Διαβάζοντας ένα απόσπασμα από το βιβλίο ''Θέμα πιθανοτήτων" (εκδ. Κύφαντα)

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας...

....Και ελάτε να διαβάσουμε παρέα ένα απόσπασμα από το βιβλίο 

''Θέμα πιθανοτήτων"

Συγγραφέας: Ράνια Νικολακοπούλου

Εκδόσεις Κύφαντα

  «Άντριαν Κομπ!» Η βροντερή φωνή του Μπέικερ τον έκανε να παγώσει στη θέση του.

  Τι σκατά με θέλει τώρα;

  Ο Άντριαν γύρισε και αντίκρισε τον προϊστάμενό του. Είχε τα χέρια στη μέση κι ένα αυτάρεσκο βλέμμα στο πλαδαρό του πρόσωπο. Τα λιγοστά μαλλιά του πετούσαν στο κεφάλι του σαν ηλεκτρισμένα.

  «Δεν φαντάζομαι να βιάζεσαι τώρα. Δεν φαινόσουν να βιάζεσαι να στείλεις τις κούτες πάνω, προηγουμένως».

  Ο Άντριαν δεν είπε κουβέντα. Προβλεπόταν κατσάδιασμα κι εκείνος θα το υπέμενε στωικά, όπως κάθε φορά.

  «Στο γραφείο μου», γρύλισε κοφτά ο Μπέικερ και του γύρισε την πλάτη χωρίς να περιμένει απάντηση.

  Ο Άντριαν τον ακολούθησε σε ένα μικρό και στενάχωρο δωμάτιο χωρίς παράθυρα, παραφορτωμένο με φθηνά, μεταλλικά ράφια που αγκομαχούσαν κάτω από το βάρος αμέτρητων φακέλων. Εδώ ο κλιματισμός λειτουργούσε κανονικά, διατηρώντας τον χώρο δροσερό.

  Πάνω στο γραφείο υπήρχε ένα ξεπερασμένο μοντέλο ηλεκτρονικού υπολογιστή, διάφορα χαρτιά, μια τσαλακωμένη χαρτοσακούλα –μάλλον από κάποιον φούρνο–, ψίχουλα και μια κίτρινη κούπα μισογεμάτη με καφέ. Υποτίθεται ότι οι καφέδες και το φαγητό απαγορεύονταν σε όλους τους χώρους πλην του κυλικείου, αλλά οι κανόνες δεν ίσχυαν για τον Μπέικερ. Άλλωστε, δεν υπήρχαν κάμερες στο γραφείο του.

  «Πολύ αργός ήσουν σήμερα», είπε ο Μπέικερ και ρίχτηκε φαρδύς πλατύς στην καρέκλα του. «Δεν πληρώνεσαι για να κάθεσαι».

  «Με συγχωρείτε, κύριε Μπέικερ. Απλά είχα μια κακή μέρα».

  «Μάλιστα», μούγκρισε εκείνος και ήπιε λίγο από τον καφέ του. «Όλοι όσοι καταλήγουν στο Σύστημα Αποκατάστασης Αντιπαραγωγικών, από μια “κακή μέρα” ξεκινούν».

  Ο Άντριαν έσκυψε το κεφάλι. Αυτό που είχε πει ο Μπέικερ ήταν ξεκάθαρη απειλή απόλυσης. Βέβαια, δεν κινδύνευε να μπει στο Σύστημα, μια απόλυση δεν ήταν αρκετή για να χαρακτηριστεί Αντιπαραγωγικός, αλλά έφτανε για να αμαυρώσει το επαγγελματικό του προφίλ.

  «Δεν θα ξανασυμβεί, κύριε», τον διαβεβαίωσε. Αν κάποιος πρέπει να πάει στα Παράσιτα, αυτός είσαι εσύ, μαλάκα!

  «Το καλό που σου θέλω», είπε εκείνος και ήπιε άλλη μια γουλιά καφέ. «Κρίμα να καταντήσεις Παράσιτο».

  «Τους λέμε Αντιπαραγωγικούς, όχι Παράσιτα», είπε ο Άντριαν όσο πιο ανέκφραστα μπορούσε. Κι εκείνος Παράσιτα τους αποκαλούσε, αλλά ήθελε απεγνωσμένα να την πει στον Μπέικερ, έστω και με το γάντι. Έστω και για κάτι που έκανε κι ο ίδιος. «Θα μπορούσατε να φάτε πρόστιμο για παραβίαση της πολιτικής ορθότητας».

  «Γιατί, ποιος μας ακούει;» του πέταξε ο Μπέικερ και τον κοίταξε προκλητικά.

   Ο Άντριαν φυσικά δεν θα μπορούσε να τον καταγγείλει. Δεν είχε ούτε τις αποδείξεις, ούτε τα κότσια. Έπειτα από μια άβολη στιγμή σιωπής, ξερόβηξε και μίλησε ξανά.

  «Με χρειάζεστε κάτι άλλο; Μπορώ να φύγω τώρα;» είπε κάπως πιο απότομα από όσο σκόπευε. «…Κύριε;» πρόσθεσε σε μια απόπειρα να φανεί ευγενικός.

   Ο Μπέικερ απάντησε με ένα απαξιωτικό νεύμα και στράφηκε στον υπολογιστή του. 

   Ο Άντριαν έφυγε βρίζοντας από μέσα του, πήγε στο αυτοκίνητό του και ξεκίνησε κατευθείαν για το σπίτι των γονιών του.

   Αναρωτιόταν αν η Έμπονι είχε πει στους γονείς τους ό,τι είχε πει και σε εκείνον. Τους είχε μιλήσει για μαγικές πύλες, τους είχε πει ότι η ταινία της ζωντάνευε; Γι’ αυτό τον είχαν φωνάξει; Το στομάχι του σφιγγόταν όλο και περισσότερο καθώς πλησίαζε στην παλιά του γειτονιά.

   Έσφιξε νευρικά το τιμόνι. Ένα βάρος είχε θρονιαστεί στο στήθος του και δεν έλεγε να φύγει. Η αδελφή του, η μικρή του αδελφή, έβλεπε πύλες και χιόνια και άλλους κόσμους. Ή τουλάχιστον έτσι του έλεγε. Ή έτσι είχε καταλάβει αυτός. Αναστέναξε.

  Τα φώτα του δρόμου διαδέχονταν το ένα το άλλο, σαν να έτρεχαν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Τα κορναρίσματα και το γρύλισμα των μηχανών τρυπούσαν τα αυτιά του. Ο καυτός καλοκαιρινός αέρας ορμούσε από το παράθυρό του, φορτωμένος καυσαέριο, και μαστίγωνε το πρόσωπό του. Το κεφάλι του πονούσε. Έκλεισε το παράθυρό του μπλοκάροντας μεγάλο μέρος της βαβούρας, άναψε τον κλιματισμό και προσπάθησε να σκεφτεί καθαρά.

   Από τη μία, το να ισχυριζόταν κανείς ότι έβλεπε διάφορα ήταν κάτι σοβαρό, αλλά από την άλλη, μπορεί να μην είχε καταλάβει σωστά, μπορεί η Έμπονι όντως να μιλούσε μεταφορικά. Μπορεί οι γονείς του να τον είχαν καλέσει για άσχετο λόγο κι αυτός να ανησυχούσε τζάμπα. Σε εκείνη την περίπτωση δεν θα έλεγε κουβέντα γι’ αυτά που του είχε εκμυστηρευτεί η αδελφή του την προηγούμενη μέρα. Δεν ήθελε να τους αναστατώσει άδικα. Εξάλλου η Έμπονι ήταν χαρούμενη.

   Έκοψε αριστερά, σε έναν παράδρομο, αφήνοντας την κίνηση και τη φασαρία πίσω του. Οι πολυκατοικίες έδιναν τη θέση τους σε γραφικές μονοκατοικίες με περιποιημένες αυλές. Στην επόμενη στροφή είδε το νεοκλασικό στο οποίο είχε ζήσει τα παιδικά του χρόνια. Ήταν ένα όμορφο διώροφο κτήριο, με κολονάκια στα μπαλκόνια και μια μεγάλη αυλή πλαισιωμένη από ψηλό θαμνοφράχτη. Πάρκαρε, τράβηξε το χειρόφρενο και έμεινε παγωμένος στη θέση του, με το πλάκωμα στο στήθος του να γίνεται αβάσταχτο.

   Μιλούσε μεταφορικά! είπε πεισματικά στον εαυτό του. Και τότε, απάντησε μια άλλη φωνούλα, τι σε θέλουν εδώ απόψε;

   Πήρε μια βαθιά ανάσα, βγήκε από το αυτοκίνητο, έσυρε τα βήματά του στο κατώφλι και χτύπησε το κουδούνι.  

   Έπειτα από μια σύντομη αναμονή η πόρτα άνοιξε κι ο Άντριαν αντίκρισε τη μητέρα του. Είχε τα μαύρα σγουρά μαλλιά της πιασμένα σε έναν ατημέλητο κότσο και τα σκούρα μάτια της έμοιαζαν πιο σκοτεινά από ό,τι συνήθως. Τον χαιρέτησε με ένα νεύμα, χωρίς να χαμογελάσει και μουρμούρισε ένα άκεφο «Πέρνα».

   Ο Άντριαν την ακολούθησε από το χολ της εισόδου στο σαλόνι. Ήταν τόσο μεγάλο που εκείνος και η Έμπονι έπαιζαν μπάλα εκεί όταν ήταν μικρά, παρά τις φωνές των γονιών τους. Οι καναπέδες, το τραπέζι και η τηλεόραση βρίσκονταν στη μια πλευρά, ενώ στην άλλη υπήρχαν τρεις μεγάλες βιβλιοθήκες φορτωμένες με βιβλία και διακοσμητικά.

   Ο Άντριαν κάθισε στον καναπέ, δίπλα στη μητέρα του. Ο πατέρας του έκανε την εμφάνισή του από την πόρτα της κουζίνας και κάθισε σε μια πολυθρόνα. Το πρόσωπό του –συνήθως γελαστό και καλοσυνάτο– ήταν τώρα συννεφιασμένο.

  «Θα μου πείτε τι συμβαίνει;» ο Άντριαν έσπασε τη σιωπή. Οι γονείς του κοιτάχτηκαν.

  «Η Έμπονι…» άρχισε ο πατέρας του, αλλά δίστασε.

   «Έχει τελειώσει με τη σχολή σκηνοθεσίας εδώ και δυόμισι μήνες», πήρε τον λόγο η μητέρα του.

   «Ναι, και έφτιαξε μια ταινία», συμπλήρωσε ο Άντριαν. Το στομάχι του βάρυνε σαν να είχε καταπιεί ογκόλιθο. Από την κουζίνα ερχόταν η μυρωδιά του συνθετικού κρέατος που σιγόβραζε. Σε άλλη περίπτωση θα του έτρεχαν τα σάλια, μα τώρα δεν θα του κατέβαινε μπουκιά. Ήταν σίγουρος για το πού θα πήγαινε η συζήτηση.

   «Αυτό δεν θεωρείται δουλειά, Άντριαν», είπε η μητέρα του κι εκείνος απόρησε. Δεν θα του έλεγαν ότι η Έμπονι είχε παραισθήσεις;

  «Δεν καταλαβαίνω», είπε τελικά.

  «Η Έμπονι εδώ και δυόμισι μήνες είναι άνεργη».

   Πάγωσε. Η αδελφή του συχνά του έλεγε πόσο απασχολημένη ήταν με την ταινία της και ποτέ δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι ουσιαστικά ήταν άνεργη. Μέχρι τώρα.

   «Κινδυνεύει να… να βρεθεί στο Σύστημα Αποκατάστασης Αντιπαραγωγικών;» Ξαφνικά δεν του καθόταν καλά να πει Παράσιτα.

Συνεχίζεται...

Περίληψη οπισθοφύλλου:

Στον κόσμο που ζει ο Άντριαν δεν υπάρχει ανεργία. Το Σύστημα Αποκατάστασης Αντιπαραγωγικών φροντίζει γι’ αυτό. Σ’ αυτόν τον κόσμο, δεν είναι καλό να κυνηγάς όνειρα. Πρέπει να δουλεύεις. Όσοι δεν δουλεύουν καταδικάζονται σε καταναγκαστικά έργα.

Ο Άντριαν ποτέ δεν είχε πρόβλημα με το Σύστημα. Το θεωρούσε φυσιολογικό, όπως όλοι. Η καθημερινότητά του ήταν τακτοποιημένη, προβλέψιμη, σταθερή. Ο κόσμος όλος έμπαινε σε κουτάκια. Μέχρι που η μικρή του αδελφή δημιούργησε μια ρωγμή…

«Βλέπω τις νιφάδες, Άντριαν, υπάρχουν στ’ αλήθεια!»

Ο Άντριαν έχει κάθε λόγο να ανησυχεί για την αδελφή του. Πιστεύει ότι θα γίνει διάσημη, αρνείται να βρει μια κανονική δουλειά, και, το χειρότερο, λέει ότι βλέπει πράγματα…

Ο Άντριαν ποτέ δεν είχε πρόβλημα με το Σύστημα. Μέχρι που η αδελφή του δημιούργησε μια ρωγμή…

*Τα πνευματικά δικαιώματα τόσο της εικόνας του εξωφύλλου όσο και του άνωθεν αποσπάσματος ΔΕΝ ανήκουν στο blog, αλλά αποκλειστικά στη συγγραφέα και στον εκδοτικό οίκο.

**Το απόσπασμα δημοσιεύεται κατόπιν συνεννόησης και συναίνεσης της συγγραφέως και του εκδοτικού οίκου.