ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ
Γράφει η Κυριακή Γανίτη Διαβάζω πολύ και αρέσκομαι να ''χάνομαι'' μέσα στις ιστορίες των βιβλίων. Κι αυτό σε τέτοιον βαθμό, που με κάνει -αρκετές φορές- να αισθάνομαι ότι έχω ξαναδιαβάσει, ή, πιο σωστά, ότι έχω ξαναβρεθεί ως μέρος ανάλογων υποθέσεων. Κι όχι! Δεν είναι μία αναγνωστική ψευδαίσθηση, μα η μυθοπλασία αντιγράφει την αληθινή ζωή τόσο πολύ, που μέσα στις σελίδες των βιβλίων αποτυπώνονται ιστορίες που εκπέμπουν μία αληθοφάνεια που μας διαπερνά/συγκλονίζει σε μεγαλύτερο ποσοστό απ'όσο θέλουμε να αποδεχθούμε. Άρα, μήπως διαβάζοντας ανάλογα βιβλία δεν πρέπει να παραπονιόμαστε για μία επανάληψη των ίδιων και των ίδιων και να κοιτάμε το πώς να αλλάξουμε, άρδην, τη ζωή μας και να ''σπάσουμε'' τα στεγανά των χρόνιων κατεστημένων και λοιπών κακών κειμένων των κοινωνιών; Τη συγγραφέα Ευθυμία Αθανασιάδου ''συναντώ'' για πρώτη φορά μέσα από το καινούργιο κοινωνικό της μυθιστόρημα, με τίτλο ''Στα χρόνια της ντροπής'', το ...