Η εκδίκηση της Ωραίας Κοιμωμένης
Γράφει η Κυριακή Γανίτη Ας πούμε κάποιες αλήθειες. Όταν από σχεδόν μωρουδιακή ηλικία η μαμά παίρνει και διαβάζει στο παιδί της παραμύθια, ε πώς να μη βγει εκείνο ύστερα βλαμμένο! Ω! Και για να μην υπάρξουν τυχόν παρεξηγήσεις. Μιλώ για τον εαυτό μου. Τα άλλα παιδιά μια χαρά βγαίνουν! Όμως, βλέπετε, από μικρή ηλικία είχα έναν ιδιαίτερο και αλλοπρόσαλλο (γενικότερο) τρόπο σκέψης, ακόμη και γύρω από τις ιστορίες των παραμυθιών που είτε μου διηγούνταν είτε διάβαζα (εξακολουθώ να το κάνω!) από μόνη μου ούσα σε μεγαλύτερη ηλικία. Πώς να το κάνουμε; Σας έχω ξαναπεί το ότι μου ''κάθεται'' στο λαιμό αυτό το ''ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα'' στο φινάλε κάθε ιστορίας, οπότε θέλω να ψάξω το παραπέρα απ'αυτό. Βρε αδελφέ, δε με καλύπτει μόνο αυτό. Και στην τελική ανάλυση, γιατί να μην υπάρχει κάποια άλλη εκδοχή της ιστορίας, ή, γιατί να μη μας δίνεται η ευκαιρία να ακούσουμε και την πλευρά εκείνων των προσώπων που δεν είναι στην καλή μεριά; Και επειδή νιώθω σ...