Vivliovamon by Kiriaki Ganiti

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Μία αλλιώτικη ''οπτική'' γύρω από την κατηγορία των αισθηματικών μυθιστορημάτων... Ο συγγραφέας Δημήτρης Κοπαράνης με το τρίτο -κατά σειρά έκδοσης- μυθιστόρημά του, με τίτλο ''Ο Τέρη Γκαλάκτικ και οι ξεπαγωμένες" (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γραφή), έχει βαλθεί να ''ανατρέψει'' κάθε σκέψη που μπορεί να έχουμε κατά νου και κάθε μοτίβο που μπορεί να έχει παγιωθεί και ακολουθείται από τους/τις δημιουργούς ως προς τη συγγραφή των αισθηματικών μυθιστορημάτων κι ό,τι εκείνα μπορεί να πρεσβεύουν γύρω από το ζήτημα του έρωτα και της αγάπης και το πώς αυτά τα δύο βιώνονται με ξεχωριστό τρόπο από τον καθέναν και την καθεμία από εμάς. ''Τρεις γυναίκες που ξυπνάνε παγωμένες σε κρυογονικές κάψουλες, ονειρεύονται μεξικάνικα σήριαλ και διψάνε για άντρες, μαργαρίτες με έξτρα αλάτι και εκδίκηση. Ένας μάγος της νεότητας που εξαφανίζεται μπροστά σε εκατομμύρια τηλεθεατών, για να γυρίσει είκοσι χρόνια μετά. Δύο άντρες που ενώνοντ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ Τίτλος:  Ανθολόγιο με... Αλάτι - Συλλογικό Οι εκδόσεις Αλάτι προβαίνουν στην κυκλοφορία του συλλογικού έργου, με τίτλο ''Ανθολόγιο με... Αλάτι" κι αν αυτό το έξυπνο λογοπαίγνιο μεταξύ του τίτλου και του ονόματος του εκδοτικού δεν είναι αρκετό ώστε να μας κάνει να χαμογελάσουμε και να ξεκινήσουμε με μία θετική αύρα την ανάγνωση του βιβλίου, τότε δεν ξέρω τί να πω...  Το αλάτι. Αχ το αλάτι!  Πόσο σημαντικό είναι για τη ζωή μας είτε σε κυριολεκτική είτε σε μία πιο μεταφορική έννοια. Πόσο χρήσιμο είτε για να ''διατηρήσει'' ολόφρεσκο κάτι φαγώσιμο είτε για το σώμα είτε για την ψυχή και τη σκέψη είτε για να προσθέσει ''νοστιμιά'' στο φαγητό και στις εμπειρίες της ζωής μας είτε για να κάνει ακόμη πιο υποφερτό, ή, πιο επώδυνο τον πόνο και τη θύμησή του δείχνοντάς μας ότι εξακολουθούμε να είμαστε ζωντανοί/ες... Έτσι και οι εκδόσεις ''συγκεντρώνουν'' κάτω από το παρόν έργο τα κείμενα πολλών και εξα...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Μία βιβλιοπρόταση που μας προ(σ)καλεί ''Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα'' Σας έχω ξαναπεί το πόσο αναζωογονητικό βρίσκω το γεγονός ότι η ενασχόλησή μου με τα blogs μού δίνει την ευκαιρία να ανακαλύπτω πράγματα τόσο για μένα ως άνθρωπο όσο και τις πένες όλων και περισσότερων συγγραφέων μέσω της επαφής μου με τα έργα τους, όπως και τον τρόπο που μπορεί εκείνοι/ες να λαμβάνουν ''ερεθίσματα'' και να αποτυπώνουν τις σκέψεις τους για τον κόσμο γύρω μας και κατ'επέκταση τον άνθρωπο ως οντότητα και τη ζωή στο σύνολό της. Έτσι, σήμερα διάβασα και σας παρουσιάζω το κοινωνικό μυθιστόρημα του συγγραφέα Ευάγγελου Β. Γκόγκα, με τίτλο ''Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα", το οποίο κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική. ''Ο Γιώργος είναι ένας νέος φοιτητής της Οδοντιατρικής στην Αθήνα στη δεκαετία του ’90, που ζει σε μια δίνη ονείρων, αποκαλύψεων και αμφιβολιών. Μέσα σε μια πόλη που σφύζει από ζωή και αντιθέσεις, αναζη...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ''ΦΩΤΑ, ΜΑΣΚΑ, ΓΥΡΙΣΜΑ...'' Το τελευταίο διάστημα έχει τύχει να σας παρουσιάσω -κάτι που θα γίνει ξανά στο μέλλον, αφού αγαπώ ανάλογα βιβλία- μυθιστορήματα που φέρουν αυτήν την πιο σκοτεινή πλευρά του ερωτικού στοιχείου που ξεφεύγει από τις νόρμες του όποιου ρομαντισμού και των όποιων παγιωμένων απόψεων γύρω από εκείνο. Χαίρομαι, λοιπόν, τόσο που βρίσκω μία αρκετά σεβαστή θετική ανταπόκριση από μεριάς σας (μάλλον σας αρέσουν στον ίδιο βαθμό με μένα) όσο και από το γεγονός ότι υπάρχετε κι εσείς οι πιο ρομαντικοί/ες που δεν έχετε βιαστεί να βγάλετε αρνητικά και αβάσιμα/λανθασμένα συμπεράσματα για το άτομό μου. Ναι, αρέσκομαι να διαβάζω αυτού του είδους τη λογοτεχνία, μα πάντα έχω κατά νου πολλά. Κι αφού ολοκλήρωσα αυτήν μου τη σκέψη, ας περάσω στις όποιες ''συστάσεις''. Διάβασα και σας μιλώ για το μυθιστόρημα της συγγραφέως Navessa Allen, με τίτλο ''Με τα Φώτα Σβηστά" (Lights Out), το πρώτο της σειράς ''Into Dar...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ''Κι αν η Άριελ δεν είχε νικήσει την Ούρσουλα;'' Πολλάκις έχω αναφερθεί στην αγάπη/αδυναμία που τρέφω προς τις αρχικές εκδοχές των κλασικών παραμυθιών που έχουν μεγαλώσει και γαλουχήσει γενιές και γενιές παιδιών, όπως και στο γεγονός ότι το ανάποδο κεφάλι μου δεν ικανοποιείται, πλήρως, με αυτό το ευτυχισμένο τέλος που πλέον λαμβάνουν αυτά τα παραμύθια, αλλά αρέσκεται στο να ψάχνει άλλες εναλλακτικές -ίσως κι αντίθετες κι ανατρεπτικές- εκδοχές για το φινάλε αυτών των ιστοριών. Βλέπετε, αγαπώ να σκέφτομαι στην περίπτωση που θα γινόταν το μη αναμενόμενο και κλισέ. Και σας ρωτώ. Γιατί να μην επικρατούν οι όποιοι/ες κακοί/ες έναντι των όποιων καλών; Ποιος/α ορίζει και επιβάλει ένα συγκεκριμένο, πάντα, μοτίβο; Απ'ό,τι φαίνεται, την ίδια άποψη με μένα ενστερνίζονται όχι μόνο αρκετοί/ες αναγνώστες/στριες, αλλά και δημιουργοί τόσο στο εξωτερικό όσο και στη χώρα μας. Σήμερα, όμως, θα σταθώ σε αυτήν την καινούργια σειρά βιβλίων, με τίτλο ''Twist...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ Τίτλος:  ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΣΤΑΛΗΣΑΝ Συγγραφέας:  Άρης Ι. Ξενόφος Άν και δε συνηθίζεται, πλέον, στην εποχή μας η ανταλλαγή γραμμάτων που εσωκλείουν σκέψεις και συναισθήματα μεταξύ των ατόμων που έχουν επιλέξει να αλληλογραφούν, αφού η επέλαση της τεχνολογίας μοιάζει να κάνει στην άκρη παλιές συνήθειες και σχεδόν να τις ''διαγράφει'' ανεπιστρεπτί, δεν παύει η αποστολή γραμμάτων (ερωτικού κι όχι μόνο περιεχομένου) να είναι ένας γοητευτικός τρόπος επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Σαν να είναι πιο εύκολο να γράφονται πάνω στο χαρτί όλα όσα έχουμε βαθειά μέσα στην καρδιά και στην ψυχή μας, απ'ό,τι να λέγονται ενώπιος ενωπίω. Λες και με αυτόν τον τρόπο να ''καταρρίπτονται'' και να ''διαφυλάσσονται'', την ίδια στιγμή, όλες οι ''άμυνες'' της ψυχής και ο όποιος φόβος, δισταγμός, ντροπή, ίσως και πιθανές ενοχές...  Ο συγγραφέας Άρης Ι. Ξενόφος, μέσα από τη συλλογή διηγημάτων -γραμμένα σ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Μία βιβλιοπρόταση για όσους/ες, μοιραία, νοσταλγούν... Δεν ξέρω τί ακριβώς μου συμβαίνει το τελευταίο διάστημα -σε αναγνωστικό πάντα επίπεδο- και ασυνείδητα έχω στραφεί προς την ανάγνωση βιβλίων που μπορεί να φέρουν μία πιο νοσταλγική διάθεση γύρω από τα περασμένα - ακόμη και για εποχές που δεν έχω ζήσει κι έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Φυσικά και δε με ενοχλεί, προς το παρόν, όλο αυτό ως συνθήκη και προσπαθώ να το απολαμβάνω όσο μπορώ, καθώς πιστεύω ότι απ'όλα τα βιβλία που έρχομαι σε επαφή με τις ιστορίες τους και τα νοήματα που ''αναδύονται'' από εκείνες μπορούν να είναι ικανοποιητικά. Σήμερα, λοιπόν, σας προτείνω το κοινωνικό μυθιστόρημα της συγγραφέως Γκρέτας Χριστοφιλοπούλου, με τίτλο ''Τα κάνιστρα με τα καλοκαίρια'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ύδωρ. ''Οι ήρωες κινούνται άλλοτε στα στενά, ασφυκτικά πλαίσια της ελληνικής επαρχίας και άλλοτε στην Αθήνα. Συνδέονται με ένα ευρύ πλέγμα σχέσεων που οδηγούν σε ι...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Σήμερα θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω κάπως διαφορετικά να αποτυπώνω και να μοιράζομαι τις σκέψεις μου για το βιβλίο που διάβασα. Ως αναγνώστρια έχω τις όποιες ''απαιτήσεις'', μα και ''παραξενιές'' που σχετίζονται με τα βιβλία και δη εκείνα που ανήκουν σε διλογίες, τριλογίες, σειρές βιβλίων κλπ. Πάντα υπάρχουν εκείνα τα βιβλία των εκάστοτε σειρών -ανεξαρτήτως ημερομηνίας κυκλοφορίας- που μπορούν και με ικανοποιούν συνεχώς, όπως κι εκείνα που ενώ ξεκινούν θεαματικά -κυρίως το πρώτο μίας σειράς- έπειτα η ανάγνωση των λοιπών να μοιάζει κάπως σαν ''αγγαρεία'' και πιο πολύ ως πείσμα για να έχει ολοκληρωθεί η ιστορία ως ''αναγνωστική'' εμπειρία, μα κι εκείνα που καταφέρνουν να αγγίξουν σταδιακά όλο κι ένα μεγαλύτερο κομμάτι της ψυχής και της σκέψης μου. Για ένα ανάλογο βιβλίο πρόκειται να σας μιλήσω. Ο λόγος για το τρίτο βιβλίο της σειράς ''Legacy", με τίτλο ''Ένας λόγος να πιστεύω...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι με ενοχλούσε αφάνταστα το να με αποκαλούν ''ονειροπαρμένο''. Λες και η όποια ονειροπόληση είτε αποσπούσε την προσοχή μου απ'το ό,τι σημαντικό (φυσικά και καταλάβαινα και αξιολογούσα τα πάντα γύρω μου σε πείσμα των πολλών) είτε μείωνε την αντιληπτική μου ικανότητα και σκέψη. Πόσο λάθος, όμως, έκαναν! Δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι τα πόδια μου πάντα πατούσαν γερά και σταθερά στη γη και το μυαλό μου περιδιάβαινε τους κόσμους της φαντασίας και την πραγματικότητα του ουρανού με έναν τρόπο που κρατούνταν οι όποιες ισορροπίες μέσα μου. Μεγαλώνοντας, λοιπόν, κάθε άλλο παρά ενοχλητική βρίσκω αυτήν την ''ταμπέλα'', αφού νιώθω ότι και η επαφή μου με βιβλία που ανήκουν στο είδος της φανταστικής λογοτεχνίας όχι μόνο με ψυχαγωγούν, αλλά με γαληνεύουν και με βοηθούν να βάζω στην άκρη τα όποια αρνητικά της καθημερινότητας. Γι'αυτό, κάθε φορά, όταν φτάνει στα χέρια μου ένα ανάλογο μυθιστόρημα γίνομαι ξανά εκείν...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Μία βιβλιοπρόταση για τους/τις λάτρεις των σκοτεινών πλασμάτων... Τίτλος: Little Drops of Horror – Memoirs of Monsters Συγγραφέας: Christopher Balis Πάντα θα δηλώνω ευγνώμων για όλη αυτήν τη στήριξη και εμπιστοσύνη που λαμβάνω προς τα blogs μου, σε καθημερινή βάση, τόσο από εσάς το αναγνωστικό κοινό όσο κι από τους/τις συγγραφείς. Ξέροντας, λοιπόν, ότι είστε αρκετοί/ες που είτε βρίσκεστε στο εξωτερικό και προτείνετε τα βιβλία που παρουσιάζω σε άλλους/ες βιβλιόφιλους/ες είτε αρέσκεστε να αγαπάτε βιβλία γραμμένα στα αγγλικά (γι'αυτό σας αναφέρω και τους ξένους/αρχικούς τίτλους των βιβλίων) και θέλοντας να σας ανταποδώσω όσο μπορώ όλη αυτήν την αγάπη που μου δείχνετε, με μεγάλη μου χαρά δέχθηκα να διαβάσω και να σας προτείνω το μυθιστόρημα τρόμου του συγγραφέα Χριστόφορου Μπαλή (Christopher Balis) a.k.a. Polytropos (τον οποίον ευχαριστώ πολύ για την αποστολή του βιβλίου), με τίτλο ''Little Drops of Horror – Memoirs of Monsters", το οποίο κυκλοφορε...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Διαβάζω πολύ και αρέσκομαι να ''χάνομαι'' μέσα στις ιστορίες των βιβλίων. Κι αυτό σε τέτοιον βαθμό, που με κάνει -αρκετές φορές- να αισθάνομαι ότι έχω ξαναδιαβάσει, ή, πιο σωστά, ότι έχω ξαναβρεθεί ως μέρος ανάλογων υποθέσεων. Κι όχι! Δεν είναι μία αναγνωστική ψευδαίσθηση, μα η μυθοπλασία αντιγράφει την αληθινή ζωή τόσο πολύ, που μέσα στις σελίδες των βιβλίων αποτυπώνονται ιστορίες που εκπέμπουν μία αληθοφάνεια που μας διαπερνά/συγκλονίζει σε μεγαλύτερο ποσοστό απ'όσο θέλουμε να αποδεχθούμε. Άρα, μήπως διαβάζοντας ανάλογα βιβλία δεν πρέπει να παραπονιόμαστε για μία επανάληψη των ίδιων και των ίδιων και να κοιτάμε το πώς να αλλάξουμε, άρδην, τη ζωή μας και να ''σπάσουμε'' τα στεγανά των χρόνιων κατεστημένων και λοιπών κακών κειμένων των κοινωνιών;  Τη συγγραφέα Ευθυμία Αθανασιάδου ''συναντώ'' για πρώτη φορά μέσα από το καινούργιο κοινωνικό της μυθιστόρημα, με τίτλο ''Στα χρόνια της ντροπής'', το ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ Τίτλος: Πάμε στη βιβλιοθήκη καβάλα σε έναν δεινόσαυρο Συγγραφέας: Τζούλια Λιου (Julia Liu) Άν οι ενήλικες γοητεύονται από την επιστήμη της Παλαιοντολογίας και την ενασχόληση με την έρευνα γύρω από τους δεινοσαύρους και την ύπαρξή τους στον πλανήτη μας πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, μπορείτε να φανταστείτε πόσο υπέροχοι μπορεί να φαντάζουν οι δεινόσαυροι στα μάτια και στη σκέψη των μικρών παιδιών. Εγώ γνωρίζω παιδάκια που τους αγαπούν και μπορούν να κάτσουν με τις ώρες και να ασχολούνται με βιβλία και παιχνίδια που έχουν ως θέμα αυτούς. Έτσι, λοιπόν, χάρηκα πολύ όταν από τις εκδόσεις Βακχικόν -τους οποίους ευχαριστώ πολύ!- μου εστάλη το παιδικό παραμύθι της συγγραφέως Τζούλια Λιου (Julia Liu), με τίτλο ''Πάμε στη βιβλιοθήκη καβάλα σε έναν δεινόσαυρο" (Going to the Library by Dinosaur), την εικονογράφηση του οποίου έχει επιμεληθεί η κυρία Μπέι Λιν (Bei Lynn). Το βιβλίο είναι ιδανικό για παιδιά ηλικίας άνω των 5 ετών και τη μετά...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Συναντώντας ξανά αγαπημένους/ες συγγραφείς... και για τρίτη φορά ο ''αναγνωστικός'' μου δρόμος  ''διασταυρώθηκε'' με την πένα του συγγραφέα Νίκου Παργινού μέσα από το καινούργιο του μυθιστόρημα, με τίτλο ''Η τελευταία εκτέλεση'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γραφή. Ένα μυθιστόρημα που κινείται μέσα σε ένα αμιγώς ιστορικό/πολιτικό πλαίσιο της μετεμφυλιακής περιόδου της χώρας και μιλά για τον ηρωϊσμό των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. Ένα μυθιστόρημα εμπνευσμένο από αυτό το μελανό σημάδι της ιστορίας του τόπου μας, όπου η μυθοπλασία το βοηθά να είναι όχι πιο ''εύπεπτο'', μα πιο προσιτό και ''ανοιχτό'' προς όλους κι όλες που θα επιλέξουν να το διαβάσουν. Ας πούμε ξεκάθαρα κάποια πράγματα. Ναι, μεν μπορεί τα όποια ιστορικά γεγονότα να είναι δεδομένα κι αντικειμενικά, αλλά ο τρόπος που παρουσιάζονται επαφίεται στην υποκειμενική ματιά του εκάστοτε προσώπου που θα επιλέξει να τα ...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ''ΚΑΘΕ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΑΝΑΖΗΤΑ ΕΝΑ ΘΥΜΑ. ΚΑΘΕ ΦΑΝΤΑΣΜΑ, ΕΚΔΙΚΗΣΗ…" Δεν ξέρω αν με ακούτε, αλλά ουρλιάζω από χαρά που έφτασε στα χέρια μου το δεύτερο μέρος της τριλογίας του ''Ολέθριου Έρωτα"(The Ruinous Love Trilogy), που υπογράφει η συγγραφέας Brynne Weaver και φέρει τον τίτλο ''Leather & Lark: Το Τραγούδι της Λαρκ" (Leather & Lark), το οποίο κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Anubis, σε μετάφραση από την κυρία Κωνσταντίνα Βαφειάδου. Μία τριλογία βιβλίων (προς το παρόν τα πρώτα δύο) η οποίο μου ''σύστησε'' το είδος του dark romance μέσα από ένα πιο ''πικάντικο'' και καυτό πλαίσιο, που για να είμαι ειλικρινής δεν είχε τύχει να προσεγγίσω/γνωρίζω έως πρότινος. Μία εθιστική τριλογία που με έκανε να ανυπομονώ για τη συνέχεια! Κι αν η λογοτεχνία προορίζεται για όλους κι όλες, επιτρέψτε μου να θεωρώ -βάσει της ταπεινής και υποκειμενικής μου άποψης ως αναγνώστρια- ότι δεν ισχύει αυτό και γι...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη ''Γιατί όταν η αλήθεια καθρεφτίζεται ξανά και ξανά, το ερώτημα δεν είναι τι βλέπεις, αλλά αν αντέχεις να το αναγνωρίσεις." Υπάρχουν βιβλία που φτάνουν στα χέρια μας δίχως να τα ''συνοδεύει'' κάποιο σημάδι προειδοποίησης για το τί αναμένεται να συναντήσουμε μέσα στις σελίδες τους. Έρχονται φαινομενικά λιτά κι ''άκακα'' ως προς τις προθέσεις τους μέχρι που ξεκινάμε την ανάγνωση τους. Και κάπως έτσι,  επιλέγουν να μας ρίξουν με μία δυνατή (μεταφορική) ''σπρωξιά'' στα άδυτα της υπόθεσής τους, χωρίς να υπάρχει ένα προστατευτικό δίχτυ ασφαλείας που θα λειτουργούσε σαν ένα άλλο ''σωσίβιο''... Μα και πάλι! Γιατί όχι; Λες και η ζωή μας ρωτά για το πώς εκείνη θα επιλέξει να μας φέρει ενώπιον τετελεσμένων αποφάσεων και καταστάσεων που εμείς οφείλουμε ( ; ) να συμπορευθούμε μαζί τους. Έτσι και τα βιβλία! Κι όχι! Μη σας ξεγελά ο όγκος, ή, οι τίτλοι τους. Όχι, μην πέσετε στην παγίδα, αλλά να έχετε εν...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη Όλοι οι άνθρωποι (ανεξαιρέτως ηλικίας, φύλου, καταγωγής, επιπέδου μόρφωσης, κλπ.) είναι γεγονός ότι ζούμε έχοντας ως αόρατη ''συντροφιά'' κάποιους μύχιους φόβους. Φόβους που σχετίζονται με είτε απτά και πιο μεγάλα είτε με πιο μικρά πράγματα είτε με εκείνα τα πιο μεταφυσικά και τρομακτικά που δύναται να γεννήσει στη σκέψη μας η αχαλίνωτη φαντασία μας. Κι όχι! Μην το αρνηθείτε ότι δε συμβαίνει σε εσάς. Μην προσποιηθείτε τους/τις ατρόμητους/ες, διότι δε θα σας πιστέψω. Αρκεί να καλοσκεφτούμε ότι η ανθρώπινη φύση έχει ανάγκη την ύπαρξη ενός πράγματος/ιδέας/κλπ., όχι μόνο για να νιώθει ζωντανή μέσα από την όποια αδρεναλίνη του φόβου, αλλά για να θέτει όρια σε εκείνη που αν τα προσπεράσει, μπορεί να λειτουργήσουν και θανάσιμα εις βάρος της... Τον συγγραφέα Παναγιώτη Σενούντα ''συναντώ'' ξανά μετά από αρκετό καιρό, μέσα από το καινούργιο του μυθιστόρημα τρόμου, με τίτλο ''Αιχμηρό ακρωτήρι παράσιτο" (απ'ό,τι κατάλαβα αποτ...