ΠΕΤΡΙΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

''Εκεί όπου η σιωπή πονά περισσότερο από τα λόγια..."

Δεν μπόρεσα ποτέ έως σήμερα να διαχωρίσω πλήρως το γεγονός ότι είμαι ένας απλός θνητός άνθρωπος με όλα εκείνα τα καλά και κακά που συνθέτουν τη φύση μου από την ιδιότητά μου ως μία φανατική αναγνώστρια και λάτρη των βιβλίων. Εκεί οφείλεται και ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι τα νοήματα των βιβλίων, καθώς και τον τρόπο που τα προσεγγίζω. Δε σας έχω κρύψει, επίσης, ποτέ το πόσο πολύ συγκλονίζομαι ερχόμενη σε επαφή με βιβλία, οι υποθέσεις των οποίων βασίζονται σε αληθινές ιστορίες. Ναι, ξέρω και κατανοώ ότι η μυθοπλασία εμπνέεται από την αληθινή ζωή και τα βιώματα των ανθρώπων εκεί έξω, αλλά θα μου επιτρέψετε να μην ξεχνώ ότι το υπόβαθρό τους είναι πραγματικά γεγονότα, άνθρωποι, συναισθήματα και καταστάσεις που καθόρισαν την πορεία ζωής πολλών. Λοιπόν, αισθάνομαι μία συστολή διαβάζοντας ανάλογα έργα που προέρχεται μία από τη σκέψη του τύπου ''ποια είμαι εγώ που θα κρίνω τις ζωές, τις αποφάσεις και τις πράξεις άλλων ανθρώπων;'' κι από την άλλη, μόνο με σεβασμό -καλά αυτό το κάνω πάντα- με δεδομένο ότι απ'όλα τα βιβλία μπορούμε να λάβουμε χρήσιμα μαθήματα...

''Εκεί που πνιγόμουν στο σκοτάδι, ήρθες εσύ και φώτισες τον δρόμο μου. Μα δεν ήταν γραφτό μου να έχω μερίδιο στην ευτυχία. Εκείνη η φωτιά που ξέσπασε δεν ήταν τυχαία, ήμουν σίγουρη για αυτό. Δεν λύγισα, όχι γιατί δεν πόνεσα, αλλά γιατί ο πόνος μου έγινε σκοπός."

Μετά από ένα αρκετό διάστημα ''συναντώ'' ξανά τη συγγραφέα Ευαγγελία Πέτρου μέσα από το καινούργιο της αισθηματικό/κοινωνικό μυθιστόρημα (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη) που εμπνέεται από αληθινά γεγονότα και φέρει τον τίτλο ''Πέτρινος δρόμος'' και έρχεται να μας δείξει ότι ναι μεν η ζωή δεν είναι πάντα ένας δρόμος ευκολοδιάβατος και στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά μπορεί να είναι πέτρινος και τραχύς και πολλές φορές να μοιάζει ότι πληγώνει το σώμα μας και την ψυχή μας λες και περπατάμε πάνω του ξυπόλυτοι/ες, μα δεν παύει με υπομονή, πίστη, κουράγιο, δύναμη και ελπίδα να καταφέρνει κάποια στιγμή είτε πιο γρήγορα είτε πιο αργά να μας αποζημιώνει για όλα τα άσχημα που μπορεί να συναντήσαμε σε αυτή μας τη διαδρομή...

''Η λέξη «φόνισσα» ηχούσε ασταμάτητα στα αφτιά της. Δεν ήξερε, όμως, πως αυτό ήταν μόνο η αρχή της υπόλοιπης ζωής της. Μετά από αυτό τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο…

Η Βασιλική θα βαδίσει με πόδια γυμνά τον πέτρινο δρόμο της ζωής που της επιφυλάσσει η μοίρα. Από ένα μοιραίο σφάλμα -που δεν ήταν καν δικό της- θα ξεκινήσει ο Γολγοθάς της. Θα χάσει ό,τι αγάπησε περισσότερο στη ζωή της και η αναζήτησή της δεν θα έχει τέλος. Από εκείνο το βράδυ, που η ευτυχία την έκανε να αγνοήσει τα σημάδια, που περίμενε όλο λαχτάρα τον αγαπημένο της, ο οποίος δεν έφτασε ποτέ… Από τη νύχτα της φωτιάς, που η εκδίκηση του Διαμαντή και της Μάχης θα πέσει σκληρή πάνω της στερώντας της το σπλάχνο της… Με τι ψυχή να βαδίσει μπροστά, υπομένοντας τα χτυπήματα; Κι όμως, δεν θα πάψει ποτέ να ελπίζει. Γιατί η ζωή θέλει κουράγιο και η αγάπη δύναμη.

Η Καρύταινα, η Δημητσάνα, τα Γιάννενα και το Κένσινγκτον είναι οι τόποι που αιχμαλώτισαν τη ζωή της. Μέχρι τη στιγμή που στα σκαλοπάτια της θα φτάσει τυχαία αυτή η άγνωστη γυναίκα, κρατώντας στην αγκαλιά της ό,τι πιο πολύτιμο…" (Από το οπισθόφυλλο)

Δεν μπορώ να αντιληφθώ τον πόνο της απώλειας του να χάνει ένας άνθρωπος το παιδί του. Ακόμη και η τόσο πλούσια γλώσσα μας δεν έχει βρει ακόμα -κι ούτε πρόκειται ποτέ!- την κατάλληλη λέξη να χαρακτηρίσει αυτήν τη τραγικότατη συνθήκη που άλλη όμοιά της δεν υπάρχει. Προσωπικά ούτε στον χείριστο εχθρό μου δεν μπορώ να ευχηθώ να βιώσει αυτόν τον πόνο. Αυτό, όμως, που μπορώ να κατανοήσω και να δικαιολογήσω είναι να λεχθούν και να πραγματοποιηθούν πολλά από αυτούς τους ανθρώπους πάνω στον πόνο και στον καημό τους. Φυσικά και δεν αποδέχομαι τα πάντα, όπως την αδικία εις βάρος κανενός ανθρώπου ειδικά όταν δεν ευθύνεται γι'αυτό το κακό. Επιτρέψτε μου να θεωρώ ότι η εκδίκηση είναι ένα δίκοπο μαχαίρι που πληγώνει ανεπανόρθωτα όχι μόνο το άτομο προς το πρόσωπο του οποίου θα παρθεί, αλλά και το άτομο που επιλέγει να προβεί σε εκείνη. Μα και πάλι! Εγώ είμαι πολύ μικρή και λίγη για να πάρω θέση σε αυτό...

Διάβασα με μεγάλη προσοχή και τμηματικά το βιβλίο, καθώς κάποιες υποχρεώσεις με έκαναν να διακόπτω την ανάγνωση. Το καλό, όμως, ήταν ότι είναι με τέτοιον οικείο, καθάριο και απλό (όχι απλοϊκό) τρόπο δομημένη όλη η ιστορία που δε με άφηνε να ξεχαστώ και προσαρμοζόμουν εύκολα στην ανάγνωση της συνέχειας. Ένα βιβλίο που επιλέγει να θίξει αρκετά κοινωνικά ζητήματα όπως είναι η τάση να ρίχνουμε ευθύνες σε τρίτους ανθρώπους για ό,τι κακό μπορεί να μας συμβεί και να ζητάμε εκδίκηση μέσω της τιμωρίας αυτών (είτε ευθύνονται πραγματικά είτε όχι), το πώς το μίσος και η κακία μπορεί να μας ''τυφλώνει'' και να μας κάνει να έχουμε μία πιο στρεβλή κρίση και ματιά, η εμμονή κάποιων ανθρώπων στο ''φαίνεσθαι'' κι όχι στο ''είναι'', η βαθειά αγάπη για τα παιδιά κι όχι ο εγωϊσμός γύρω από την απόκτηση απογόνων, οι δεύτερες ευκαιρίες, η δύναμη του χρήματος και της εξουσίας, η λύτρωση μέσω της αποκατάστασης της αλήθειας και της όποιας αδικίας και αρκετών ακόμη.

Εν κατακλείδι, αυτό που συγκρατώ από την επαφή μου με το βιβλίο είναι όλη αυτή η πίστη στη δύναμη που κρύβουμε όλοι κι όλες μέσα μας και αγνοούμε την ύπαρξή της μέχρι τη στιγμή που θα τη χρειαστούμε και θα έρθει στην επιφάνεια και κυρίως αυτό που με ικανοποίησε παραπάνω είναι ο τρόπος που η συγγραφέας επενδύει σε όλο αυτό δίχως να φέρει την ετικέτα της ανώτερης παντογνώστριας, ή, να έχει μία επικριτική τάση. Αντιθέτως, πιστεύω ότι με ειλικρίνεια, σεβασμό και νοιάξιμο προς το αναγνωστικό κοινό μας παρουσιάζει μία ιστορία που ναι μεν μπορεί να φαντάζει κάπως πιο ''παλιακή'', αλλά έχει πολλά και σημαντικά μηνύματα για το σήμερα.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.