Vivliovamon by Kiriaki Ganiti

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας... ....Και ελάτε να διαβάσουμε παρέα ένα απόσπασμα από το βιβλίο   ''Μωβ Κουνέλια με Πορνογραφικούς Εφιάλτες" Συγγραφέας: Ισαβέλλα Πρίτσα Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές Προσπαθώ να κλείσω τα μάτια και να πιάσω στον αέρα μια υποψία από τη μυρωδιά σου Λάζαρε. Κανέλα. Λεβάντα. Όλεθρος. Ένα άρωμα όπως κανένα. Μα δε μπορώ, το ξέρεις και το ξέρω. Εσύ κοιμάσαι κάπου πολύ μακριά μου κι εγώ είμαι εδώ, στο δωμάτιό μου, και σε σκέφτομαι. Σκέφτομαι όσα δε μπορούσα να σκεφτώ κοντά σου. Κι όσο περισσότερο συλλογίζομαι, τόσο ξυπνάω και τόσο αναλογίζομαι και φοβάμαι. Αναρωτιέμαι γιατί οι φόβοι μου τρυπώνουν στις ρωγμές, στα κενά, που αφήνει η αγκαλιά σου. Αναρωτιέμαι γιατί όταν σε κοιτάζω σκέφτομαι αστέρια και καρβουνόσκονη και κανέλα. Κι όσο είμαι μακριά όλα αυτά γίνονται καπνός και το μόνο που μένει είναι ένα σύννεφο από μικροσκοπικούς φόβους, τόσο τρελούς και αλλόκοτους, που ποτέ δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν όσο είμαι κο...

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας... Γράφει η Κυριακή Γανίτη  Όπως προείπα σε προηγούμενο κείμενό μου, πλέον, έχω πάρει κάποιες αποφάσεις σε σχέση με τα βιβλία και την ανάγνωση. Θέλοντας, λοιπόν, να εστιάσω την προσοχή μου προς συγκεκριμένα λογοτεχνικά είδη που με ενδιαφέρει να αποκτήσω επιπλέον αναγνωστική εμπειρία, καθώς και να ανακαλύψω τις πένες και άλλων συγγραφέων, εγχώριων και μη, θεωρώ ότι η απόφασή μου να αφιερώσω τον μήνα Οκτώβρη στη λογοτεχνία του τρόμου και της φαντασίας, όπως και των όποιων ''παρακλαδιών'' αυτών αποδείχθηκε, από τις αρχές κιόλας, αρκετά σωστή. Σήμερα, διάβασα και σας μιλώ για το μυθιστόρημα φανταστικού ρεαλισμού της συγγραφέως Ιωάννας Τσιάκαλου, με τίτλο ''Η μάγισσα που δεν ήξερε πως μοιάζει η αγάπη", το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Writing Nook. Ένα αλληγορικό μυθιστόρημα αυτοαγάπης κι αυτοαποδοχής που συνδυάζει την πραγματικότητα με τη μαγεία της φαντασίας. ''Η μάγισσα που δεν ήξερ...

  Γράφει η Κυριακή Γανίτη ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ Τίτλος: Θανασάρας και Βωβίτο : Αποστολή στο φεγγάρι Συγγραφέας: Μαριλένα Παππά Το καλοκαίρι που πέρασε ήταν για μένα μία περίοδος με αρκετή ενδοσκόπηση κι αποφάσεις που σχετίζονται ακόμη και με μία μεγάλη μου αγάπη που ακούει στο όνομα ''βιβλία''. Έχοντας, λοιπόν, πάρει την απόφαση να ρίξω κάπως τους ρυθμούς ανάγνωσης, αφού είχα αρχίσει να αισθάνομαι ότι κάπου θα έχανα την απόλαυση που λάμβανα και όλο αυτό θα κατέληγε ως μία αγγαρεία, σκοπός μου είναι να στρέψω την προσοχή μου προς βιβλία και λογοτεχνικά είδη που με ''καλύπτουν'' περισσότερο ως άνθρωπο πέραν της ιδιότητάς μου ως bookblogger. Ένα από αυτά τα είδη που δεν ξέρω αν ποτέ θα μπορέσω να ''αποχωριστώ'' είναι τα βιβλία που απευθύνονται σε παιδικό κοινό. Λες και με αυτόν τον τρόπο να μπορώ να διατηρώ άσβεστο ακόμη κι ένα πολύ μικρό κομμάτι της παιδικής μου αθωότητας και του πώς δύναμαι να μην παύω να ονειρεύομαι με τη φαντασία ως σύμμαχό μου....

