Μαύρα κρίνα
Μία από τις πιο όμορφες ''συγκυρίες'' κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης βιβλίων είναι το να ανακαλύπτω πένες νέων δημιουργών που η φρεσκάδα της παρουσίας τους στον χώρο της λογοτεχνίας μόνο καλά αποτελέσματα μπορεί να φέρει μαζί με την προσέλκυση νέων αναγνωστών/στριων. Ναι, αγαπάμε να διαβάζουμε έργα ήδη καταξιωμένων συγγραφέων που έχουν βρει τον μαγικό τρόπο να έρχονται τα λόγια τους να ''ακουμπούν'' πάνω στην ψυχή και στη σκέψη μας, αλλά επειδή κι εμείς ως άνθρωποι, διαρκώς, εξελισσόμαστε και δεν παραμένουμε στάσιμοι/ες, έτσι οφείλει να κάνει και η λογοτεχνία και οι ''υπηρέτες/τριες'' αυτή, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να εμπλουτίζεται ο χώρος και να διευρύνεται με νέες φωνές. Μία εξ αυτών και η ανερχόμενη συγγραφέας Χρυσούλα Στρίκου που ''συστήνεται'' για πρώτη φορά στο αναγνωστικό κοινό της χώρας μας μέσα από το βιβλίο της, με τίτλο ''Μαύρα κρίνα'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιωλκός.
Όπως σας έχω συνηθίσει, ξέρετε ότι για μένα -ως αναγνώστρια- η μύησή μου στον κόσμο του εκάστοτε βιβλίου που διαβάζω ξεκινά από την εικόνα του εξωφύλλου και τον τίτλο του. Σαν άλλη ''ερευνήτρια'' προσπαθώ να ανακαλύψω κρυμμένα, ή, φανερά στοιχεία που μπορεί να με βοηθήσουν στην επίλυση της υπόθεσης, μα κυρίως να κατανοήσω -όσο είναι αυτό εφικτό- το πού περίπου θα κινηθούμε μέσα στην υπόθεσή του. ''Μαύρα κρίνα'', λοιπόν, ο τίτλος του και ούσα ένας άνθρωπος ανάποδος, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν ήξερα αν υπάρχουν, όντως, μαύρα κρίνα και για να είμαι ειλικρινής, δεν το έψαξα, αφού επιλέγω να σταθώ σε αυτήν τη γνώριμη εικόνα των λευκών κρίνων που έχω στο μυαλό μου κι όλη αυτή την αθωότητα της αγνότητας που εκπέμπει το λευκό τους χρώμα. Άραγε, ποια αντίθεση έρχεται να τονίσει αυτό το μαύρο χρώμα που τους δίνει η συγγραφέας και κυρίως, πώς μπορεί να σχετίζονται με την παρούσα υπόθεση; Και αυτή η θηλιά που τα περικυκλώνει με απειλητικές διαθέσεις στερώντας τους όλο και περισσότερο το πολύτιμο για την επιβίωσή τους οξυγόνο; Οφείλουμε να τα δούμε μέσα από μία μεταφορική, ή, κυριολεκτική έννοια κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης;
''Όλοι έχουμε ένα πρόσωπο αναφοράς. Για τη Μελίνα είναι ο θείος της. Άνθρωπος γαλήνιος κι ευτυχής. Ένας θυμόσοφος της ζωής.
Μέχρι την ημέρα που τον βρίσκει κρεμασμένο στο σαλόνι του.
Μαζί με τον αγώνα της να «λύσει» τη θηλιά που έπνιξε τον θείο της, θα ανακαλύψει τις θηλιές που πνίγουν την ίδια.
Ένα έγκλημα με μοναδικό άλλοθι την αφοσίωση. Μια αναζήτηση όχι μόνο για τους θύτες αλλά και τα θύματα. Γνωστοί που θα αποδειχθούν άγνωστοι πίσω από μαύρα κρίνα." (Από το οπισθόφυλλο)
Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι το πένθος της ξαφνικής απώλειας ενός αγαπημένου μας ανθρώπου -ειδικά όταν δεν έχει προηγηθεί κάτι που να το προμηνύει- είναι κάτι που δε θεωρείται εύκολα διαχειρίσιμο κι αποδεκτό από μεριάς μας. Πολλές φορές αναζητάμε, διακαώς, την αιτία αυτής της εκούσιας ''φυγής'' και τους λόγους που μπορεί να οδήγησαν αυτόν τον άνθρωπο να προβεί στο απονενοημένο διάβημα ενώ φαινομενικά δεν υπάρχουν οι προφανείς αιτίες που θα μπορούσαν όχι να δικαιολογήσουν, μα να μας διαφωτίσουν γύρω από τους λόγους αυτής της πράξης. Κι όμως, επιμένουμε να το ψάχνουμε λες και με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουμε να συμφιλιωθούμε με την ιδέα της απώλειας, ίσως να επέλθει η όποια λύτρωση και δικαίωση τόσο του ανθρώπου που έχει φύγει από τη ζωή όσο και η δική μας...
Η συγγραφέας, λοιπόν, επιλέγει αργά και σταδιακά να ξετυλίξει όλο το κουβάρι της υπόθεσης και μέχρι περίπου και τη μέση του βιβλίου θεωρώ ότι πάμε κάπως πιο συντηρητικά. Και δεν σας το κρύβω ότι μου έμοιαζε σαν να μην υπάρχει μία σαφής, εξ αρχής, σύνδεση όλων των γεγονότων, αλλά φτάνει η στιγμή που όλα μπαίνουν σε μία σειρά. Κι από εκεί και πέρα, μοιάζει σαν να αλλάζει ο ρυθμός της αφήγησης με τα γεγονότα να έρχονται να συμπληρώνουν το ένα το άλλο, οι αποκαλύψεις και οι όποιες ανατροπές να κάνουν την εμφάνισή τους και κυρίως να αρχίσουμε να λαμβάνουμε τις όποιες επιβεβαιώσεις γύρω από τις πιο πιθανές μας υποθέσεις. Ναι, αν και μιλάμε για ένα πρωτόλειο δείγμα γραφής με τις όποιες ''αδυναμίες'' (πάντα επιτρεπτές, κατανοητές κι αποδεκτές), το βιβλίο από τη στιγμή που βρίσκει τον πρέποντα ρυθμό αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον με την αγωνία και το μυστήριο να έρχονται και να παίρνουν τις θέσεις τους μέσα στο κείμενο.
Το βιβλίο μπορεί να ''χωριστεί'' σε αόρατα μέρη που κινούνται μεταξύ του κοινωνικού στοιχείου (βλέπε ανάγκη για αποδοχή/διαχείριση του πένθους, προσωπικές σχέσεις, δεύτερες ευκαιρίες ζωής, κ.α.) και του αστυνομικού στοιχείου. Δύο είδη, που θα μου επιτρέψετε να θεωρώ ως αλληλένδετα μεταξύ τους και που καλώς, ή, κακώς, τα παρατηρούμε να υπάρχουν γύρω μας στην κοινωνία όπου ζούμε. Με πρόσωπα που είναι αρκετά οικεία και πειστικά -μέσα σε όλα τα πλαίσια της υπερβολής της μυθοπλασίας- η συγγραφέας καταφέρνει κι αναδεικνύει συναισθήματα όπως η απελπισία, ο πόνος, η δυστυχία και το πώς αυτή προκαλεί τον όποιο θυμό, τις εσωτερικές συγκρούσεις του ''πρέπει'' και των ''θέλω'', αλλά και η βαθύτερη ανάγκη να αποδεχθούμε το τί πραγματικά θέλουμε για τη ζωή μας, καθώς και τον τρόπο που βλέπουμε τους άλλους ανθρώπους και το τί σκεφτόμαστε για εκείνους/ες.
Δε θα σας κουράσω παραπάνω και κάπου εδώ θα ολοκληρώσω τις σκέψεις μου για το βιβλίο, αφού θα ήθελα όταν το διαβάσετε κι εσείς με τη σειρά σας να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα και να αποφασίσετε το τί θα κρατήσετε από αυτό, ή, όχι. Εγώ κρατώ ότι βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσα την υπόθεση του βιβλίου και θεωρώ ότι με προσήλωση και δουλειά από μεριάς της συγγραφέως θα μας ανταμείψει με ακόμη πιο καλά βιβλία. Πάντα στηρίζουμε ανερχόμενους/ες συγγραφείς.
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιωλκός.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου