Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΜΑΝΔΥΑ

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Προσφάτως, έτυχε να απαντήσω σε μία πολύ εύστοχη ερώτηση που έθεσε ένα πολύ αξιόλογο πρόσωπο του χώρου της λογοτεχνίας στη χώρα μας αναφορικά με το αν ως αναγνωστικό κοινό συνεχίζουμε, ή, όχι την ανάγνωση μίας σειράς βιβλίων (που αναπτύσσεται σε πάνω από δύο βιβλία) και υπό ποια κριτήρια επιλέγουμε το αν θα το κάνουμε, ή, όχι. Η ειλικρινής μου απάντηση -αν θυμάμαι καλά μπορεί να το έχω αναφέρει ξανά σε παλαιότερο κείμενό μου εδώ- είναι ότι υπάρχουν φορές που ως αναγνώστρια συνεχίζω ακάθεκτη την ανάγνωση με την προϋπόθεση να υπάρχει κάτι ακόμη να ειπωθεί και από την άλλη, ότι μπορεί να πάψω να αναζητώ τη συνέχεια, αν αισθανθώ ότι όχι μόνο όλα όσα έχω διαβάσει επαναλαμβάνονται, μα κυρίως ότι ο/η εκάστοτε συγγραφέας θεωρεί ότι ''τραβώντας'' μία επιτυχημένη κι άκρως αγαπητή από το αναγνωστικό κοινό ιστορία, πρέπει να συνεχίσει να γράφει και να μας παρουσιάζει ως κάτι το δήθεν πρωτότυπο το ένα βιβλίο μετά το άλλο κι ουσιαστικά να χάνεται η πρωταρχική μαγεία και το ενδιαφέρον μου.

Ένα από τα όρια, λοιπόν, που έχω θέσει στον αναγνωστικό μου εαυτό είναι να επιλέγω το αν θα διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία μίας σειράς που μπορεί να έχω ξεκινήσει και πιο συγκεκριμένα να δίνω μόνο μία ευκαιρία. Όταν έφτασαν στα χέρια μου τα δύο βιβλία της διλογίας ''Ο Ελληνοκορεατικός Μανδύας" της συγγραφέως Ευτυχίας Δοβλέτογλου, αποφάσισα να μην τα διαβάσω μαζί. Αντιθέτως, άφησα στο πρώτο βιβλίο (Ο Ελληνοκορεατικός Μανδύας - εκδ.Φυλάτος) να μου ''μιλήσει'' και να δω ποια θα ήταν η επίδρασή του πάνω στη σκέψη μου κι έπειτα -αν κι εφόσον ένιωθα την ανάγκη- να επέστρεφα μετά από λίγες μέρες και στο δεύτερο, με τίτλο ''Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΜΑΝΔΥΑ'' (εκδόσεις Lulu.com), όπερ κι εγένετο...

Και ναι! Όπως καταλάβατε, αυτό το νοερό ταξίδι της ψυχής στον χώρο και στον χρόνο ξεκινούσε ξανά, μόνο που αυτήν τη φορά όχι μόνο ήμουν πιο προετοιμασμένη για το τί μπορεί να συναντούσα και να είχα κάποιες χρήσιμες γνώσεις στην αόρατη ''φαρέτρα'' μου, αλλά με ''παρακινούσε'' η ανάγκη για να μάθω περισσότερα που θα ικανοποιούσαν όχι μόνο τη φαντασία και την περιέργειά μου, μα κυρίως να νιώσω μαζί με τα πρόσωπα της ιστορίας αυτήν την όποια ολοκλήρωση που επέρχεται μέσω της λύτρωσης. Βλέπετε, η συγγραφέας όχι μόνο είχε καταφέρει να γίνει πειστική με τα λεγόμενά της, αλλά και να με κάνει να ανυπομονώ για τη συνέχεια...

''Η Σοφία συναντά στη Θεσσαλονίκη έναν άντρα που είναι ολόιδιος ο Τζουν, αλλά αυτός δεν έχει σκοπό να διευκολύνει τη ζωή της. 

Ο Τζούνχο μοιάζει εμφανισιακά με τον Τζουν, αλλά ο χαρακτήρας των δύο αντρών είναι σαν τη μέρα με τη νύχτα. Περαστικός απο την Ελλάδα, χρειάζεται δουλειά και γίνεται ο καινούργιος μπασίστας στο συγκρότημα που τραγουδάει η Σοφία. Κι όσο μοιράζονται στιγμές δε δείχνει ανεπηρέαστος από τη γοητεία της. 