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας... Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat) ...Κι από το καλοκαίρι που ''γεννήθηκε'' στο μυαλό μου η σκέψη για αυτό το αφιέρωμα, έχω συγκεντρώσει -αναμένω κάποια ακόμη- βιβλία τόσο εγχώριων όσο και ξένων συγγραφέων που ''υπηρετούν'' τόσο το είδος της φαντασίας και του τρόμου όσο και τα παρακλάδια αυτών. Εύχομαι να καταφέρω να σας τα παρουσιάσω όλα μέσα στο μήνα. Ξεκινώ, λοιπόν, με το πιο πρόσφατο έργο του συγγραφέα Παντελή Μαυρομάτη, με τίτλο ''Μνήμη σε κλειστό θάλαμο", το οποίο κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική. Ένα μυθιστόρημα τρόμου που μας φτάνει σε όχι τόσο ευχάριστα ψυχικά όρια ενώ ταυτόχρονα έρχεται να μας δείξει το πώς τα πάντα μπορούν να αλλάξουν και να επηρεάσουν τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε όχι μόνο τους/τις γύρω μας, αλλά και τον εαυτό μας... ''Μνήμη σε κλειστό θάλαμο'', ο τίτλος του βιβλίου και σκέφτομαι ότι καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής μας έχε...

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας... Οι δημιουργοί συστήνονται... κι ο συγγραφέας Στέλιος Κυπριανού μας μιλά για τον τρόμο με αφορμή το αφιέρωμα για τον μήνα Οκτώβρη στη λογοτεχνία του τρόμου και της φαντασίας. Γράφει ο Στέλιος Κυπριανού ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΡΟΜΟ του Στέλιου Κυπριανού   Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τον θάνατο; Ίσως να ήταν ένα χτυπημένο σκυλί που είδατε να ξεψυχάει στη μέση του δρόμου της γειτονιάς. Ίσως να ήταν ένας παππούς ή μια γιαγιά που είχαν αρρωστήσει βαριά και δεν βγήκαν ποτέ ζωντανοί από το νοσοκομείο. Ό,τι και να ήταν για τον καθένα μας ξεχωριστά, είναι μια στιγμή που μοιραζόμαστε όλοι. Η στιγμή που σήμανε το τέλος της παιδικής αθωότητας, και του ανέμελου καιρού όταν νομίζαμε πως θα ζούμε για πάντα. Η στιγμή που αποκτήσαμε αμετάκλητα την αντίληψη πως όλοι, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, τάξης, θρησκείας ή πολιτικής πεποίθησης, μια μέρα θα καταλήξουμε θαμμένοι έξι πόδια κάτω από την γη. Η στιγμή όταν ο κόσμος έγινε για πάντ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη - Θα ήθελα λίγο την προσοχή σας. Προτού ξεκινήσετε την ανάγνωση του άρθρου με τις σκέψεις μου για το παρόν μυθιστόρημα, να σας διευκρινίσω ότι πρόκειται για ένα αρκετά πικάντικο και για αρκετούς/ες ακραία ( ; ) ερωτικό μυθιστόρημα με ανάλογο περιερχόμενο που απευθύνεται, αποκλειστικά και μόνο, σε άτομα ηλικίας άνω των 18 ετών, που δεν ενοχλούνται από τέτοιου είδους ωμές περιγραφές σκηνών. Σε περίπτωση που νιώθετε άβολα με όλα αυτά -κάτι το οποίο είναι άκρως σεβαστό-, θα σας πρότεινα να αποχωρήσετε. Εάν, πάλι, δεν έχετε πρόβλημα, εύχομαι να απολαύσετε την ανάγνωση τόσο του άρθρου όσο και του βιβλίου, αν κι εφόσον αποφασίσετε να το διαβάσετε. Τίτλος: Αόρατα Δεσμά Συγγραφέας: Navessa Allen Και να που δεν πέρασε τόσος πολύς καιρός από την τελευταία μου ''συνάντηση'' με τη συγγραφέα Navessa Allen κι αυτήν τη φορά τη βρίσκω μέσα από το δεύτερο βιβλίο της σειράς ''Στο Σκοτάδι, Βιβλίο: 2" (Into Darkness #2), με τίτλο ''Αόρατα Δεσμά...

