ΓΛΥΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ, ΠΙΚΡΕΣ ΘΥΜΗΣΕΣ
''Και για τη ζωή που πάντα πρέπει «να ζούμε κάθε μέρα σαν να μην υπάρχει άλλη».''
Δεν ξέρω αν οφείλεται στο γεγονός ότι μεγαλώνω και παράλληλα με όλα όσα βιώνω, έρχεται σιγά σιγά και αυτή η γλυκειά σοφία του χρόνου που προκύπτει από τις εμπειρίες της ζωής μας και με κάνει όχι μόνο να αναπολώ περασμένες χαρούμενες, ή, και μη στιγμές, μα να αναθεωρώ απόψεις, να ασπάζομαι άλλες που ίσως παλαιότερα να μην μπορούσα να της αποδεχθώ βάσει της όποιας δυναμικής και πιο αλέγκρας φύσης της νιότης και να βλέπω τα πράγματα μέσα από μία νέα οπτική που μέχρι σήμερα δεν είχε έρθει να μου ''χτυπήσει'' την πόρτα του μυαλού και της σκέψης μου. Ένα από τα συμπεράσματα που έχω καταλήξει -καλά, όχι ότι θα ακουστώ και τόσο πρωτότυπη, μάλλον προς το βαρετά γραφική θα το έλεγα- είναι ότι οι χαρές είναι λιγότερες από τις κακές στιγμές καθ'όλη της ζωής κι όμως μοιάζει να επισκιάζουν όλα τα άσχημα και η θύμησή τους να τα κάνει όλα στην άκρη. Λες και δεν υπήρξαν ποτέ. Όμως, αν δεν υπήρχαν, πώς θα μπορούσαμε, έπειτα, να δεχθούμε και να εκτιμήσουμε όλα τα όμορφα που θα μας χαρίσει, απλόχερα, η ζωή;
''Δύο αδερφές, η Μιμίκα και η Θουλίτσα. Δύο ψυχές δεμένες με αόρατα νήματα αγάπης, που πορεύτηκαν μαζί σε μια ζωή γεμάτη χαρές, λύπες, όνειρα, προκαταλήψεις που όριζαν τις μοίρες των ανθρώπων. Από τα πρώτα τους βήματα ως την τελευταία τους ανάσα, η μία στάθηκε φύλακας άγγελος της άλλης. Η Θουλίτσα, μια ψυχή αγνή, σχεδόν παιδική, με μια αθωότητα, σαγήνευε και μαγνήτιζε τους πάντες γύρω της. Η Μιμίκα, προσγειωμένη, συνετή, η φωνή της λογικής, η αδερφή που προστάτευε, ήξερε. Στη ζωή τους υπήρχαν πολλοί που τις αγάπησαν, όμως δεν κατάφεραν να τις προστατεύσουν από τη σκληρότητα της ζωής." (Από το οπισθόφυλλο)
Όλα αυτά, λοιπόν, θα τα ''συναντήσουμε'' μέσα από ιστορικό/κοινωνικό μυθιστόρημα της συγγραφέα Χριστίνας Ρούσσου, με τίτλο ''Γλυκές στιγμές, πικρές θύμησες'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη. Μία αφήγηση που μας επιστρέφει στο τόσο μακρινό, μα συνάμα τόσο κοντινό 1950, όπου εκεί θα δούμε μία χώρα που προσπαθεί να βρει τα πατήματά της μαζί με τη θέση της σε έναν κόσμο που αλλάζει, μετά από μία πορεία χρόνων γεμάτη από προδοσία, λάθη, πάθη, καθώς και ανάγκη για ένα καλύτερο αύριο. Μα θα μου πείτε, είναι μόνο αυτό; Όχι! Με συντροφιά αυτές τις δύο γυναικείες μορφές που τις ενώνουν αδελφικοί δεσμοί αίματος θα δούμε το πώς αναγκάστηκαν οι άνθρωποι τότε να πορευθούν -είτε το θέλησαν είτε όχι- με τα νέα δεδομένα της τότε εποχής που απαιτούσε συμμόρφωση (εντός κι εκτός εισαγωγικών) στα δικά της ''θέλω'', ''πρέπει'' και ''κανόνες'' που όριζαν ότι καθένας και καθεμία δεν ξεφεύγει, όσο κι αν το επιθυμεί, από το όποιο πεπρωμένο κι ό,τι εκείνο μπορεί να συνεπάγεται...
Για μένα το παρόν βιβλίο ήταν ένα γλυκό και νοσταλγικό ταξίδι στον χρόνο και στον χώρο. Στάθηκα στο πλάι αυτών των προσώπων, βιώσα εμπειρίες και ένιωσα ποικίλα και έντονα συναισθήματα. Αγάπησα την αυθεντικότητα των προσώπων μέσα στα πλαίσια της μυθοπλασίας, τον τρόπο που αποτυπώνονται οι εποχές και τα γεγονότα πάνω στο χαρτί, όπως και τον οικείο και κατανοητό λόγο της συγγραφέως που έμοιαζε να εκπέμπει ένα νοιάξιμο και φροντίδα.
Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου