ΣΟΦΙΑ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ
Μου αρέσει πάρα πολύ αυτή η ''απόσταση'' που με χωρίζει ως αναγνώστρια από τον/την εκάστοτε συγγραφέα και το πώς, εντέλει, τον/την ''γνωρίζω'' μόνο μέσα από τα έργα του/της κι όχι σε προσωπικό επίπεδο. Προς Θεού! Μην παρεξηγηθώ! Δεν θεοποιώ τίποτα και κανέναν/καμία! Αντιθέτως, θεωρώ ότι είναι απαραίτητη αυτή η ''αποστασιοποίηση'' στα πλαίσια της πιο αντικειμενικής όχι μόνο ''ζώνης ασφαλείας'', αλλά και αναγνωστικής κρίσης προς κάθε βιβλίο που τυγχάνει να διαβάζω. Επίσης, αρέσκομαι να ''γυρνώ'' στις πένες συγγραφέων που είτε κατά το πιο πρόσφατο είτε το πιο μακρινό παρελθόν βγήκα ωφελημένη -σε αναγνωστικό επίπεδο- από την επαφή μου με κάποιο/α έργο/α τους. Έτσι, λοιπόν, σήμερα ''συναντώ'' ξανά τη συγγραφέα Κατερίνα Γυφτάκη μέσα από το καινούργιο της μυθιστόρημα, με τίτλο ''ΣΟΦΙΑ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ", το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη. Άραγε, τί νέο είχε να μας προσφέρει αυτήν τη φορά η συγγραφέας;
Η συγγραφέας μας έχει συνηθίσει -τουλάχιστον σε ένα σεβαστό αριθμό έργων της που έχω διαβάσει- να εμπνέεται από αληθινές ιστορίες όπου με τη μυθοπλασία και τη φαντασία της όχι μόνο να έρχεται να αποκαταστήσει την αδικία, τον πόνο, τη δυστυχία, κάποια αναπάντητα στο πέρασμα των αιώνων ερωτηματικά κι άλλα, μα και να συμπληρώσει τυχόν ''κενά'' που έχουν μείνει έτσι μετέωρα και που μας βάζουν στη διαδικασία να σκεφτόμαστε το τί μπορεί να έχει γίνει, ή, και όχι. Λες και μαζί με τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν μέσα σε αυτές τις ιστορίες κι εμείς με τη σειρά μας να έχουμε ανάγκη αυτήν την αλλιώτικη λύτρωση της ολοκλήρωσης/κλεισίματος των όποιων ''κύκλων''.
Έτσι, λοιπόν, και το παρόν βιβλίο δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση στον άνωθεν κανόνα. Η συγγραφέας βρήκε αυτό που έψαχνε, ή, πιο σωστά εκείνο μπορεί να έψαχνε το κατάλληλο πρόσωπο και το εντόπισε σε εκείνη ώστε να της αφηγηθεί όσα επιθυμούσε να μοιραστεί μαζί μας. Μία παλιά φωτογραφία και το πρόσωπο που απεικονιζόταν σε εκείνη ήταν αρκετό ώστε να ξεκινήσουν τα γρανάζια του μυαλού της να συλλέγουν στοιχεία και να επιτρέπουν στα δάχτυλά της να ''πάρουν'' φωτιά πάνω στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή και να πουν όσα δεν είχαν ειπωθεί έως και σήμερα. Να που η έμπνευση εμφανίζεται, κάποιες φορές, όχι μόνο εκεί που δεν το περιμένεις, μα όταν εκείνη το επιθυμεί να κάνει γνωστή την παρουσία της...
Η έμπνευση... Άχ η έμπνευση... Και σαν από ένα καπρίτσιο της μοίρας μοιάζει σαν την αναζητώ κι εγώ αυτές τις ημέρες και να τη επικαλούμαι (την έμπνευση) συχνά πυκνά και να που η ιστορία του βιβλίου στάθηκε αφορμή για να σκεφτώ το πόσες φορές μπορεί να έχουμε αντικρύσει φωτογραφίες, ή, πορτρέτα ανθρώπων που έχουν πεθάνει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ανθρώπους που δεν τους/τις γνωρίσαμε -είτε μας δένουν δεσμοί συγγενείας είτε όχι- και φαντάζουν σαν άλλοι άλυτοι γρίφοι προς επίλυση. Τί είναι αυτό που τους/τις καθιστά τόσο θελκτικούς/ες στα μάτια μας; Και κυρίως τί μας κάνει να πιστεύουμε ότι έχουν μία προσωπική ιστορία άξια να διασωθεί μέσα από το πόνημα ενός/μίας δημιουργού;
''ΣΟΦΙΑ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ", όπως προείπα ο τίτλος του βιβλίου, μα είμαι βέβαιη ότι πίσω από αυτήν τη φράση κρύβονται πολλά περισσότερα προς αναζήτηση/διευκρίνηση και η συγγραφέας δε θα τα άφηνε έτσι... Οπότε, κάπως έτσι ξεκίνησε αυτό το νοερό ταξίδι της ψυχής και του μυαλού πίσω στον χρόνο και στον χώρο και πιο συγκεκριμένα στην ταραγμένη περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης μέχρι και πέρα από τον Ατλαντικό Ωκεανό και τα λιβάδια καλαμποκιού του «Νέου Κόσμου» και οι απαντήσεις με περίμεναν μέσα στις σελίδες του βιβλίου...