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΠΑΟΛΑ ΑΝΔΡΙΩΤΑΚΗ Οι δημιουργοί συστήνονται... κι ας γνωρίσουμε τη συγγραφέα Πάολα Ανδριωτάκη Γράφει η Πάολα Ανδριωτάκη Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1982, με καταγωγή από τον Παναμά και την Κρήτη. Από μικρή είχα την τύχη να έρχομαι σε επαφή με διαφορετικές κουλτούρες, ιδιοσυγκρασίες, ανθρώπους και συνήθειες. Πολλά από τα καλοκαίρια μου είχαν τροπικό κλίμα, χορό, έντονα χρώματα, ανεμελιά και εκείνη την ιδιαίτερη λατινοαμερικάνικη εξωστρέφεια, που ερχόταν να συμπληρώσει την ελληνική μου ταυτότητα. Αυτή η συνεχής εναλλαγή ανάμεσα σε δύο πολιτισμούς ζυμώθηκε μέσα μου και χωρίς να το γνωρίζω τότε, καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο θα έβλεπα αργότερα τον κόσμο. Σπούδασα Ισπανική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ξεκίνησα να διδάσκω ισπανικά. Πάντοτε με ενδιέφερε κάτι περισσότερο από την ίδια τη γλώσσα. Ήθελα οι μαθητές μου να γνωρίσουν τον κόσμο που κρύβεται πίσω από τις λέξεις: τη μουσική, τις παραδόσεις, τον τρόπο σκέψης, την καθημερινότητα, ολόκληρη την ισπανό...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Από πολύ μικρό κοριτσάκι έως και μέχρι πριν από κάποια χρόνια, επισκεπτόμενη το χωριό της μίας μου γιαγιάς στο νησί, διάφοροι γνωστοί -ντόπιοι άνθρωποι του χωριού- με ρωτούσαν το τί κάνει ο αφέντης μου και το πότε θα ερχόταν κι εκείνος κάτω. Και για να είμαι πιο σαφής ως ''αφέντη'' όριζαν τον μπαμπά μου. Ναι, καλά ακούσατε! Η λέξη ''αφέντης'' με ό,τι μπορεί αυτό να συνεπάγεται ήταν -μεταξύ μας για εκείνους/ες είναι ακόμη!- ταυτισμένη και με την έννοια του πατέρα. Κι επειδή εγώ πλάσμα ανάποδο και ανυπότακτο, πάντα μα πάντα, με εκνεύριζε το άκουσμα αυτής της λέξης, μιας και έχω την καλή τύχη να έχω για γονείς -εν προκειμένω για μπαμπά- έναν άνθρωπο που ήταν, είναι και θα είναι πάντα ο μπαμπάς που δεν έχει καμία σχέση με ό,τι αρνητικό μπορεί να φέρει ένας αφέντης. Ένας μπαμπάς που τόσο στον αδελφό μου όσο και σε μένα ποτέ δεν άσκησε κανενός είδους εξουσίας και ανάλογης συμπεριφοράς σε κανέναν τομέα της ζωής μας. Οπότε, για μένα είναι...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Με όλο και περισσότερα βιβλία, τηλεοπτικές σειρές και ταινίες οι ιστορίες των οποίων διηγούνται να φέρουν έναν πιο δραματικό χαρακτήρα εποχής, παρατηρούμε να αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερο κοινό που δείχνει να τις απολαμβάνει. Κι αναρωτιέμαι. Αυτό γίνεται σαν μία άτυπη σύγκριση με τα δεδομένα του τότε και του σήμερα; Είναι μία ακούσια τάση πισωγυρίσματος σε εποχές που φαινομενικά έδειχναν πιο ''αθώες''; Μήπως είναι μία προσπάθεια κατανόησης του σήμερα μέσα από τα λάθη και κακώς κείμενα που διαιωνίζονται από εποχή σε εποχή; Κάτι άλλο; Ή τελικά είναι ένα ''πάντρεμα'' όλων των παραπάνω; Το παραδέχομαι! Εγώ δεν ανήκω στην κατηγορία των φανατικών ανάλογων ιστοριών, αλλά υπάρχουν φορές που έχω δώσει ευκαιρίες σε εκείνες, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την ανάγνωση του κοινωνικού μυθιστορήματος εποχής, με τίτλο ''ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΘΥΡΑΜΙΑΣ", που υπογράφει η συγγραφέας Έρη Ρίτσου και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος. Δεν ξέρω αν επ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ''Αν σου έλεγαν πως η συγχώρεση είναι η ύψιστη μορφή αγάπης, θα το πίστευες; Αν σου έλεγαν πως χωρίς αυτή δεν υπάρχει λύτρωση, θα συμφωνούσες;" Μάλιστα...  Και κάπως έτσι μπορεί να βρεθείς ''αντιμέτωπος/η'' μπροστά από φαινομενικά απλά και ανώδυνα ( ; ) ερωτήματα -όπως τα δύο παραπάνω- που όχι μόνο μπορεί να σε κάνουν να αισθανθείς ότι ''στριμώχνεσαι'' από το βάθος της αλήθειας των νοημάτων τους, μα κι από τις συνταρακτικές αποκαλύψεις που προκύπτουν από τις απαντήσεις που απαιτούν -εντός κι εκτός εισαγωγικών- από σένα να τους δώσεις... Διότι, μπορεί οι λέξεις και κατ'επέκταση οι ερωτήσεις που σχηματίζουν να είναι απλές λέξεις, μα εμείς τους δίνουμε τον τόνο και την όποια χροιά που συνοδεύεται από ποικίλα συναισθήματα με την ανάλογη επίδραση πάνω μας. Μεγάλη συζήτηση θα μου πείτε ότι ''ανοίγω'' και δεν έχετε άδικο, οπότε έρχομαι να κάνω τις όποιες ''συστάσεις'' με το βιβλίο που με έ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ Τίτλος: Η μνήμη των οστών (Οι παλιές αμαρτίες ρίχνουν μακριά σκιά) Συγγραφέας: Douglas Skelton Εκδότης: Gema Περιγραφή: Το 1752 ο Τζέιμς των Γκλεν εκτελέστηκε για τη δολοφονία του κυβερνητικού Κόλιν Κάμπελ. Ήταν αθώος χωρίς σχεδόν καμία αμφιβολία. Σήμερα, στήνονται πανό στο μνημείο του για να διαδηλώσουν ότι ο συνονόματός του Τζέιμς Στιούαρτ είναι αθώος, και η δημοσιογράφος Ρεμπέκα Κόνολι μυρίζεται ένα σπουδαίο ρεπορτάζ. Όσο η Ρεμπέκα σκαλίζει την ιστορία, βρίσκεται αντιμέτωπη με τη Μο Μπερκ, ηγεμονική μορφή του οργανωμένου εγκλήματος στο Ινβερνές, η οποία ζητάει εκδίκηση για το κακό που έγινε παλαιότερα στην οικογένειά της. Με φόντο το εντυπωσιακό τοπίο των Χάιλαντς, η Μνήμη των οστών είναι μια ιστορία αδικίας και μυστηρίου, όπου το παρελθόν έρχεται να στοιχειώσει το παρόν. Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση! Υ.Γ. Μείνετε συντονισμένοι/ες για περισσότερες βιβλιοπροτάσεις, κριτικές, κλπ.