Μέχρι που αυτός κλέβει κάτι κι εξαφανίζεται. Εξοργισμένη, η κοπέλα πηγαίνει να τον βρει στη Σεούλ και μαζί ταξιδεύουν στο 57 π.Χ. του Γκότζουαν. Και το ταξίδι στη φαντασία και την αποκάλυψη της ιστορίας ξεκινά.  

Ποια αποστολή τους περιμένει; 

Ποια μυστικά θα ξεσκεπαστούν;" (Από το οπισθόφυλλο)

Η μετάβαση και η όποια ''ένωση'' μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου βιβλίου της διλογίας γίνεται με έναν απλό, αβίαστο και παντελώς ομαλό τρόπο που μοιάζει σαν να μην έχει μεσολαβήσει τίποτα από εκεί που μπήκε η άνω τελεία στον επίλογο του πρώτου και ξεκίνησε η αφήγηση του δεύτερου. Η συγγραφέας επιλέγει να διατηρήσει τον ίδιο ρυθμό εξιστόρησης και τρόπου γραφής της ιστορίας. Με φανερή την πρόθεσή της να συνδυάσει το ρεαλιστικό κι αληφοθανές κομμάτι της υπόθεσης με εκείνο της φαντασίας και της μαγείας όχι μόνο θα εντάξει πρόσωπα που μοιάζουν αληθινά κι οικεία, αλλά θα ενταχθούν και πρόσωπα της φαντασίας, όπως και λοιπά μυθολογικά πλάσματα που προέρχονται από την αρχαίο κουλτούρα αμφότερων των χωρών, της Ελλάδας και της Κορέας. 

Για μένα το παρόν βιβλίο μοιάζει πιο προσωποκεντρικό κι αποκαλυπτικό ως προς τα θέλω, τα όνειρα και τους στόχους των προσώπων σε σχέση με το προηγούμενο. Γίνονται πιο τρωτά και πιο δυνατά την ίδια στιγμή διεκδικώντας όλα όσα επιθυμούν και δε φοβούνται να πάρουν το ρίσκο και να θυσιαστούν για να προστατέψουν όσους/ες αγαπούν. Η μαγεία, η φαντασία, ο έρωτας και οι διαπροσωπικές σχέσεις έρχονται ακόμη περισσότερο στο προσκήνιο και το όποιο ευφυές χιούμορ κάνει την εμφάνισή του δίχως να στερεί κάτι από την αξιοπιστία των λοιπών λεγομένων των προσώπων. Οι κύκλοι που ''άνοιξαν'' κατά το παρελθόν έρχονται να ''κλείσουν'' και κάθε πρόσωπο να λάβει την πρέπουσα ανταμοιβή, ή, τιμωρία για τα όσα έπραξε. 

Αφιέρωσα αρκετές ώρες στην ανάγνωση του βιβλίου, καθώς ο ρυθμός του (και η προηγούμενη πολύ καλή μου εμπειρία με το πρώτο βιβλίο) με βοηθούσε να το διαβάσω ολόκληρο δίχως διαλείμματα, ή, κάτι άλλο που θα αποσπούσε την προσοχή μου. Ένιωσα ποικίλα συναισθήματα και συνειδητοποίησα το πόσα πολλά μας ενώνουν παρά μας χωρίζουν ως λαούς. Με έναν επίλογο που έρχεται να ολοκληρώσει την ιστορία κρατώντας τις όποιες ισορροπίες -δίχως υπερβολές- και αφήνοντας ελεύθερη τη φαντασία μας και επιτρέποντάς της να δει κρυφές, ή, φανερές ματιές από το μέλλον των προσώπων, το βιβλίο κατάφερε να με ''κερδίσει'' σε έναν σεβαστό βαθμό και με έκανε να περάσω όντως καλά διαβάζοντάς το. Εάν σας κίνησε το ενδιαφέρον, δεν έχετε να το αναζητήσετε κι εσείς με τη σειρά σας.

Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Lulu.com

Διαβάστε την κριτική μου για το βιβλίο ''Ο Ελληνοκορεατικός Μανδύας" εδώ: https://vivliovamon.blogspot.com/2026/10/blog-post_09.html

Υ.Γ. Και για να μην ξεχνιόμαστε! Η ανοιχτή πρόσκληση προς τους/τις εγχώριους/ες συγγραφείς του τρόμου, της φαντασίας και των παρακλαδιών αυτών ισχύει για όλον τον μήνα Οκτώβρη! Οπότε, είμαι στη διάθεσή σας!