Ράβε ξήλωνε
Γράφει η Κυριακή Γανίτη Αγαπώ αυτήν την ιδιαιτερότητα την οποία μπορεί να εκπέμπουν κάποια βιβλία. Αυτήν την ανάγκη να υποκύψεις στον πειρασμό να τα διαβάσεις και δεύτερη κι αν χρειαστεί και τρίτη φορά -αφού ήδη τα έχεις διαβάσει για πρώτη φορά- και να ''σκάψεις'' όλο και πιο βαθειά μέσα στις σελίδες τους για να ''ανακαλύψεις'' όχι απαραιτήτως τους υλικούς χαμένους θησαυρούς, αλλά εκείνα που υπάρχουν πίσω από τις λέξεις και σε προ(σ)καλούν να τα αντικρίσεις. Μα μήπως όλο αυτό είναι μία πλάνη του νου, ή, το βιβλίο και το γενικότερο κλίμα που επικρατεί σε αυτό μας κάνει να ''υφάνουμε'' άλλα πιο ιντριγκαδόρικα σενάρια με τη σκέψη μας; Σήμερα επέλεξα να ξεφύγω από τις όποιες συνηθισμένες μου αναγνωστικές προτιμήσεις και να στραφώ προς μία νουβέλα που κάθε άλλο παρά αναμενόμενη θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω. Ο λόγος για το μυθιστόρημα της συγγραφέως Σίγκρουν Πάλσντοτιρ (Sigrún Pálsdóttir), με τίτλο ''Ράβε ξήλωνε" (Delluferðin), το...