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Ανέκαθεν αγαπούσα να ''παίζω'' με τις λέξεις... Τί θέλω να πω; Μου αρέσει να τις ''σπάω'' και να τις ''κολλάω'' ξανά κι από αυτά τα ''κομμάτια'' τους να βρίσκω όχι μόνο τα όποια προφανή, μα κι εκείνα που κρύβονται βαθειά μέσα τους και επιθυμούν είτε να μη γίνουν ποτέ ορατά στα αδηφάγα μάτια των πολλών είτε να απελευθερωθούν μέσω της όποιας ανακάλυψής τους. Ναι, μπορεί οι λέξεις να είναι απλές λέξεις που εμείς ως άνθρωποι να τους δίνουμε το όποιο νόημα και βαρύτητα, αλλά δεν παύει να μας επηρεάζουν και να καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη ζωή, τις πράξεις και τις σκέψεις μας.  Έτσι, λοιπόν, όταν μου εστάλη από τις εκδόσεις Κάκτος -τους οποίους κι ευχαριστώ πολύ- το μυθιστόρημα της συγγραφέως Ελευθερίας Τίγκα, με τίτλο ''Αν(τ)οχή", δεν έμεινα μόνο στο άκουσμα του τίτλου του και το τί αυτός μπορεί να συνεπάγεται, μα πήγα ένα βήμα παραπέρα και στάθηκα και στον τρόπο που έχει γραφτεί. Όχι, δεν π...