Vivliovamon by Kiriaki Ganiti

Γράφει η Κυριακή Γανίτη #Αφιέρωμα στα βιβλία της σειράς ''Τα Στέμματα της Νυάξια": ''Το Ερπετό και τα Φτερά της Νύχτας" & ''Οι Στάχτες και ο Καταραμένος Βασιλιάς" - Bonus: ''Έξι Φλογισμένα Ρόδα" Η ανυπομονησία που νιώθω αρκετές φορές, ως αναγνώστρια, με έκανε πριν από λίγο καιρό να διαβάσω μόνο του (δίχως να έχω γνώση της ιστορίας του πρώτου βιβλίου) το μυθιστόρημα  ''Οι Στάχτες και ο Καταραμένος Βασιλιάς''  (The Ashes and the Star-Cursed King), το οποίο υπογράφει η συγγραφέας  Carissa Broadbent  -δεύτερο της σειράς  ''Τα Στέμματα της Νυάξια"  (Crowns of Nyaxia)- κι όσο γοητευμένη κι αν έμεινα από εκείνo, ένιωθα ένα αναγνωστικό ''κενό''. Όμως, τώρα που έφτασε στα χέρια μου τόσο το πρώτο βιβλίο της σειράς, με τίτλο  ''Το Ερπετό και τα Φτερά της Νύχτας"  ( The Nightborn Duet), καθώς και η νουβέλα, με τίτλο  ''Έξι Φλογισμένα Ρόδα"  (Six Scorched Roses) υπάκουσα στ...

Τίτλος: Μια ιστορία της Άγριας Δύσης Συγγραφέας: Ελισάβετ Πλαμάδα Εκδόσεις: Ελκυστής ''Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες και διαβάζοντας ένα απόσπασμα από το παραμύθι ''Μια ιστορία της Άγριας Δύσης"  Η συνέχεια μέσα στις σελίδες του βιβλίου... Περιγραφή: Τι μπορούν να καταφέρουν δυο καουμπόιδες που αγαπάνε τα βιβλία και απεχθάνονται τους καυγάδες και τη βία; Ο ένας θέλει να γίνει σερίφης και ο άλλος δάσκαλος, θα τα καταφέρουν όμως; Η περιπέτεια δύο αδερφών για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους… Εικονογράφηση: Βιβή Μαρκάτου *Τα πνευματικά δικαιώματα τόσο της εικόνας του εξωφύλλου όσο και των άνωθεν αποσπασμάτων ΔΕΝ ανήκουν στο blog, αλλά αποκλειστικά στη συγγραφέα και στον εκδοτικό οίκο. **Τα αποσπάσματα δημοσιεύονται κατόπιν συνεννόησης και συναίνεσης της συγγραφέως και του εκδοτικού οίκου.  

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Ούσα ένας άνθρωπος ανάποδος, που προσπαθώ να διορθώσω όσα μπορούν να χαλιναγωγηθούν πάνω μου (τα άλλα προτιμώ να τα αφήνω στην ησυχία τους για να κάνουν κι εκείνα το ίδιο σε μένα!), αρέσκομαι να ''χάνω'' και να ''βρίσκω'' ξανά τον εαυτό μου μέσα στις όποιες αντιφάσεις. Ναι, ταυτοχρόνως μισώ κι αγαπώ όλα εκείνα που μπορεί να μοιάζουν τόσο αντίθετα κι αλληλένδετα, την ίδια στιγμή, ζεύγη όπως για παράδειγμα είναι το φως και το σκοτάδι. Λες και το πρώτο με τρομάζει με την όποια του καθαρότητα και το δεύτερο λες και με ''σκεπάζει'' και με προφυλάσσει και