«Φυσικά και δεν υπάρχει. Αυτό δεν σου είπα κι εγώ;» Ξεθαρρεύοντας, την κοίταξε πονηρά. «Μήπως υπάρχει κάποιος άλλος λόγος που με έφερες εδώ;» την ρώτησε.

Με το παγωμένο δάχτυλό της του σήκωσε το σαγόνι, ενώ πλησίαζε το πρόσωπό της στο δικό του. Ήταν μισό κεφάλι ψηλότερη από εκείνον. Ο Εμρέ κοίταξε ανήσυχος γύρω του, καθώς η βαριά μυρωδιά του σάπιου κρέατος έγινε ανυπόφορη.

«Για να σε ανακρίνω», του είπε χαμογελώντας αινιγματικά.

Ο Εμρέ έκανε ένα βήμα πίσω με κομμένη την ανάσα.

«Νομίζω ότι πρέπει να επιστρέψω στον φάρο», είπε ανήσυχος. Γύρισε αργά την πλάτη του και κατευθύνθηκε με προσεκτικά βήματα προς την έξοδο της σπηλιάς. Και τότε πάγωσε. Η Ιρίνα ήταν πάλι μπροστά του. Στο μισοσκόταδο, τα μάτια της έμοιαζαν με μαύρες τρύπες που γύρω τους έκαιγε μια πύρινη κόλαση. Τότε ήταν που συνειδητοποίησε ότι είχε κάνει το τελευταίο λάθος της ζωής του.

Συνεχίζεται...

Περίληψη οπισθοφύλλου:

Όταν τέσσερις φίλοι ναύλωσαν ένα ιστιοπλοϊκό για τις διακοπές τους στους Παξούς, δεν φαντάζονταν πως θα βρίσκονταν στο επίκεντρο μιας σκοτεινής αναζήτησης με ρίζες σε ξεχασμένες ιστορίες κουρσάρων, λαθρεμπόρων και θρύλων του 16 ου αιώνα.

Καθώς ο θρύλος για το χρυσάφι του περιβόητου κουρσάρου Τουργκούτ μπλέκεται με την ιστορία του βρικόλακα των Παξών, η παρέα παγιδεύεται ανάμεσα στη λογική και στο αδιανόητο. Οι διακοπές εξελίσσονται σε αγώνα για την επιβίωση και σε κάθοδο προς μια αλήθεια πολύ παλαιότερη και πιο σκοτεινή απ’ όσο μπορούν να αντέξουν.

Γιατί το αληθινό τέρας ίσως να μην είναι εκείνο που αρνήθηκε να πεθάνει. Ίσως να είναι ο άνθρωπος που ξέχασε γιατί άξιζε να ζει.

Το βιβλίο του Δημήτρη Μάστορα “Το κόστος της εμμονής” είναι μυθιστόρημα λαογραφικού τρόμου για την παράλογη εμμονή, την εξουσία και την αμφιβολία. Για το τι χάνεις όταν ξεχνάς ότι είσαι

άνθρωπος.

*Τα πνευματικά δικαιώματα τόσο της εικόνας του εξωφύλλου όσο και του άνωθεν αποσπάσματος ΔΕΝ ανήκουν στο blog, αλλά αποκλειστικά στον συγγραφέα και στον εκδοτικό οίκο.

**Το απόσπασμα δημοσιεύεται κατόπιν συνεννόησης και συναίνεσης του συγγραφέα και του εκδοτικού οίκου.