Η ευθύνη του αναγνωστικού κοινού...

(Προέλευση φωτογραφίας: Shutterstock.com)

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Η ευθύνη του αναγνωστικού κοινού...

Συχνά πυκνά, ως αναγνώστες/στριες στις κατ'ιδίαν συζητήσεις μας, παραπονιόμαστε για συγγραφείς που έχουν καβαλήσει το καλάμι. Που μας μιλούν και μας κοιτούν με αλαζονεία. Που νιώθουνε θιγμένοι/ες αν πούμε ότι δε μας άρεσε το βιβλίο τους και τολμήσαμε να το βαθμολογήσουμε με μη αρεστή για εκείνους/ες βαθμολογία. Που δε σέβονται το αναγνωστικό κοινό και τη λογοτεχνία εν γένει και άλλα ποικίλα αρνητικά. Και ναι! Μιλώ για εκείνους/ες τους/τις μέτριους/ες ''συγγραφείς'' (μεταξύ μας δεν πρέπει καν να φέρουν αυτόν τον τίτλο, πόσω μάλλον να τολμούν οι εκδοτικοί να εκδίδουν τα βιβλία τους που πάσχουν από πολλά!) που δεν κοιτούν να βελτιώνονται και να γράφουν ακόμη καλύτερα και με λόγο ύπαρξης βιβλία, αλλά για κακομαθημένα άτομα που δε δέχονται την όποια κριτική (είτε θετική είτε αρνητική που έχει σκοπό όχι να προσβάλλει/μειώσει, μα να δείξει τον δρόμο προς την εξέλιξη!). Δυστυχώς, όμως, φίλτατοι/ες συνβιβλιόφιλοι/ες, φέρουμε κι εμείς, ως αναγνωστικό κοινό, ένα αρκετά σεβαστό κομμάτι για αυτήν την κατάντια του χώρου. Είναι καιρός, πλέον, να μιλήσουμε και να αναλάβουμε και το δικό μας μερτικό της όποιας ευθύνης μας αναλογεί. 

Δε μεμψιμοιρώ, αλλά δυστυχώς είμαι ένας άνθρωπος που η τύχη (καλώς, ή, κακώς) δεν μου τα έφερε με τον τρόπο που θα επιθυμούσα. Μέχρι και σήμερα δεν έχει υλοποιηθεί κανένα από τα όνειρα και τους στόχους που είχα θέσει για τη ζωή μου. Μα και πάλι έχω το δικαίωμα να κάνω νέα όνειρα. Έτσι δεν είναι; Αυτό, λοιπόν, με κάνει να είμαι πιο ανεκτική και να δίνω πολλές ευκαιρίες στους άλλους ανθρώπους γύρω μου και να προσπαθώ να τους/τις στηρίζω στην επίτευξη των στόχων τους και να τους/τις βοηθώ με τον τρόπο μου. Ναι, αντιλαμβάνομαι από πρώτο χέρι τί σημαίνει ο πόνος της απογοήτευσης και της συνειδητοποίησης πώς ό,τι μπορεί να λαχταράς, δεν είναι εφικτό να συμβεί. Και βάσει αυτού μαζί με την όποια ενσυναίσθηση λειτουργούσα, μέχρι και πρότινος, αναφορικά με τα βιβλία. Αλλά κι η ενσυναίσθηση έχει τα όριά της! Και πρέπει από ένα σημείο κι έπειτα -αν όχι εξ αρχής- να υπάρχει και η πρέπουσα δόση αυτογνωσίας κι αυτοσεβασμού!

Τί θέλω να πω; Ομολογώ ότι ήμουν πιο επιεικής απ'όσο (όπως αποδείχθηκε) έπρεπε με μερικούς/ες συγγραφείς και τα έργα τους. Θέλοντας να τους/τις στηρίξω, τους/τις έκανα κακό. Δεν ήθελα να είμαι εκείνη που θα τους/τις στερούσε το δικαίωμα να ονειρεύονται. Ήλπιζα, εσφαλμένως, ότι δίνοντάς τους περισσότερες, απ'όσες τους/τις αναλογούσαν, ευκαιρίες και με προσπάθεια και εργασία από μεριάς τους θα εξελίσσονταν. Θα παρατηρούσαν τα λάθη τους και θα άκουγαν τις όποιες συμβουλές που τους/τις έδινα. Όμως, παρατηρώ ότι η όποια καλοσύνη μερικές φορές έχει τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Και δε λέω να φτάσουμε στο άλλο άκρο και να βρίζουμε και να γινόμαστε κακοί/ες κι εμπαθείς, αλλά με ειλικρίνεια και με ορθά επιχειρήματα να εξηγούμε το τί χρειάζεται να διορθώσουν και να αφήσουν στην άκρη, ώστε να έχουν την επιθυμητή εξέλιξη. Το αν εισακουόμαστε, όμως, είναι μία άλλη ιστορία. Το αν μιλάμε σε ανθρώπους που δέχονται να ακούσουν, ή, τα λόγια μας ''πέφτουν'' πάνω σε τοίχο... Ναι, αναγνωστικό κοινό! Δεν τους/τις βοηθάμε πάντα λέγοντας μόνο τα καλά κι όσα θέλουν να ακούσουν είτε από φόβο μήπως και βρεθούμε μετά εμείς υπόλογοι/ες και στο στόχαστρο των όποιων κλικών. Πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν το κάνουμε ούτε από ζήλεια ούτε από κακία ούτε από οποιοδήποτε άλλο κόμπλεξ, ή, συμφέρον τρίτων!

Και έρχομαι να εστιάσω και στο άλλο μέρος της ευθύνης που μας αναλογεί που δεν είναι άλλο από την ανάδειξη μέτριων ''συγγραφέων'' και των έργων αυτών. Συγγνώμη γι'αυτό που θα πω, αλλά η λογοτεχνία δε συνεπάγεται ανταλλαγή αλισβερισιών και ικανοποίηση λοιπών συμφερόντων μεταξύ διαπροσωπικών σχέσεων αναγνωστών/στριων και συγγραφέων, όπως και συγγραφέων μεταξύ άλλων συγγραφέων! Δε γράφουμε θετικά πράγματα για ένα βιβλίο, επειδή ο/η εκάστοτε συγγραφέας είναι φίλος/η, συγγενής, ή, ομότεχνός/ή μας! Πρέπει κάπου να σταματήσει όλο αυτό! Ζημιωμένη βγαίνει η λογοτεχνία απ'όλ'αυτό! 

Μα δεν είναι μόνο αυτό! Φταίμε, φίλτατοι/ες συνβιβλιόφιλοι/ες, όταν επιλέγουμε να επηρεαζόμαστε από πηχυαίους τίτλους που συνοδεύουν τα βιβλία του τύπου ''best seller'', ''must read'' κι άλλες επιτηδευμένες προωθήσεις συγκεκριμένων συγγραφέων και έργων τους από διάφορους/ες στο ίντερνετ με λογαριασμούς με μεγάλο αριθμό ακολούθων -που ανάθεμα κι αν έχουν διαβάσει ποτέ βιβλίο και να μπορούν να φέρουν εμπεριστατωμένη και ορθή άποψη για εκείνα!-, καθώς και την κακή μας συνήθεια να επιλέγουμε να αγοράσουμε και να διαβάσουμε βιβλία εκείνων των συγγραφέων που ναι μεν μπορεί να έχουν τη φήμη, αλλά από ένα σημείο κι έπειτα δεν έχουν κάτι άλλο να προσφέρουν στη λογοτεχνία, πάλι ''πέφτουμε'' σε λάθη. Αντιλαμβάνεστε το τί εννοώ! Γι'αυτό μετά να μην αναρωτιόμαστε γιατί επιπλέουν τόσοι ''φελλοί'' γύρω μας βγάζοντας και γλώσσα από πάνω, διότι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τη σπουδαιότητα των έργων τους!

Ναι, προσωπικά έχω επιλέξει να μη διαβάζω, πλέον, βιβλία συγκεκριμένων διακεκριμένων και πολύ γνωστών εγχώριων συγγραφέων, διότι δε μου αρκεί πια μόνο το όνομά τους τυπωμένο πάνω στο εξώφυλλο του βιβλίου τους για να το συνδέσω με ένα επιτυχημένο και καλογραμμένο βιβλίο, αλλά αποζητώ και μία εξέλιξή τόσο στη γραφή τους όσο και μία ευφυή ''στροφή'' και ''αποσύνδεσή'' τους από τα μοτίβα που έχουν επιλέξει να κινούνται. Συγγνώμη, αλλά έχω βαρεθεί και κουραστεί από τα ίδια και τα ίδια! Ε, μην υποτιμούν και τη νοημοσύνη μας, νομίζοντας ότι χρησιμοποιώντας συγκεκριμένες μανιέρες έχουν πιάσει όχι τον ταύρο από τα τέρατα, αλλά την όποια επιτυχία! Ναι, και μετά ξύπνησαν!

Συμπέρασμα; Μάθετε να λέτε αυτό που σας ικανοποιεί και σας ενοχλεί και το τί αποζητάτε από τα βιβλία που διαβάζετε! Ναι, έχουμε όλο το δικαίωμα! Πάντα, όμως, με σωστό τρόπο! Και εσείς συγγραφείς, μάθετε να ακούτε και να μην νομίζεστε ότι είσαι κάτι το ανώτερο των υπολοίπων! Μάθετε να ακούτε και στην τελική, αν δεν έχετε το ταλέντο της συγγραφής, ε δε χάθηκε κι ο κόσμος. Κάντε το ως χόμπι για προσωπική χρήση/κατανάλωση. Δε χρειάζεται να δίνετε τα λεφτά σας σε εκδοτικούς και να εκτίθεστε, ανεπανόρθωτα, στο αναγνωστικό κοινό!

Υ.Γ. Φυσικά και δε θα πάψω να στηρίζω τους/τις συγγραφείς εκείνους/ες που είτε είναι στα πρώτα τους βήματα, ή, είναι ήδη καταξιωμένοι/ες και έχουν το μεράκι, την αγάπη, το ταλέντο και τη θέληση και διαρκώς μας προσφέρουν όλο και καλύτερα έργα! Ε, δεν είμαι κι άνθρωπος που συνηθίζω να τα ''τσουβαλιάζω'' όλα!

Ποια η δική σας γνώμη; 

Τα σχόλια σας πάντα ευπρόσδεκτα κάτω από το άρθρο!