Συνέντευξη με τη συγγραφέα Γκρέτα Χριστοφιλοπούλου

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΓΚΡΕΤΑ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Σημερινή μου καλεσμένη στη στήλη των συνεντεύξεων η συγγραφέας Γκρέτα Χριστοφιλοπούλου. Την ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο και τις απαντήσεις της. Από τις εκδόσεις Ύδωρ κυκλοφορεί το βιβλίο της, με τίτλο «Τα κάνιστρα με τα καλοκαίρια».. Της εύχομαι να είναι καλοτάξιδο. Για όσους/ες επιθυμούν να το διαβάσουν, μπορούν να το προμηθευτούν από κάποιο βιβλιοπωλείο, είτε από το επίσημο site του εκδοτικού. 

Πάμε να δούμε τι μοιράστηκε μαζί μας...

ΕΡΩΤΗΣΗ 1: Θα ξεκινήσω με μία ερώτηση που κάνω σε όλους τους συγγραφείς. Πώς μπήκε η συγγραφή στην ζωή σας;

Γ.Χ. Δεν ξέρω αν σας απαντούν με ευκολία, αλλά στη δική μου περίπτωση θα πράγματα

είναι σίγουρα πιο περίπλοκα απ΄ ότι φαντάζεστε. Το όνειρο μου ήταν να γίνω

αρχαιολόγος. Σπούδασα ναυτιλιακά. Εργάστηκα ως δημοσιογράφος. Μικρή

λεπτομέρεια. Έχω βαριάς μορφής δυσλεξία που στα παιδικά μου χρόνια μου

δημιουργούσε απίστευτα προβλήματα. Με πείσμα και συνεχή προσπάθεια κατάφερα να

μιλάω χωρίς πρόβλημα. Όμως ο γραπτός λόγος ήταν πεδίο μάχης από το οποίο

έβγαινα συνήθως ηττημένη. Όταν ξεκίνησα να εργάζομαι στην εφημερίδα «Κέρδος» ο

εφιάλτης μου επέστρεψε θριαμβευτής και ήρθε η ώρα της τελικής αναμέτρησης. Λέξεις.

Φράσεις. Κείμενα. Σελίδες λευκές οφείλεις να γεμίσεις καθημερινά. Άγχος. Αγωνία.

Αναζήτηση. Ανακάλυψη. Είδηση. Μορφοποίηση. Αλήθεια.

Εν αρχή ην ο λόγος. Εκείνος ο λόγος που σε παιδεύει καθώς πασχίζεις να τον

χαλιναγωγήσεις, να τον υποτάξεις, να τον εκφράσεις όσο πιο συναρπαστικά μπορείς.

Από παιδάκι με γοήτευαν οι λέξεις. Πιο πολύ όσες δεν κατάφερνα να προφέρω. Ακόμα

περισσότερο εκείνες που δεν καταλάβαινα το νόημα τους. Ετούτες οι τελευταίες είχαν

μια μυστηριακή γοητεία. Αβελτηρία, έωλος, απεμπολώ, παραφερνάλια, σόλοικος,

τυρβάζω, φληναφήματα. Εσωτερικοί τόποι της παιδικής μου ηλικίας. Τιμαλφείς λέξεις

που τις πήρα μαζί μου, τις κουβάλησα ευλαβικά, τις προστατεύω μέχρι σήμερα.

Λέξεις κρυμμένες μέσα σε βιβλία. Τόποι αγαπημένοι των μετέπειτα χρόνων. Στην αρχή

δεκάδες, εκατοντάδες μετά. Χιλιάδες σήμερα. Συγγραφείς. Οδυσσείς που κάποτε

ναυάγησαν στη βιβλιοθήκη μου, εραστές που επέλεξα να περάσω κάποιες νύχτες και

μέρες μαζί τους. Σκέψεις σύνθετες που απαιτούσαν σύνθετο λόγο για να εκφραστούν. Ή

μήπως όχι; Δεν απορρίπτω, δεν αντιπαθώ, δεν εγκαταλείπω τίποτα πίσω μου.

Οδοιπορούμε μαζί χρόνια τώρα και μάλλον δεν βαρεθήκαμε ο ένας τον άλλον.

Σπούδασα ναυτιλιακά πιστεύοντας ότι θα διοικήσω μια ναυτιλιακή επιχείρηση.

Εργάζομαι ως δημοσιογράφος και ασχολούμαι με την καταγραφή και ανάλυση των

παραμέτρων και των εξελίξεων στον τομέα της Ναυτιλίας. Μιας δραστηριότητας που

ένωσε λαούς, άλλαξε τον τρόπο μεταφοράς των αγαθών, μετέβαλε την

ανθρωπογεωγραφία, επηρέασε πολιτισμούς, ίδρυσε λιμάνια και εμπορικούς σταθμούς,

όρισε τις τύχες πόλεων. Αριθμοί, προβλέψεις, παρατήρηση, ανατροπές, άνοδος και

πτώση, ταξίδια σε ανατολή και δύση. Φρενήρεις ρυθμοί δουλειάς. Τα γεγονότα τρέχουν

κι εσύ ακολουθείς με την ψυχή στο στόμα να προλάβεις το αποκλειστικό. Την είδηση. Το

παρασκήνιο. Καταξίωση. Αναγνώριση. Απολαβές. Νηνεμία.

Μέχρι που έρχεται εκείνη η νύχτα που εισβάλει στη ζωή μου η ανάγκη της συγγραφής.

Λες και ο αγαθός δαίμων αποφάσισε να μου αλλάξει πορεία αιφνιδιαστικά και χωρίς

οδικό χάρτη, πυξίδα, οδηγίες χρήσης. Μια φευγαλέα σκέψη, ένα περίγραμμα ιδεών που

άλλοτε μορφοποιείται, συντίθεται, γεννά σελίδες και γίνεται βιβλίο κι άλλοτε εξατμίζεται

χωρίς προφανή αιτία. Το πρώτο μου μυθιστόρημα, «Η Τέχνη της Ζωής» δημιουργήθηκε

ερήμην μου. Ήταν απλώς η ανάγκη να καταγράψω ιστορίες που κατά την γνώμη μου

είχαν ένα ιδιαίτερο ειδικό βάρος.

Και ενώ όλα έμοιαζαν εύκολα, μπήκε στη ζωή μου το «Παλίμψηστο του Αρχιμήδη». Τι

ζητάει η αλεπού στο παζάρι; Τι σχέση είχα εγώ με τα μισητά Μαθηματικά. Αριθμοί. Ο

εφιάλτης μου. Πες μου ποιες αλήθειες δέχονται να μείνουν στη σιωπή να τους δώσω το

φιλί του αποχαιρετισμού. Μια αέναη περιπλάνηση. Μια δραματική πλεύση στο χάος της

γνώσης μέχρι να καταλήξεις σε παραδοχές. Σε επώδυνες επιλογές. Είναι κι εκείνο το

πέπλο που σκεπάζει αιώνες τώρα τα ιστορικά γεγονότα. Εκείνες οι αλλότριες επιλογές

στο όνομα της σκοπιμότητας. Κατέληξα αβίαστα στο συμπέρασμα ότι εκεί που μπαίνει η

τελεία στα σχολικά βιβλία, αρχίζει η αυθεντική Ιστορία. Αυτή ακριβώς την

πραγματικότητα αποπειράθηκα να ιχνηλατήσω, να την αναδείξω, να την περιγράψω με

τρόπο μυθιστορηματικό. Ατυχώς δεν ήμουν καλεσμένη στη βάπτιση του Αρχιμήδη για

να γνωρίζω το μενού, αλλά μελετώντας ιστορικές πηγές κατάφερα να περιγράψω με

λεπτομέρεια τα εδέσματα που προσέφεραν τα αρχοντόσπιτα σε ένα επίσημο δείπνο!

Όταν όμως αναφέρομαι στην καταστροφή των συγγραμμάτων και τους διωγμούς που

υπέστησαν οι επιστήμες, το ελληνικό πνεύμα και οι εκφραστές του δεν μπορώ παρά να

παραθέσω ιστορικά στοιχεία. Ιστορική αλήθεια και αφηγηματική γραφή μπλέκονται

μοιραία αλλά είναι αμφότερες ορατές και αντιληπτές. Το ζητούμενο είναι η Αποκάλυψη.

Η γνώση των γεγονότων που κάποιοι, είτε απέκρυψαν σκοπίμως, είτε τα παραποίησαν

φέρνοντας τα στα μέτρα τους, είτε και τα διαστρέβλωσαν αδιαφορώντας για το έγκλημα

που διέπραξαν εις βάρος της ιστορικής ακρίβειας.

