Άνελιν
Γράφει η Κυριακή Γανίτη Όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι με ενοχλούσε αφάνταστα το να με αποκαλούν ''ονειροπαρμένο''. Λες και η όποια ονειροπόληση είτε αποσπούσε την προσοχή μου απ'το ό,τι σημαντικό (φυσικά και καταλάβαινα και αξιολογούσα τα πάντα γύρω μου σε πείσμα των πολλών) είτε μείωνε την αντιληπτική μου ικανότητα και σκέψη. Πόσο λάθος, όμως, έκαναν! Δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι τα πόδια μου πάντα πατούσαν γερά και σταθερά στη γη και το μυαλό μου περιδιάβαινε τους κόσμους της φαντασίας και την πραγματικότητα του ουρανού με έναν τρόπο που κρατούνταν οι όποιες ισορροπίες μέσα μου. Μεγαλώνοντας, λοιπόν, κάθε άλλο παρά ενοχλητική βρίσκω αυτήν την ''ταμπέλα'', αφού νιώθω ότι και η επαφή μου με βιβλία που ανήκουν στο είδος της φανταστικής λογοτεχνίας όχι μόνο με ψυχαγωγούν, αλλά με γαληνεύουν και με βοηθούν να βάζω στην άκρη τα όποια αρνητικά της καθημερινότητας. Γι'αυτό, κάθε φορά, όταν φτάνει στα χέρια μου ένα ανάλογο μυθιστόρημα γίνομαι ξανά εκείν...