τούμπαλιν... Ξέρω ότι ακούγεται οξύμωρο; Παιδιάστικο; Αφελές; Χαζό; Πείτε το όπως επιθυμείτε, αλλά ως αναγνώστρια το έχω βρει μέσα στα μυθιστορήματα της πολύ αγαπημένης μου συγγραφέως (δεν έχω κανέναν λόγο να το κρύψω!) Ευαγγελίας Ευσταθίου και δεν το αφήνω! Κι αν κάποιες φορές η συγγραφέας μπορεί να μας κάνει να ζούμε μία πιο γήινη και προσιτή εμπειρία του έρωτα μέσα α...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ''Οδύσσεια // Ο δρόμος της επιστροφής" Συγγραφέας: Όμηρος Εκδόσεις Κάκτος Πριν τον Έντγκαρ Άλλαν Πόε και τα σπουδαία και αναμφισβήτητα πολυδιαβασμένα του έργα, πριν τον ''Άρχοντα των Δαχτυλιδιών'' του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν και πριν από το ''Game of Thrones" του Τζορτζ Ρέιμοντ Ρίτσαρντ Μάρτιν και αρκετών ακόμη, ένας ήταν, είναι και θα παραμείνει ο μεγαλύτερος όχι παραμυθάς, μας πατέρας της επικής φαντασίας που δεν ακούει σε άλλο όνομα από το Όμηρος, με τα δύο διαχρονικά παρόντα (από όλες τις απόψεις) επικά του έργα, με τίτλους ''Ιλιάδα'' και ''Οδύσσεια''. Πρωτοπόρος όχι μόνο στη σκέψη, μα και στη γραφή ήταν εκείνος που χάραξε τον δρόμο σε ό,τι σήμερα ονομάζεται επική φαντασία και ιστορική φαντασία. Πρότυπο όχι μόνο για τους/τις παλαιότερους/ες, αλλά και για τους/τις νεότερους/ες δημιουργούς που ακολουθούν τα χνάρια που ο ίδιος άφησε ως ανεξίτηλα αποτυπώματα πάνω στους δρόμους της λογοτεχνίας. Σ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Αναφερόμενος ο Όμηρος στο έργο του ''Οδύσσεια'' (συγγνώμη, αλλά δε θυμάμαι την ραψωδία και τους ακριβείς στίχους) στη συνάντηση του Οδυσσέα με τον Κύκλωπα Πολύφημο, επέλεξε να προβεί σε ένα ευρηματικό τέχνασμα που όχι μόνο θα αναδείκνυε την οξυδέρκεια του πρώτου έναντι του άλλου, μα θα τον βοηθούσε να φέρει εις πέρας και τον όποιον σκοπό του. Κι αναρωτιέμαι. Πόσο εύκολο είναι ένας άνθρωπος να επιλέξει να αναφέρεται στον εαυτό του ως ''Ο Κανένας''; Σαν να μην έχει κάποιο όνομα που τον/την ακολουθεί σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού του/της; Πώς μπορεί μία τόση δα λέξη να έχει τόση μεγάλη και σαρωτική δύναμη που να μοιάζει σαν να εξαφανίζει την ίδια μας την ύπαρξη και ταυτόχρονα να μοιάζει πιο συλλογική από ποτέ; Και κυρίως, πότε και για ποιους λόγους ένας άνθρωπος να πάρει αυτήν την απόφαση και να αποποιηθεί την ταυτότητά του/της και να υιοθετήσει (είτε από δική του/της επιλογή είτε λόγω λοιπών συνθηκών) το ''προσωνύμ...

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΑΪΟΠΟΥΛΟΥ Οι δημιουργοί συστήνονται... κι ας γνωρίσουμε τη συγγραφέα Φωτεινή Καϊοπούλου Γράφει η Φωτεινή Καϊοπούλου Καθώς μεγάλωνα στη Θεσσαλονίκη, ένιωθα πως τα σπίτια, οι αυλές, οι κουζίνες και τα κυριακάτικα τραπέζια ήταν γεμάτα μισοειπωμένες ιστορίες, που αιωρούνταν πάνω από τις γειτονιές σαν καπνός από λιβάνι. Άλλες κρύβονταν πίσω από βλέμματα που σκοτείνιαζαν ξαφνικά, άλλες πίσω από σιωπές που πάγωναν το δωμάτιο. Οι άνθρωποι γύρω μου κουβαλούσαν μυστικά σαν οικογενειακά κειμήλια∙ όχι γιατί δεν ήθελαν να μιλήσουν, αλλά γιατί κάποιες μνήμες, όταν τις προφέρεις, ξανανοίγουν σαν πληγές. Και ήταν κυρίως γυναίκες. Μητέρες, γιαγιάδες, θείες. Γυναίκες μαθημένες να αντέχουν. Που έσφιγγαν τα δόντια μπροστά στη συμφορά, έθαβαν την κούραση βαθιά μέσα τους, αγαπούσαν χωρίς να ζητούν τίποτα πίσω. Τις έβλεπα να επιβιώνουν σε ζωές που κάποιος άλλος είχε σχεδιάσει γι’ αυτές κι εγώ, παιδί ακόμη, έδινα κρυφά μια υπόσχεση στον εαυτό μου: πως δεν θα ζήσω έτσι. Πως θα βγ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Σε έναν ιδεατό κόσμο -καμία σχέση με αυτόν που ζούμε- το ηθικό σχήμα  ''Άτη -Ύβρις - Νέμεσις - Τίσις''  δε θα είχε καμία θέση, αφού δε θα υπήρχε πόνος, έγκλημα, αδικία κι άλλα συναφή αρνητικά που μπορεί να προκύπτουν από άσχημες ανθρώπινες συμπεριφορές. Κι αν αυτό υφίστατο, όχι μόνο θα τηρούσε την ορθή του σειρά, αλλά κάθε στάδιο αυτού θα είχε πλήρες νόημα και υπόσταση που αλληλένδετο με το επόμενο θα μας οδηγούσε στο πρέπον αποτέλεσμα με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπαγόταν για τον καθέναν και την καθεμία... Όμως, δεν έχουμε την καλή τύχη να γνωρίζουμε αυτά τα στάδια μόνο σε φιλολογικό/φιλοσοφικό επίπεδο, αλλά ίσως και να τα έχουμε βιώσει -σε μεγαλύτερο, ή, μικρότερο βαθμό- είτε εμείς οι ίδιοι/ες είτε ως αυτήκοοι/ες μάρτυρες από τις ζωές άλλων ανθρώπων γύρω μας.  Τη συγγραφέα Ιωάννα Κοκκίνου ''συναντώ'' σήμερα μέσα από το κοινωνικό της μυθιστόρημα, με τίτλο ''Τιμωρία και κάθαρση'' το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ό...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Το τελευταίο διάστημα έχω την καλή τύχη να έχω την εμπειρία πολλών πρώτων φορών -αναφορικά πάντα με τα βιβλία- και πιο συγκεκριμένα με τις πένες συγγραφέων που μέχρι σήμερα δεν έτυχε να έχω διαβάσει κάποιο προηγούμενο έργο τους. Έτσι, ο αναγνωστικός μου ''δρόμος'' διασταυρώνεται με τη συγγραφική πορεία της δημιουργού Δήμητρας Παπαναστασοπούλου, μέσα από το καινούργιο της μυθιστόρημα, με τίτλο ''Αδάμαστες ψυχές'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γράφημα. Ένα πολυσέλιδο και πολυεπίπεδο κοινωνικό μυθιστόρημα που στο πλευρό των προσώπων του ''διατρέχει'' εποχές, χώρους, συναισθήματα, εμπειρίες ζωής κι αρκετά ακόμη σε ένα πλαίσιο όπου τα πάντα γύρω μας αλλάζουν σε κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, ιστορικό, όπως και διαπροσωπικό σκηνικό/γίγνεσθαι μεταξύ των ανθρώπων. Έχοντας μία σεβαστή και μεγάλη εμπειρία στον χώρο της λογοτεχνίας, η συγγραφέας φαίνεται εξ αρχής το τί είναι αυτό που θέλει να προσφέρει στο αναγνωστι...