ΕΡΩΤΗΣΗ 2: Από τις εκδόσεις Ύδωρ κυκλοφορεί το βιβλίο σας, με τίτλο ''Τα κάνιστρα με τα καλοκαίρια''. Να είναι καλοτάξιδο. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι'αυτό;

Γ.Χ. Οι αναγνώστες μου, ρωτούν συχνά, που αρχίζει η μυθοπλασία και που τελειώνει η

Ιστορία. Αυτή η εποικοδομητική σύγχυση είναι δικαίωση μου. Επέλεξα να γράφω

ιστορία με τρόπο μυθιστορηματικό προσπαθώντας να ρίξω τα σύνορα μεταξύ των δύο.

Να είναι δυσδιάκριτες οι διαχωριστικές γραμμές στις σελίδες του βιβλίου μου. Να

στοιχηματίζει κάποιος πως δεν μπορεί να συνέβη ένα συγκεκριμένο περιστατικό και να

ανακαλύπτει έκπληκτος ότι όντως έτσι είχαν τα πράγματα. Αυτή η παράμετρος από

μόνη της, εξαναγκάζει τους υποψιασμένους αναγνώστες να αναζητήσουν την αλήθεια

μέσα στο κείμενο μου. Στα «Κάνιστρα με τα καλοκαίρια» πρόσωπα και γεγονότα

κινούνται γύρω από το εκρηκτικό ιστορικό, κοινωνικό και ιδεολογικό αμάλγαμα της

δεκαετίας του ’60 και συναιρούνται στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Οι ήρωες μου

συνδέονται με ένα ευρύ πλέγμα σχέσεων που οδηγούν σε ιερές φιλίες, τραυματικά

αδιέξοδα, καταδικασμένους ή ευτυχείς γάμους, επουλωμένες ή ανοιχτές πληγές,

προσωπικά αδιέξοδα, ματαιωμένα όνειρα, καταστροφικούς ή εξαίσιους έρωτες και

τέλος στη λύτρωση με την έννοια της αρχαίας τραγωδίας.

ΕΡΩΤΗΣΗ 3: Ποια η πηγή έμπνευσης της ιστορίας του βιβλίου σας; Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να ολοκληρώσετε την συγγραφή του;

Γ.Χ. Την εποχή της πανδημίας, είχα την ευκαιρία να ξεφυλλίσω άλμπουμ σε παλιές

οικογενειακές φωτογραφίες που γεννούσαν αναμνήσεις και μου έφερναν στο νου

διηγήσεις αλλά και βιώματα από τις διακοπές των παιδικών μου χρόνων. Ξεκίνησε σαν

παιχνίδι όταν άρχισα να δημοσιεύω μικρά σχετικά διηγήματα στο Facebook μέχρι που

αποφάσισα να το πάρω σοβαρά και να γράψω ένα ολοκληρωμένο. Έγραφα μηχανικά.

Παρήγαγα ένα αφήγημα που από μόνο του αποφάσιζε να απλωθεί ή να συρρικνωθεί.

Θαρρώ πως υπήρξα ένας δίαυλος που χρησίμευε για να κυλήσουν οι λέξεις στο χαρτί.

Η δομή ακολούθησε την ίδια ακατανόητη πορεία και μπλέχτηκαν αξεδιάλυτα τα

πραγματικά γεγονότα με τη μυθοπλασία, οι χάρτινοι ήρωες και η βιωματική πλευρά, τα

γεγονότα, η ουσία του ιστορήματος. Και μέσα σ΄ όλα αυτά η άοκνη και τελικώς σχεδόν

αυτοματοποιημένη προσπάθεια να κρατηθεί ζωντανός ο γλωσσικός πλούτος. Σε ότι

αφορά τον χρόνο της συγγραφής, δύσκολα μπορώ να τον ορίσω γιατί δεν ξεκίνησα με

σκοπό να γράφω ένα μυθιστόρημα αλλά να

ΕΡΩΤΗΣΗ 4: Τί μπορεί να συμβολίζει -εντός κι εκτός εισαγωγικών- ο τίτλος ''Τα κάνιστρα με τα καλοκαίρια";

Γ.Χ. Θεώρησα πως ήταν ότι πιο κοντινό στην προσπάθεια μου να αποδώσω συνοπτικά την

ουσία του βιβλίου, που εξελίσσεται σε ένα συνειδητό ταξίδι στις ζωές, το

μυθιστορηματικό πλαίσιο και τα συναισθήματα των ανθρώπων που η κεντρική ηρωίδα

γνώρισε στις καλοκαιρινές της διακοπές. Όταν δεν επικεντρώνεσαι σε μια χούφτα

ανθρώπων αλλά σε πολλούς, διακριτούς και σαγηνευτικούς χαρακτήρες δεν μπορείς να

παίξεις με κοινότυπους τίτλους γιατί θα μοιάζει να ξεγελάς τον αναγνώστη.

Εκείνα τα μακρόσυρτα, μυθικά καλοκαίρια που ο κόσμος ήταν γεμάτος θάλασσα,

ατέλειωτο παιχνίδι, έναστρες νύχτες, συναισθήματα και εικόνες που μένουν αταλάντευτα

παρούσες. Θυμήθηκα λοιπόν πρόσωπα και γεγονότα που άξιζε να διασωθούν από τη

λήθη και αποφάσισα να καταγράψω τη βιογραφία μιας κοινωνίας, με φόντο μια τυπική

ελληνική λουτρόπολη. Έγινα το κοριτσάκι που δίνει στους ενήλικες τον λόγο για να

αποκαλύψουν κρυμμένες σκέψεις, συναισθήματα, πάθη, οράματα, ψευδαισθήσεις,

λανθάνουσες επιθυμίες, προκαταλήψεις και ένοχα μυστικά. Έτσι γεννήθηκαν «Τα

κάνιστρα με τα καλοκαίρια».

ΕΡΩΤΗΣΗ 5: Ποια η συναισθηματική σας φόρτιση κατά τη διάρκεια της συγγραφής του;

Γ.Χ. Ο καθένας από μας βίωσε με τον δικό του τρόπο τη δυστοπία της πανδημίας. Οι

περιορισμοί στις μετακινήσεις, ο φόβος και η αβεβαιότητα σε ατομικό και συλλογικό

επίπεδο, ο εγκλεισμός και η τήρηση των κοινωνικών αποστάσεων, απαιτούσαν ένα

ισχυρό αντίβαρο. Το δικό μου ήταν οι λέξεις. Ισχύς μου και καταφυγή μου. Ανάσαινα

μαζί τους. Ήταν γύρω μου. Με φροντίζουν στοργικά και τους το ανταπέδωσα. Και επειδή

όταν περιγράφω ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, πατάω γερά στα ιστορικά

συμφραζόμενα της εποχής έκανα πρόσθεση έρευνα και έψαχνα ειδικές πληροφορίες.

Και εκεί κάπου ένοιωθα ότι αλήθειες έρχονται να σε συναντήσουν με το δικό τους όχημα.

Πορεύονται μαζί σου. Επιμένουν να τις φιλοξενήσεις στις σελίδες σου. Αρνούνται τη

λήθη. Είναι ανυποχώρητες. Επιτάσσουν να τις αξιοποιήσεις.

Επομένως η όποια συναισθηματική φόρτιση ακολουθούσε το ρεύμα της εποχής, ενώ

αργότερα απλώς προσηλώθηκα στην καταγραφή της προσωπικότητας των ηρώων μου

και στο να πλάσω χαρακτήρες που θα προσέγγιζαν το πρωτότυπο χωρίς να μαρτυρούν

την ταυτότητα του.

ΕΡΩΤΗΣΗ 6: Τί θα επιθυμούσατε να αποκομίσουν οι αναγνώστες/στριες από την ανάγνωση του βιβλίου σας;

Γ.Χ. Στα «Κάνιστρα με τα Καλοκαίρια», κυριαρχούν η συγκίνηση και το άρωμα των

προηγούμενων δεκαετιών. Δεν υπάρχει περίπτωση οι αναγνώστες να μην ταυτιστούν με

κάποιους από τους ήρωες και να μη νοσταλγήσουν τα δικά τους καλοκαίρια. Το έργο

ζωντανεύει, ανθρώπινες σχέσεις και αναμνήσεις, προσφέροντας μια πολύ ζωντανή

ματιά στον χρόνο που πέρασε και στις συνδέσεις που αφήνει πίσω του. Όσο κι αν

φαίνεται παράδοξο, οι περισσότεροι από μας έχουμε κοινά βιώματα που μας

προκαλούν έντονα ή λιγότερο δυνατά συναισθήματα. Μέσα στις σελίδες του βιβλίου θα

ανακαλύψουν κάτι από το δικό τους παρελθόν, τις ξεχασμένες τους ευαισθησίες, τη

χαρά της ανάμνησης αλλά και της ανθρώπινης εμπειρίας. Κάθε βιβλίο φωτίζει μια

διαφορετική πλευρά μας που αντικατοπτρίζει το πώς βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας να

μεταβάλλεται, να γίνεται πιο τρυφερός ή πιο σκληρός αλλά κυρίως να μας περιέχει. Μας

βοηθάει να βλέπουμε τα γεγονότα όχι ως απομονωμένες στιγμές, αλλά ως κρίκους μιας

μεγάλης αλυσίδας που συνδέει το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον.

EΡΩΤΗΣΗ 7: Σαν αναγνώστρια, τί είδους βιβλία προτιμάτε να διαβάζετε;

Γ.Χ. Είναι δύσκολο, σχεδόν άδικο, να επιλέξω συγγραφείς ή καλλιτέχνες που με έχουν

συγκινήσει, γιατί η σχέση μου με τη λογοτεχνία και την τέχνη είναι ζωντανή και

μεταβαλλόμενη, όπως η ίδια η ζωή. Ο άνθρωπος δεν είναι στατικό ον. Εξελίσσεται,

απορρίπτει, ανακαλύπτει, ξαναβλέπει με νέο βλέμμα όσα κάποτε θεωρούσε δεδομένα.

Έτσι και η έμπνευση, δεν έρχεται από έναν μόνο δημιουργό, αλλά από τη διαδρομή που

διανύεις μέσα στους κόσμους των άλλων.

Από τον Όμηρο, έμαθα ότι η ανθρώπινη περιπέτεια είναι διαχρονική, ότι η ανάγκη για

επιστροφή στην Ιθάκη, κυριολεκτική ή εσωτερική, παραμένει η πιο βαθιά μας

αναζήτηση. Ο Όμηρος με δίδαξε ότι ο μύθος δεν είναι ψέμα, αλλά ο πιο αληθινός

τρόπος να μιλήσεις για το ανθρώπινο πεπρωμένο. Ο Καβάφης με συγκινεί με τη

διαύγεια και την ειρωνεία του, με τη νηφαλιότητα της αποδοχής. Για εκείνο το βλέμμα

που κοιτά τον χρόνο χωρίς να φοβάται τη φθορά του. Ο Ελύτης, αντίθετα, είναι το φως.

Το φως της Ελλάδας, το ηθικό και αισθητικό φως που δεν είναι μόνο χρώμα αλλά

τρόπος να βλέπεις τον κόσμο και να αντιστέκεσαι στο σκοτάδι με τη δύναμη της

ποίησης. Στον Μένη Κουμανταρέα αγάπησα την ατμόσφαιρα της πόλης, τη λεπτή

παρατήρηση της καθημερινότητας, την ανθρωπιά πίσω από τις σιωπές των

προσώπων. Ο Κώστας Ταχτσής με γοήτευσε με το θάρρος του, με εκείνη τη φωνή που

τολμά να σπάσει τα στερεότυπα και να αποκαλύψει τον άνθρωπο χωρίς κοινωνικές

μάσκες. Ο Παύλος Μάτεσης, με τη γλώσσα του που ακροβατεί ανάμεσα στο ρεαλιστικό

και το ποιητικό, μου έδειξε πόσο λεπτή είναι η γραμμή που χωρίζει τη σάτιρα από τη

βαθιά συγκίνηση. Η Ζυράνα Ζατέλη με μάγεψε με τη μεταφυσική της ατμόσφαιρα, όπου

το πραγματικό συναντά το ονειρικό και η αφήγηση αποκτά σχεδόν μυθική διάσταση.

Η Ιωάννα Καρυστιάνη, με συγκίνησε με την αλήθεια της γλώσσας της και με τον τρόπο

που μιλά για την αγάπη, τη μνήμη, τη σιωπή των ανθρώπων, πάντα με ένα βλέμμα

γεμάτο τρυφερότητα και δύναμη. Από τους ξένους συγγραφείς, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία

Μάρκες με έμαθε πώς το θαύμα μπορεί να κατοικεί στην καθημερινότητα, αρκεί να

κοιτάξεις με τη σωστή ματιά. Η γλώσσα του Τζέιμς Τζόυς είναι ένα απέραντο σύμπαν και

πως η λογοτεχνία μπορεί να λειτουργήσει σαν ένας εσωτερικός χάρτης της ανθρώπινης

συνείδησης. Από τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ κρατώ την αξία της απλότητας, της λιτής

γραφής που μέσα στην φαινομενική της ψυχρότητα κρύβει έναν ωκεανό

συναισθημάτων. Και ο Γκιγιόμ Μισό, με τη σύγχρονη, πιο ρομαντική του προσέγγιση, με

έκανε να σκεφτώ τη λογοτεχνία ως χώρο όπου το μυστήριο και το συναίσθημα μπορούν

ακόμη να συνομιλούν με την πραγματικότητα.

ΕΡΩΤΗΣΗ 8: Τέλος, ποιο το όραμά σας ως δημιουργός;

Γ.Χ. Δεν γράφω για να προκαλέσω εντυπώσεις, αλλά για να αφήσω ίχνος. Η αληθινή

ικανοποίηση έρχεται όταν ένα κείμενο κατορθώνει να σταθεί πέρα από την επικαιρότητα.

Στη δημοσιογραφία μετράει η ακρίβεια και η αντοχή στο χρόνο, όχι ο θόρυβος της

στιγμής. Ως συγγραφέας, εκείνο που με συγκινεί είναι η αναγνώριση του λογοτεχνικού

στοιχείου μέσα έργο μου. Όταν ο αναγνώστης ή ο κριτικός βλέπει πίσω από τα

γεγονότα το ύφος, τον ρυθμό, τη φράση που κουβαλά αλήθεια, τότε νιώθω ότι η γραφή

μου πέτυχε να ξεπεράσει τη στιγμή και να αγγίξει κάτι διαρκές. Η μεγαλύτερη

ικανοποίηση, λοιπόν, πηγάζει από αυτή τη διπλή αναγνώριση. Τη θετική αξιολόγηση της

είδησης και την αποδοχή του έργου μου. Είναι η επιβεβαίωση πως η δουλειά έγινε με

ακεραιότητα και ψυχή ότι ο λόγος μου στάθηκε έντιμος, ουσιαστικός και ανθρώπινος.

Το όραμα μου είναι να καταφέρω να ολοκληρώσω ένα project που σκέπτομαι εδώ και

χρόνια. Συλλέγω συνεχώς στοιχεία για διάφορα γεγονότα και ιστορίες που συνδέονται

με την Ιστορία και τον ελληνικό πολιτισμό και θέλω να τα παρουσιάσω σε ένα βιβλίο που

θα φωτίζει ακριβώς αυτά τα θέματα. Στόχος μου είναι να αναδείξω αθέατες πτυχές του

παρελθόντος, να φέρω στο φως μικρές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες που

αποκαλύπτουν πώς η Ιστορία και ο Πολιτισμός διαμορφώνουν την ζωή και την

ταυτότητά μας.

Φαντάζομαι ένα βιβλίο που να συνδυάζει έρευνα, αφήγηση και εικόνες, όπου η ακρίβεια

και η τεκμηρίωση συναντούν την ανθρώπινη ιστορία και την αισθητική απόλαυση. Θέλω

να δημιουργήσω κάτι που να μην είναι απλώς μια συλλογή γεγονότων, αλλά μια

«ζωντανή» παρουσίαση της ελληνικής Ιστορίας, ώστε ο αναγνώστης να αισθανθεί ότι

αγγίζει το παρελθόν και κατανοεί τη σημασία του στο σήμερα. Είναι ένα έργο που

απαιτεί χρόνο και συγκέντρωση, αλλά είναι επίσης ένα όνειρο που με ενθουσιάζει και με

κινητοποιεί, γιατί αποτελεί φυσική συνέχεια της αγάπης μου για την έρευνα, τη

λογοτεχνία και την αφήγηση.

Οραματίζομαι λοιπόν μια έκδοση που θα μιλά με ευαισθησία και καθαρότητα, θυμίζοντάς

μας πως η γνώση της Ιστορίας δεν είναι βαρετή πολυτέλεια αλλά ανάγκη. Ένας τρόπος

να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα στον κόσμο και να τον ξαναφτιάχνουμε, λίγο πιο

φωτεινό κάθε φορά.

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και τις απαντήσεις σας.

Με εκτίμηση, Κυριακή Γανίτη από το blog Vivliovamon