Αδράχτι

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Συναντώντας ξανά αγαπημένους/ες συγγραφείς...

Πρώτα ήρθε ο ''Λήθαργος'' που μας έκανε να αναρωτηθούμε αν τα όσα ζούμε είναι πραγματικότητα, όνειρο, ή, εφιάλτης. Μετά έφτασε η ''Χάρυβδη'' δίχως το έτερον ήμισύ της, τη Σκύλλα (σύμφωνα πάντα με τον Όμηρο), μόνο που αυτή η εκδοχή της ήταν πιο σφοδρή και τρομακτική... Και τώρα το ''Αδράχτι'' (όλα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Λυκόφως) που η Λάχεσις το κρατά γερά στο χέρι της, αφήνοντας στην άκρη τις άλλες δύο αδελφές της, την Κλωθώ και την Άτροπο. Τώρα εκείνη είναι που ''διαφεντεύει'' κι αλίμονο σε όποιον/α βρεθεί στο διάβα της. Ε, δεν μπορείτε να πείτε. Ο συγγραφέας Πάνος Κανελλόπουλος είναι η απόδειξη στον κανόνα που λέει ότι με συνέπεια, προσοχή, προσήλωση και νοιάξιμο για ό,τι κάνεις, μπορείς να εξελιχθείς σταδιακά και να έχεις μία σταθερή ανοδική πορεία και το όνομά σου να ταυτιστεί με την έννοια της επιτυχίας. Κι αν η επιλογή των τίτλων μπορεί να είναι τόσο ευφυής και ''αποδοτική'', που να δείτε το πόσο μετρ είναι ο συγγραφέας στο να μας παραδίδει τους πιο ανατρεπτικούς κι αναπάντεχους επιλόγους...

''Αδράχτι'', λοιπόν, ο τίτλος του καινούργιου και τρίτου κατά σειρά έκδοσης μυθιστορήματος του συγγραφέα και σας προτρέπω να ξεχάσετε ό,τι μπορεί να γνωρίζατε γύρω από τις τρεις μοίρες και να φτάσετε απευθείας στο κομμάτι που -σύμφωνα με τη μυθολογία- η Λάχεσις θα επιλέξει το τί θα τύχει στον καθέναν και στην καθεμία. Άραγε, ποιος/α κατάφερε να τα βάλει με την προκαθορισμένη μοίρα του/της και να ορίσει τη δική του/της αυτόνομη πορεία; Και σας ρωτώ. Υπάρχει το τέλειο έγκλημα; Πόσο σίγουρος/η μπορεί να είναι κάποιος/α ως προς την υλοποίησή του; Και κάπως έτσι, ένα παιχνίδι όχι μεταξύ της γάτας και του ποντικού, αλλά ιντριγκαδόρικων ερωτοαπαντήσεων γεννήθηκε στο μυαλό μου και με εξίταρε ακόμη παραπάνω. Και επειδή δε φημίζομαι για την υπομονή μου -όσον αφορά τα βιβλία- ξεκίνησα την ανάγνωσή του...

''Χάρλαν Ντάβιντοφ. Κάτοικος Λόχενσβιλ. Θεατρικός συγγραφέας με έναν αθεράπευτο ναρκισσισμό να βαραίνει τη ζωή του με μια σκιά ανεκπλήρωτου μεγαλείου. Στο μυαλό του, τάχα δικαιωματικά, δικό του. Μια νύχτα σαν καμία από τις προηγούμενες, σε εξόρμησή του στο μπαρ Αδράχτι, θα γνωρίσει τη γυναίκα που θα γίνει το κλειδί της εκπλήρωσης του σατανικού του σχεδίου. Μια ηθοποιό που, χωρίς να το γνωρίζει, θα γίνει η απόλυτη πρωταγωνίστρια της πιο σκοτεινής παράστασης. Γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον ίδιο. Θα είναι η τελευταία της αυλαία;" (Από το οπισθόφυλλο)

Ξεκινώντας την ανάγνωση του βιβλίου, ένιωσα να μου ασκεί μία απροσδιόριστη γοητεία. Αυτή η πρωταρχική (σχεδόν κυριαρχεί σε όλο το κείμενο) τριτοπρόσωπη αφήγηση με έκανε να αισθάνομαι ότι στέκομαι στο πλευρό ενός εξωτερικού παντογνώστη αφηγητή που με είχε πιάσει από το χέρι και σταδιακά μου φανέρωνε σημαντικά στοιχεία της υπόθεσης. Μπλαζέ, επιτηδευμένο, δήθεν και υπεροπτικό, με την επί τούτου χρήση λόγου πιο «ανώτερου» με χρήση λέξεων/φράσεων «κατώτερου» επιπέδου, το κείμενο μοιάζει σαν ένα άλλο εύστοχο, δηκτικό, καυστικό και σαρκαστικό σχόλιο της αντίθεσης του «φαίνεσαι» και του «είναι». Ναι, το ομολογώ. Το βιβλίο με είχε καθηλώσει από τις πρώτες, κιόλας, σελίδες. Τί θα γινόταν, όμως, στην πορεία;

Προφανώς και ο συγγραφέας έχει έναν σκοπό που υπηρετεί και θέλει να αναδείξει μέσω της παρούσας ιστορίας. Με μία εύστοχη και έντεχνη δόση ειρωνείας στηλιτεύει την παρήκμαση των ιδεών, του εαυτού, της κοινωνίας, καθώς και των ανθρωπίνων σχέσεων (κυρίως ερωτικών). Αυτός ο ωμός ρεαλισμός και η ''εμμονή'' στο σεξουαλισμό του γενικότερου κλίματος της υπόθεσης μαζί με την όποια διαστρεβλωμένη εικόνα του σεξ ως απόλαυση μέσω του πόνου, δε χρησιμοποιείται για να εντυπωσιάσει/σοκάρει, ίσως και να τραβήξει τα βλέμματα του αναγνωστικού κοινού από πιθανές λοιπές ''αδυναμίες'' του κειμένου, αλλά για να αποδείξει ότι πολλές φορές το λογικό κομμάτι «υποτάσσεται» του θυμικού και των όποιων σεξουαλικών ορμών σαν να είναι το μόνο που έχει αξία και θεωρείται κίνητρο στη ζωή, ακόμη και για επιβεβαίωση του εαυτού. Σαν το άτομο, ως οντότητα, να αξίζει μόνο μέσω αυτού. 

Πάνω στα πρόσωπα της υπόθεσης, λοιπόν, θα δούμε να αντικατοπτρίζονται πολλά από τα όσα συμβαίνουν γύρω μας είτε τυγχάνει να τα γνωρίζουμε είτε όχι. Πιο συγκεκριμένα και θα σταθώ κι εγώ σε αυτόν, όπως κάνει και ο συγγραφέας, ο κεντρικός πρωταγωνιστής της πλοκής που δηλώνει ανυπότακτος στις κοινωνικές συμβάσεις και εμμένει πλήρως παραδομένος στις επιθυμίες της σάρκας... Από εκεί φαντάζει να ξεκινούν και να τελειώνουν όλα. Σαν να πρόκειται για έναν ολοκληρωμένο φαύλο ( ; ) κύκλο...

Χαρισματικός ως προς τον τρόπο σκέψης και γραφής, ο δημιουργός Πάνος Κανελλόπουλος είναι η χαρά του αναγνωστικού κοινού. Και πριν βιαστείτε να πείτε την όποια κακία σας, δεν τον γνωρίζω προσωπικά, μόνο μέσω των έργων του και τον εκτιμώ βαθύτατα γι'αυτό. Ρεαλιστικοί διάλογοι, κινηματογραφική γραφή, συνεχόμενη δράση κι εναλλαγή σκηνών, ακατάπαυστη πρόζα, καθώς και ένας επίλογος πιο ανατρεπτικός κι αναμενόμενος την ίδια στιγμή καθιστούν στο σύνολό του το βιβλίο αυθάδικα εθιστικό κα σαγηνευτικά προκλητικό που αναδεικνύει τα ανθρώπινα αρχέγονα πάθη κι ένστικτα… Και κυρίως, ότι θύμα αποδεικνύεται πιο έξυπνο απ΄τον δράστη... Άραγε, τί μας επιφυλάσσει στο μέλλον ο συγγραφέας;

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως.