ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΜΑΖΙ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

''Ποτέ δεν κατάφερε να φύγει, απλά έπρεπε να βρει τη δύναμη να βάλει χρώμα στην αγάπη.''

Έχετε νιώσει ποτέ να εκνευρίζεστε και να θυμώνετε εξαιτίας ενός βιβλίου που τυγχάνει να διαβάζετε μία δεδομένη στιγμή; Κι αυτό όχι διότι πρόκειται για ένα κακογραμμένο μυθιστόρημα, αλλά διότι η ιστορία του είναι πέρα για πέρα τόσο διαπεραστικά ρεαλιστική σαν τα σενάρια και τα τερτίπια της ζωής που μέσα σε αυτά πρωταγωνιστούν αληθινοί άνθρωποι όμοιοι/ες με εσάς; Ε, λοιπόν, κάτι ανάλογο μου συνέβη κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του μυθιστορήματος της συγγραφέως Βάσως Γαλάνη, με τίτλο ''ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΜΑΖΙ'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη. Ένα αισθηματικό μυθιστόρημα που ''περιπλέκεται'', εντέχνως, με το κοινωνικό κι ανθρώπινο κομμάτι της ζωής μας.

Σε καμία περίπτωση δεν έχω το θράσος -εν αντιθέσει με πολλούς/ες εκεί έξω που τόσο αναίσχυντα το κάνουν!- να δηλώνω καλός άνθρωπος (δεν επαίρομαι καθόλου γι'αυτό). Μα κι εγώ έχω τα όριά μου και με βάσει αυτών έχω μάθει να πορεύομαι στη ζωή μου. Προφανώς και δεν έχω καμία πρόθεση να προβώ σε κάποιο ''αγιογράφημά'' μου, μα συνηθίζω να φέρομαι στους άλλους ανθρώπους με τον τρόπο που θα ήθελα να φέρονται σε μένα, μαζί με τα όποια ακούσια λάθη μου. Τουλάχιστον δεν κάνω συνειδητά λάθη. Αλλά κι αν με προκαλέσουν, ναι, τότε μπορώ να γίνω χειρότερη από εκείνους/ες. Γι'αυτό κι όταν διάβασα το βιβλίο, έπιασα τον εαυτό μου να αγανακτεί με τις πράξεις των προσώπων. 

Συγγνώμη αν θα ακουστώ αυστηρή κι απόλυτη -ως προς τις θέσεις μου- αλλά η πραγματική αγάπη δεν μετριέται! 

Δεν κακοποιεί ψυχικά, μα μήτε και σωματικά. 

Δεν οδηγεί σε αποφάσεις που μπορεί να κοστίζουν ανθρώπινες ζωές. 

Δεν υποκύπτει σε εγωϊσμούς. 

Δεν πονά. 

Δεν χειραγωγεί. 

Δεν εκδικείται.

Δεν μετατρέπει το θύμα σε θύτη.

Δεν μας κάνει να ''μικραίνουμε'' για να νιώθουν πιο καλά οι άλλοι/ες.

Δεν μας υποτιμά.

Δεν σημαίνει υποταγή.

Δεν σημαίνει ανοχή των πάντων.

Δεν σημαίνει μία υπομονή κι υπαναχώρηση μόνο από την μία πλευρά.

Δεν...

Δεν...

Δεν...

Χίλια κι άλλα τόσα ''δεν'' που με κάνουν να νιώθω όχι φόβο, αλλά ένα άλλο απροσδιόριστο συναίσθημα, όταν με τα λύπης μου παρατηρώ γύρω μου ανθρώπους που είτε για να προκαλέσουν το ενδιαφέρον του ατόμου που τους/τις ενδιαφέρει δεν έχουν κανένα πρόβλημα να εκμεταλλευτούν ως άλλο δόλωμα άλλους ανθρώπους και να προκαλέσουν το αίσθημα της ζήλειας στο πρόσωπο του πόθου τους, όπως και το να δίνουν ψεύτικες υποσχέσεις δημιουργώντας απραγματοποίητες προσδοκίες απλώς και μόνο για να τονώσουν τον εγωϊσμό τους και την όποια κενότητα της ψυχής και του χαρακτήρα τους ένεκα του όποιου κόμπλεξ κατωτερότητας τους/τις διακρίνει. Κι αναρωτιέμαι. Πώς μπορούν να εκμεταλλεύονται τόσο ανερυθρίαστα τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων; Δεν τους/τις ενδιαφέρουν οι όποιες συνέπειες μετά; Θα τους άρεσε να βρεθούν ποτέ στην άλλη πλευρά; Προφανώς κι όχι! Διότι έχουν την ψευδαίσθηση ότι έχουν δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν και μετά με το απόλυτο θράσος να επιστρέφουν και να απαιτούν ακόμη περισσότερα...

''«Μεγάλωσα στην οδό Ονείρων. Μόνο που από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, τα όνειρά μου ήταν πάντα τσακισμένα. Ο πατέρας μου μας εγκατέλειψε για μία άλλη γυναίκα και η μάνα μου δεν ξεπέρασε ποτέ τον χωρισμό τους. Ούτε κι εγώ. Αυτό που έμαθα με πολύ σκληρό τρόπο είναι ότι η αγάπη πληγώνει. Για αυτό και δεν εμπιστεύτηκα ποτέ κανέναν.

 

Όταν ο Λευτέρης με κοίταξε για πρώτη φορά, ένιωσα ένα πρωτόγνωρο σκίρτημα στην καρδιά, μα ήταν το αγόρι της Μαργαρίτας, καρπός απαγορευμένος. Κι όμως… έγινα αυτό που ποτέ δεν ήθελα. Η άλλη γυναίκα… Κι ας μην έφταιγα εγώ, κι ας ζούσα μες στο ψέμα. Νομίζω πως βαθιά μέσα μου ήξερα. Πλήγωσα και πληγώθηκα βαθιά, και όταν αποφάσισα να δω κατάματα τα λάθη μου, η ζωή με τιμώρησε για όλα όσα άθελά μου έπραξα.

 

Ευτυχώς, δεν σταμάτησα να ελπίζω, δεν σταμάτησα να ζω. Έκανα όλα όσα ήθελα, πάνω από όλα για μένα. Χωρίς, όμως, ποτέ να ξεχνάω τους ανθρώπους που αγαπώ. Και ίσως αυτή να ήταν και η δικαίωσή μου. Γιατί οι άνθρωποι που αγαπιούνται βρίσκουν πάντα τρόπο να ξανασυναντηθούν, ακόμα και αν οι δρόμοι τους χωρίσουν.

 

Βρίσκομαι πάλι στην οδό Ονείρων. Αυτή τη φορά κοιτάω το όνειρό μου κατάματα. Δεν είναι πια εφιάλτης…»" (Από το οπισθόφυλλο)

Δυστυχώς, έχουμε την κακή τάση να ρίχνουμε όλο το ανάθεμα στα τρίτα πρόσωπα που μπαίνουν σε μία σχέση, δίχως να σκεφτόμαστε ότι ίσως την πόρτα να τους την άνοιξαν τα κεντρικά μέλη αυτής της σχέσης. Δε λέω ότι συμβαίνει πάντα αυτό κι ότι κι εκείνοι/ες με τη σειρά τους δεν έχουν ευθύνη εμπλεκόμενοι/ες μέσα σε μία ήδη υπάρχουσα σχέση, αλλά τί συμβαίνει όταν πρωταγωνιστούν μέσα σε αυτήν εν αγνοία τους; Πώς μπορεί κάποιος/α να τους/τις κατηγορήσει μετά όταν θα προσπαθήσουν να βρουν τη δύναμη και το κουράγιο να αποτινάξουν από πάνω τους την ταμπέλα του θύματος; Όταν θα βρουν το ψυχικό σθένος για να απαντούν όπως αρμόζει στα πικρόχολα σχόλια των τρίτων; Αυτά και μερικά ακόμη ερωτήματα σχετικά με το ζήτημα των ανθρωπίνων και δη των ερωτικών σχέσεων και το πώς αυτές ορίζονται κι έχουν τον αντίκτυπό τους μέσα στις κοινωνίες όπου ζούμε είναι οι πυλώνες πάνω στους οποίους η συγγραφέας θα στήσει ολόκληρη την ιστορία του βιβλίου της που θα μοιάζει σαν να είναι βγαλμένη από την πραγματική ζωή.

Με μεγαλύτερο πλεονέκτημα του βιβλίου την άρτια κι εις βάθος σκιαγράφηση όλων των προσώπων που θα παρελάσουν μπροστά από τα μάτια μας, τολμώ να πω ότι με συνεπήρε σε τέτοιον βαθμό που δεν το περίμενα και εστίασα περισσότερο εκεί παρά στην ίδια τη γραφή του κειμένου, που είναι στρωτό κι ευνόητο. Ναι, εδώ νομίζω ότι η ιστορία ξεπερνά (ως καλό το εννοώ) το βιβλίο και μας μεταδίδει πολλά και πολυεπίπεδα μηνύματα τόσο προς αποφυγή όσο και προς μίμηση για τη ζωή μας. Στο μόνο που ίσως να είχα ως ένσταση είναι ο επίλογος του βιβλίου (εγώ θα ήθελα να καταλήξουν κάπως αλλιώς), μα και πάλι αυτό είναι κάτι παντελώς υποκειμενικό και αν ταίριαζε έτσι στη δημιουργό του, εγώ το ακούω.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.