Ας γνωρίσουμε την ποιήτρια Ελένη Τζιώγα

Απριλίου 04, 2026

Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΤΖΙΩΓΑ

Οι δημιουργοί συστήνονται... κι ας γνωρίσουμε την ποιήτρια Ελένη Τζιώγα

Γράφει η Ελένη Τζιώγα

Γεννήθηκα τον Ιούνιο του 1959 στη Θεσσαλονίκη. Πέρασα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια στην επαρχία, στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, που η στασιμότητά της ως επαρχίας και αγκυλώσεις της κοινωνίας την εποχή εκείνη, σημάδεψε την εφηβεία μου με θλίψη και την μύχια ελπίδα ότι η ζωή εκεί είναι μία "θητεία" και ότι κάπου αλλού είναι ίσως διαφορετική και συναρπαστική. Στα 18 μου μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη όπου έμελλε η πόλη αυτή να με σημαδέψει δια βίου με την γοητεία και την σαγήνη της. Δούλεψα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης ως Γραμματέας κι έζησα στην Κομοτηνή και για πολλά χρόνια στην Αθήνα. Η Θεσσαλονίκη όμως ήταν πάντα η αγαπημένη πόλη, το καταφύγιο, το απάγκιό μου στις δύσκολες εποχές των κρίσεων. Τώρα με φιλοξενεί πάλι στην μεγάλη και ζεστή αγκαλιά της.

Οι εποχές που ζούμε είναι ιδιαίτερα πιεστικές και δύσκολες. Το ανθρώπινο πνεύμα συνθλίβεται καθημερινά μέσα σ΄αυτή την δυστοπία. Η ποίηση και η τέχνη γενικότερα συμβάλλουν στην φυγή και στην ανακούφιση της δυστοπίας αυτής, βοηθώντας τον άνθρωπο να κρατήσει φρόνημα και πνεύμα υψηλό, με πυρήνα την τόσο δυσεύρετη ανθρωπιά. Κινούμαι σ΄έναν κοινωνικό περίγυρο που πολλοί φίλοι ασχολούνται με την συγγραφή. Από πολύ μικρή ηλικία, η μεγάλη μου αγάπη ήταν η λογοτεχνία, είχα μία εκλεκτική συγγένεια με την συγγραφή. Θεωρώ τον εαυτό μου κυρίως αναγνώστη, παρότι έχω τολμήσει την περιπέτεια της γραφής. Θεωρώ επίσης ότι αυτά που έχω διαβάσει είναι πιο σημαντικά από αυτά που έχω γράψει. Η ποιητική μου έκφραση και συγγραφή προέκυψε συγκυριακά με την αρχή του εγκλεισμού μας εξαιτίας της πανδημίας COVID. Αυτό έχει λογική, γιατί οι εσωτερικές φωνές, για να ακουστούν θέλουν απόλυτη ησυχία και απομόνωση. Να σκύψει κανείς μέσα του και χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις, να δει τι υπάρχει θαμμένο και να το ανασύρει στην επιφάνεια. Αυτό δεν μπορούσε να γίνει νωρίτερα, ίσως γιατί πάντα ζούσα με ρυθμούς που από άποψη έντασης, κινιόμουν σταθερά στο κόκκινο, κυκλωμένη από πολύ θόρυβο.

΄Εγραψα τρεις ποιητικές συλλογές 1)Τα ανείπωτα (2020), 2)Στην αμφιλύκη της αγρύπνιας (2022) και 3)Οιστρηλασίες (2026), που εκδόθηκαν από τις εκδόσεις ΕΛΚΥΣΤΗΣ.

'Εμπνευση αντλούσα από θαμμένα θραύσματα λέξεων και συναισθημάτων που ήταν βαθιά θαμμένα στο βάθος του εαυτού και τα ανέσυρα στην επιφάνεια. ΄Εμπνευση αποτελούσαν επίσης τα ερεθίσματα από απλά ή σπουδαία γεγονότα, πρόσωπα υπαρκτά ή μυθικά, ιστορίες αληθινές ή φανταστικές, εικόνες ασχήμιας ή πανέμορφες, μυρωδιές καταγεγραμμένες στην μνήμη που επανέρχονταν με μία αφορμή στο παρόν, αγωνίες, επιθυμίες, φόβοι και αγάπες περασμένες, παρούσες και μέλλουσες. Η ίδια η ζωή με την εξαίσια ποικιλομορφία της μου έδωσε το υλικό που μετουσιώθηκε σε λέξεις και στη συνέχεια πήρε σχήμα και μορφή γραπτού λόγου.

΄Ομως η γραφή της ποίησης (τουλάχιστον για μένα) είναι μία επώδυνη υπόθεση, κάθε ποίημα είναι και μία οδυνηρή γέννα, που μετά τις οδύνες, νιώθεις εξάντληση αλλά και μία υπέροχη ανακούφιση, γαλήνη, αγαλλίαση και πληρότητα. Γράφω συνήθως αργά τη νύχτα, πολλές φορές με βρίσκει το ξημέρωμα. Στην ποίηση είμαι τόσο ο εαυτός μου, όσο και όποιος άλλος εαυτός επιλέγω. Επειδή πολλές φορές είναι δυσδιάκριτο "το τι θέλει να πει ο ποιητής", πιστεύω ότι ο αναγνώστης πρέπει να αφεθεί και ίσως να γοητευθεί από την ποίηση, ν΄αγγίξει την ψυχή και την αισθητική του και στη συνέχεια μόνος του να δώσει τη δική του ανάλυση κι ερμηνεία.

Η ποιητική συλλογή ''Οιστρηλασίες" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελκυστής.