ΕΡΙΦΥΛΗ
Γράφει η Κυριακή Γανίτη Από πολύ μικρό κοριτσάκι έως και μέχρι πριν από κάποια χρόνια, επισκεπτόμενη το χωριό της μίας μου γιαγιάς στο νησί, διάφοροι γνωστοί -ντόπιοι άνθρωποι του χωριού- με ρωτούσαν το τί κάνει ο αφέντης μου και το πότε θα ερχόταν κι εκείνος κάτω. Και για να είμαι πιο σαφής ως ''αφέντη'' όριζαν τον μπαμπά μου. Ναι, καλά ακούσατε! Η λέξη ''αφέντης'' με ό,τι μπορεί αυτό να συνεπάγεται ήταν -μεταξύ μας για εκείνους/ες είναι ακόμη!- ταυτισμένη και με την έννοια του πατέρα. Κι επειδή εγώ πλάσμα ανάποδο και ανυπότακτο, πάντα μα πάντα, με εκνεύριζε το άκουσμα αυτής της λέξης, μιας και έχω την καλή τύχη να έχω για γονείς -εν προκειμένω για μπαμπά- έναν άνθρωπο που ήταν, είναι και θα είναι πάντα ο μπαμπάς που δεν έχει καμία σχέση με ό,τι αρνητικό μπορεί να φέρει ένας αφέντης. Ένας μπαμπάς που τόσο στον αδελφό μου όσο και σε μένα ποτέ δεν άσκησε κανενός είδους εξουσίας και ανάλογης συμπεριφοράς σε κανέναν τομέα της ζωής μας. Οπότε, για μένα είναι...