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Άν και η πολύ γνωστή φράση ' 'Είπα στην αμυγδαλιά: Αδελφή μου, μίλησέ μου για το Θεό. Κι η αμυγδαλιά άνθισε.'' που προέρχεται από το έργο του αείμνηστου Νίκου Καζαντζάκη, ''Ο Φτωχούλης του Θεού'', για αρκετούς/ες μπορεί να μη συμβολίζει την πίστη και τη θεϊκή παρουσία γύρω μας, εγώ δεν παύω να αγαπώ να βλέπω τις αμυγδαλιές να ανθίζουν, κάθε χρόνο, παρά τις αντίξοες και αρκετές φορές σκληρές συνθήκες του χειμώνα. Αυτή τους η ανθοφορία και τα πολύ γλυκά τους λουλουδάκια, που στολίζουν τα απογυμνωμένα από φύλλα κλαδιά τους, με κάνουν να ελπίζω ότι τα καλύτερα έρχονται μαζί με την όποια αναγέννηση της άνοιξης, της χαράς και της ζωής. Κι αν σας φαίνεται παράξενη η εισαγωγή μου, να σας πω ότι αυτή ήταν η πρώτη σκέψη που ''γέννησε'' στο μυαλό μου ο τίτλος του μυθιστορήματος της συγγραφέως Φρειδερίκης Αναγνωστοπούλου, με τίτλο ''Τσακισμένες αμυγδαλιές'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη. «Όλες οι κο...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Μία αλλιώτικη ''οπτική'' γύρω από την κατηγορία των αισθηματικών μυθιστορημάτων... Ο συγγραφέας Δημήτρης Κοπαράνης με το τρίτο -κατά σειρά έκδοσης- μυθιστόρημά του, με τίτλο ''Ο Τέρη Γκαλάκτικ και οι ξεπαγωμένες" (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γραφή), έχει βαλθεί να ''ανατρέψει'' κάθε σκέψη που μπορεί να έχουμε κατά νου και κάθε μοτίβο που μπορεί να έχει παγιωθεί και ακολουθείται από τους/τις δημιουργούς ως προς τη συγγραφή των αισθηματικών μυθιστορημάτων κι ό,τι εκείνα μπορεί να πρεσβεύουν γύρω από το ζήτημα του έρωτα και της αγάπης και το πώς αυτά τα δύο βιώνονται με ξεχωριστό τρόπο από τον καθέναν και την καθεμία από εμάς. ''Τρεις γυναίκες που ξυπνάνε παγωμένες σε κρυογονικές κάψουλες, ονειρεύονται μεξικάνικα σήριαλ και διψάνε για άντρες, μαργαρίτες με έξτρα αλάτι και εκδίκηση. Ένας μάγος της νεότητας που εξαφανίζεται μπροστά σε εκατομμύρια τηλεθεατών, για να γυρίσει είκοσι χρόνια μετά. Δύο άντρες που ενώνοντ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ Τίτλος:  Ανθολόγιο με... Αλάτι - Συλλογικό Οι εκδόσεις Αλάτι προβαίνουν στην κυκλοφορία του συλλογικού έργου, με τίτλο ''Ανθολόγιο με... Αλάτι" κι αν αυτό το έξυπνο λογοπαίγνιο μεταξύ του τίτλου και του ονόματος του εκδοτικού δεν είναι αρκετό ώστε να μας κάνει να χαμογελάσουμε και να ξεκινήσουμε με μία θετική αύρα την ανάγνωση του βιβλίου, τότε δεν ξέρω τί να πω...  Το αλάτι. Αχ το αλάτι!  Πόσο σημαντικό είναι για τη ζωή μας είτε σε κυριολεκτική είτε σε μία πιο μεταφορική έννοια. Πόσο χρήσιμο είτε για να ''διατηρήσει'' ολόφρεσκο κάτι φαγώσιμο είτε για το σώμα είτε για την ψυχή και τη σκέψη είτε για να προσθέσει ''νοστιμιά'' στο φαγητό και στις εμπειρίες της ζωής μας είτε για να κάνει ακόμη πιο υποφερτό, ή, πιο επώδυνο τον πόνο και τη θύμησή του δείχνοντάς μας ότι εξακολουθούμε να είμαστε ζωντανοί/ες... Έτσι και οι εκδόσεις ''συγκεντρώνουν'' κάτω από το παρόν έργο τα κείμενα πολλών και εξα...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Μία βιβλιοπρόταση που μας προ(σ)καλεί ''Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα'' Σας έχω ξαναπεί το πόσο αναζωογονητικό βρίσκω το γεγονός ότι η ενασχόλησή μου με τα blogs μού δίνει την ευκαιρία να ανακαλύπτω πράγματα τόσο για μένα ως άνθρωπο όσο και τις πένες όλων και περισσότερων συγγραφέων μέσω της επαφής μου με τα έργα τους, όπως και τον τρόπο που μπορεί εκείνοι/ες να λαμβάνουν ''ερεθίσματα'' και να αποτυπώνουν τις σκέψεις τους για τον κόσμο γύρω μας και κατ'επέκταση τον άνθρωπο ως οντότητα και τη ζωή στο σύνολό της. Έτσι, σήμερα διάβασα και σας παρουσιάζω το κοινωνικό μυθιστόρημα του συγγραφέα Ευάγγελου Β. Γκόγκα, με τίτλο ''Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα", το οποίο κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική. ''Ο Γιώργος είναι ένας νέος φοιτητής της Οδοντιατρικής στην Αθήνα στη δεκαετία του ’90, που ζει σε μια δίνη ονείρων, αποκαλύψεων και αμφιβολιών. Μέσα σε μια πόλη που σφύζει από ζωή και αντιθέσεις, αναζη...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ''ΦΩΤΑ, ΜΑΣΚΑ, ΓΥΡΙΣΜΑ...'' Το τελευταίο διάστημα έχει τύχει να σας παρουσιάσω -κάτι που θα γίνει ξανά στο μέλλον, αφού αγαπώ ανάλογα βιβλία- μυθιστορήματα που φέρουν αυτήν την πιο σκοτεινή πλευρά του ερωτικού στοιχείου που ξεφεύγει από τις νόρμες του όποιου ρομαντισμού και των όποιων παγιωμένων απόψεων γύρω από εκείνο. Χαίρομαι, λοιπόν, τόσο που βρίσκω μία αρκετά σεβαστή θετική ανταπόκριση από μεριάς σας (μάλλον σας αρέσουν στον ίδιο βαθμό με μένα) όσο και από το γεγονός ότι υπάρχετε κι εσείς οι πιο ρομαντικοί/ες που δεν έχετε βιαστεί να βγάλετε αρνητικά και αβάσιμα/λανθασμένα συμπεράσματα για το άτομό μου. Ναι, αρέσκομαι να διαβάζω αυτού του είδους τη λογοτεχνία, μα πάντα έχω κατά νου πολλά. Κι αφού ολοκλήρωσα αυτήν μου τη σκέψη, ας περάσω στις όποιες ''συστάσεις''. Διάβασα και σας μιλώ για το μυθιστόρημα της συγγραφέως Navessa Allen, με τίτλο ''Με τα Φώτα Σβηστά" (Lights Out), το πρώτο της σειράς ''Into Dar...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ''Κι αν η Άριελ δεν είχε νικήσει την Ούρσουλα;'' Πολλάκις έχω αναφερθεί στην αγάπη/αδυναμία που τρέφω προς τις αρχικές εκδοχές των κλασικών παραμυθιών που έχουν μεγαλώσει και γαλουχήσει γενιές και γενιές παιδιών, όπως και στο γεγονός ότι το ανάποδο κεφάλι μου δεν ικανοποιείται, πλήρως, με αυτό το ευτυχισμένο τέλος που πλέον λαμβάνουν αυτά τα παραμύθια, αλλά αρέσκεται στο να ψάχνει άλλες εναλλακτικές -ίσως κι αντίθετες κι ανατρεπτικές- εκδοχές για το φινάλε αυτών των ιστοριών. Βλέπετε, αγαπώ να σκέφτομαι στην περίπτωση που θα γινόταν το μη αναμενόμενο και κλισέ. Και σας ρωτώ. Γιατί να μην επικρατούν οι όποιοι/ες κακοί/ες έναντι των όποιων καλών; Ποιος/α ορίζει και επιβάλει ένα συγκεκριμένο, πάντα, μοτίβο; Απ'ό,τι φαίνεται, την ίδια άποψη με μένα ενστερνίζονται όχι μόνο αρκετοί/ες αναγνώστες/στριες, αλλά και δημιουργοί τόσο στο εξωτερικό όσο και στη χώρα μας. Σήμερα, όμως, θα σταθώ σε αυτήν την καινούργια σειρά βιβλίων, με τίτλο ''Twist...