''Μια σειρά από δραματικές συμπτώσεις που σκιαγραφούν το πορτρέτο μιας σκοτεινής και επικίνδυνης εποχής. Πόσες φορές αναγκάζεται η Σοφία να αλλάξει το όνομά της; Μέχρι ποιο σημείο μπορεί να φτάσει ένας άντρας έτσι ώστε να κρατήσει κοντά του εκείνο που ποθεί με όλη του την καρδιά; Ποια φαντάσματα του παρελθόντος θα αναστηθούν μπροστά στους ήρωες, ζητώντας απαντήσεις σε μια τελική αναμέτρηση; Ένα πολύπλοκο ερωτικό τρίγωνο, όπου κανένας δεν είναι αυτό που φαίνεται, οδηγείται σε ένα συνταρακτικό κρεσέντο κάτω από τη σελήνη του θερισμού." (Από το οπισθόφυλλο)
Η συγγραφέας κάνει σαφείς τις προθέσεις της εξ αρχής της μύησής μας στον κόσμο των προσώπων. Αφού μας δώσει τα πρώτα κι άκρως κατατοπιστικά στοιχεία για την υπόθεση, αρχίζει με έναν σταδιακά αυξανόμενο σε ένταση ρυθμό να μας ''περικυκλώνει'' με ένα κείμενο που το χαρακτηρίζει η στιβαρή και ευνόητη πένα της δημιουργού, η σφιχτοδεμένη πλοκή, οι όποιες ανατροπές κι αναπάντεχες αποκαλύψεις σε κομβικά σημεία της αφήγησης, η άμεση και δίχως ''κοιλιά'', ή, περιττές επαναλήψεις εναλλαγή των κεφαλαίων μαζί με τα όποια καίρια συμβάντα, τα όποια παιχνίδια εξουσίας και διαφθοράς των λίγων έναντι των πολλών, η εκδίκηση, η ανάγκη για ένα καλύτερο μέλλον, οι δεύτερες ευκαιρίες, καθώς και ο έρωτας που μπορεί να γεννηθεί ακόμη και μέσα στην αγριότητα του πολέμου και των κακών κειμένων της κάθε εποχής.
Η συγγραφέας, όπως κάνει κάθε φορά, με απόλυτο σεβασμό, αγάπη, στοργή και ενσυναίσθηση προσεγγίζει τα πρόσωπα της πλοκής και τις ιστορίες αυτών προσφέροντάς τους την όποια ελπίδα για το μέλλον, καθώς και την όποια αποκατάσταση της αλήθειας μέσω της λύτρωσης που αναλογεί στον καθέναν και στην καθεμία ξεχωριστά. Δίνοντας έμφαση σε έννοιες όπως η πίστη στον σκοπό, η ανιδιοτελής φιλία, η αγάπη και ο έρωτας, η διεκδίκηση του καλύτερου και πιο αξιοπρεπούς μέλλοντος, η συμφιλίωση με το παρελθόν, καθώς κι αρκετών ακόμη, το βιβλίο έρχεται και μας (υπεν)θυμίζει ότι ναι μεν μπορεί να κάνουμε λάθη, αλλά ούτε πρέπει να μένουμε σε αυτά ούτε να ζούμε μέσα στην πίκρα της κακίας, μα να κοιτάμε να έχουμε στο πλευρό μας ανθρώπους που μας νοιάζονται και τους/τις νοιαζόμαστε πραγματικά!
Εμένα το βιβλίο μου άφησε μία γλυκόπικρη -δε σας το κρύβω- αίσθηση (αναφορικά με την υπόθεσή του), αλλά δηλώνω γοητευμένη τόσο από την πένα της συγγραφέως όσο και από τα νοήματα που προκύπτουν απ'όλη αυτήν την ενδιαφέρουσα αναγνωστική εμπειρία.
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου