"Διάλογος με το χριστουγεννιάτικο δέντρο" - Μαρία Διαμαντή

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΜΑΡΙΑ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας...

....Και ελάτε να διαβάσουμε παρέα ένα ποίημα από το βιβλίο 

Τα σκόρπια της αντίπερα όχθης

Συγγραφέας: Μαρία Διαμάντη

Εκδόσεις: Διάνοια

"Διάλογος με το χριστουγεννιάτικο δέντρο"

(Μαρία Διαμαντή 13/12/2025)

Μαρία:

Καλημέρα και πάλι....

Γιατί στάζεις έτσι ακόμα, εσύ;

Μου λέρωσες το χαλί....

Δέντρο:

Έτσι;

Δεν είναι «έτσι».

Είναι το αίμα μου, Μαρία....

Κάποτε ήμουν ελεύθερο, στο βουνό.

Με πουλιά.....

Με ήλιο.....

Μαρία:

Εντάξει, αλλά τώρα έχεις λαμπάκια πάνω σου...

Πράσινα, μπλέ, κίτρινα, κόκκινα....

Ταιριάζουν με το όλο... "θέμα" των ημερών..

Δέντρο:

Αυτά δεν είναι λαμπάκια, είναι ειρωνεία.

Με στόλισες για να ξεχάσεις ότι με έκοψες.

Μαρία:

Δεν σε έκοψα εγώ προσωπικά!

Σε πήρα από το μαγαζί...

Δέντρο:

Α, ναι.... Σωστά...

Το κλασικό άλλοθι.

«Δεν πάτησα εγώ τη σκανδάλη, απλώς αγόρασα το όπλο»...

Μαρία:

Υπερβάλλεις λίγο. Δε νομίζεις;

Σε ποτίζω κιόλας.....

Δέντρο:

Μου ρίχνεις νερό αφού με αποκεφάλισες;

Χα.... πολύ Συγκινητικό εκ μέρους σου..

Σε ευχαριστώ!

Μαρία:

Θες να σε γυρίσω πίσω;

(Σιωπά).....

Δέντρο:

Και να με βάλεις πού;

Στο σαλόνι με τις όποιες ρίζες μου απέμειναν;

Έχει τελειώσει πια η ζωή μου έτσι κι αλλιώς. 

Τουλάχιστον πες το όνομά μου...

Πως με λένε;

Μαρία: ...

Έλατο;

Δέντρο:

(Στεναγμός)

Ούτε αυτό δεν γνωρίζεις να μου πεις;

Όχι! Αλλά δεν πειράζει....

Καλές γιορτές να εχεις Μαρία....

Μαρία:

Καλές γιορτές και συγγνώμη.....

Δέντρο:

Βάλε ένα αστέρι στην κορυφή τουλάχιστον..

Αν είναι να πεθάνω, ας είναι τουλάχιστον με λίγη αξιοπρέπεια...

Περίληψη οπισθοφύλλου:

Ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.…

Στη νύχτα και τη μέρα…

Στη ζωή και τον θάνατο…

Υπάρχει ένα μεσοδιάστημα μιας λεπτής κλωστής

που τρέμει σιωπηλά, πριν προλάβεις να καταλάβεις αν

στεκόσουν από τη σωστή πλευρά.

Εκεί δεν υπάρχει επιλογή, μόνο φθορά:

Το φως, ξεχνά πώς να λάμπει

και το σκοτάδι δεν χρειάζεται να επιτεθεί…

Απλώς περιμένει.

Η μέρα κουβαλά τη νύχτα μέσα της,

η ζωή μαθαίνει πρόωρα τη γεύση του τέλους

και η κλωστή, τόσο λεπτή,

που δεν αντέχει το βάρος της ελπίδας.

*Τα πνευματικά δικαιώματα τόσο της εικόνας του εξωφύλλου όσο και του άνωθεν αποσπάσματος ΔΕΝ ανήκουν στο blog, αλλά αποκλειστικά στη συγγραφέα και στον εκδοτικό οίκο.

**Το απόσπασμα δημοσιεύεται κατόπιν συνεννόησης και συναίνεσης της συγγραφέως και του εκδοτικού οίκου.