Η ΚΛΕΙΩ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

''Γιατί κάποια μυστικά δεν θάβονται ποτέ. Ζουν. Αναπνέουν. Και κάποια στιγμή… ζητούν δικαίωση. Η ώρα της αλήθειας έφτασε και η ομίχλη είναι η μόνη που τη γνωρίζει!''

Όλοι κι όλες που αγαπάμε τα βιβλία συμφωνούμε ότι η μυθοπλασία είναι πολύ γοητευτική και μας οδηγεί σε ονειρικά μονοπάτια της σκέψης και της ψυχής. Τί γίνεται, όμως, όταν οι ιστορίες των βιβλίων που διαβάζουμε βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα; Πώς μπορούμε να σταθούμε μπροστά στα όσα αναφέρουν και στις διαπιστώσεις που προκύπτουν από εκείνα; Πόση δύναμη, αντοχή, υπομονή καθώς κι ένα γερό κι ανθεκτικό στομάχι οφείλουμε να διαθέτουμε ώστε να μπορούμε να ''χωνέψουμε'' και να διαχειριστούμε τα όσα λάβαμε από την επαφή μας με το βιβλίο; Ναι, αγαπώ να διαβάζω βιβλία με αληθινές ιστορίες, αλλά άλλο τόσο νιώθω ευάλωτη και λίγη για να μιλήσω για εκείνα. Εδώ δε μιλάμε για αποκυήματα της φαντασίας των δημιουργών που ουσιαστικά κανένας άνθρωπος που πρωταγωνιστεί μέσα στις ιστορίες τους δεν έζησε τα όσα περιγράφονται στην πραγματικότητα, αλλά για την ίδια τη ζωή και τα καπρίτσια/παιχνίδια της εις βάρος των ανθρώπων αναλόγως την όποια διάθεσή της...

Τη συγγραφέα Έφη Καγξίδου ''συναντώ'' ξανά με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της κοινωνικού μυθιστορήματος, με τίτλο ''Η Κλειώ του βάλτου'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη. Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα του οποίου οι ρίζες εισχωρούν στα βάθη της όχι και τόσο μακρινής ιστορίας του τόπου μας, σε μία επαρχία όπου η ομερτά και πολλά λοιπά κακώς κείμενα έδειχναν να ευδοκιμούν εις βάρος των ανθρώπων που έτυχε να ζουν σε εκείνα τα μέρη.

''Το κρύο είναι τσουχτερό. Πλησιάζω στην καλύβα αθόρυβα. Η Κλειώ κουλουριασμένη πάνω στο κρεβατάκι της κλαίει με λυγμούς. Τα ρούχα της πεταμένα στο πάτωμα. Υπάρχει αίμα παντού. Βγαίνω έξω να πάρω αέρα. Τρέμω! Το στήθος μου πονάει. Δεν πίστευα ότι ο θυμός έχει τόσο κοφτερά νύχια. Θα τον σκοτώσω. Το ορκίζομαι. Θα πληρώσει για το κακό που έκανε στη Νεράιδά μου. Θα σας πούνε πως αυτό είναι αδύνατο. Μην τους πιστέψετε. Ψέματα λένε!

Έντεκα χρόνια μετά οι εφημερίδες περιγράφουν πανηγυρικά τα οφέλη ενός σημαντικού έργου. Ξεκινάει η αποστράγγιση της λίμνης Κάρλας. Τα νερά της λίμνης υποχωρούν βασανιστικά. Απειλούν να ξεσκεπάσουν θαμμένα μυστικά. Επτά σκιές βγαίνουν στο φως και δηλώνουν αποφασισμένες να πληρώσουν το τίμημα. Είναι έτοιμες να τιμωρηθούν για την απόφασή τους να αψηφήσουν τους νόμους και να αποδώσουν τη δική τους δικαιοσύνη." (Από το οπισθόφυλλο)

Δυστυχώς, η νοοτροπία του να μη γίνει κάποιος άνθρωπος προδότης (ναι, μπορεί αυτό να έχει και κάποια προτερήματα) σε συνδυασμό με το να κρατά κάποιος/α το στόμα του/της κλειστό και να κάνει ότι δεν ακούει, ή, ότι δεν βλέπει τα όποια αρνητικά συμβαίνουν γύρω του/της ισοδυναμεί με συνενοχή στα όποια εγκλήματα και λοιπά κακά πράγματα τελούνται. Ναι, αντιλαμβάνομαι τον όποιο φόβο και δισταγμό, μα η σιωπή δεν είναι σε καμία των περιπτώσεων λύση. Με τη σιωπή γιγαντώνεται το κακό και οι θύτες πολλαπλασιάζονται -δίχως να λαμβάνουν την πρέπουσα τιμωρία- με τον ίδιο βαθμό που αυξάνεται κι ο αριθμός των αθώων θυμάτων. Κι αν δεν νοιαζόμαστε για τους/τις γύρω μας, αρκεί να σκεφτούμε ότι αυτή η συνθήκη μπορεί, εντέλει, να καταλήξει να αφορά εμάς, ή, ένα αγαπημένο μας πρόσωπο και να βρεθούμε στη θέση των θυμάτων. 

Εκτίμησα τον τρόπο που η συγγραφέας επιλέγει να θίξει αυτό το ζήτημα και το πώς το χειρίστηκε με σεβασμό, προσοχή και νοιάξιμο δίχως να υπερβάλλει, ή, να προσπαθεί να δραματοποιήσει επί τούτου τα όσα αναφέρει μέσα στις σελίδες του βιβλίου. Από την άρτια και εις βάθος σκιαγράφηση των χαρακτήρων των προσώπων, εκ των οποίων καθένας και καθεμία έχει ''ντυθεί'' όλα εκείνα που ταιριάζουν στο φύλο, στο μορφωτικό, οικογενειακό, οικονομικό κι εν γένει κοινωνικό είναι της τότε εποχής ώστε να ταιριάζουν με όλα όσα γνωρίζουμε για τότε έως και τον τρόπο που δομείται όλη η ιστορία κάνοντας έναν κύκλο όπου εκεί μέσα περιέχονται τα πάντα, από την αρχή έως και το τέλος, χωρίς να παραλείπεται τίποτα με τα όποια ερωτήματα να απαντώνται μέσα από μία αλλιώτικη αποκατάσταση της αλήθειας και της υπόληψης των προσώπων που εντέλει οδηγούνται σε μία πρέπουσα λύτρωση...

Τί έχουμε, λοιπόν, εδώ; Μία σαρωτική ιστορία αναφορικά με τον ανεκπλήρωτο έρωτα, την αδικία και τον πόνο, τις δεύτερες ευκαιρίες, τη λύτρωση μέσω της αυτοδικίας και της τιμωρίας των ενόχων, τη δύναμη που κρύβουν οι γυναίκες μέσα στην ψυχή τους, τη σιωπή που σιγοβράζει αργά κι αθόρυβα, την λανθασμένη ανοχή σε ό,τι κακό, μα και την εξιλέωση. Ένα μυθιστόρημα που μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις και σας προτείνω να διαβάσετε κι εσείς.

Καλή ανάγνωση!

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.