Απ’ την οδό Τρυφωνίτσα στους δρόμους του πολέμου…

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ

Τίτλος: Απ’ την οδό Τρυφωνίτσα στους δρόμους του πολέμου…

Συγγραφέας: Βούλα Αργυροπούλου

Την πολυγραφότατη συγγραφέα Βούλα Αργυροπούλου και πιο συγκεκριμένα την νοσταλγική της πένα ''γνώρισα'' σήμερα για πρώτη φορά μέσα από το ιστορικό της μυθιστόρημα, με τίτλο ''Απ’ την οδό Τρυφωνίτσα στους δρόμους του πολέμου…" (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος), το οποίο αν κι αποτελεί τη συνέχεια του προγενέστερου έργου της, με τίτλο ''Οδός Τρυφωνίτσα - 'Ενας μονόλογος χωριάτικος'' (εκδ. Ιωλκός), μπορεί και στέκεται, επάξια, κι από μόνο του. Και ναι! Πιάνοντάς το στα χέρια μου μπορεί να ''ξεγελάστηκα'', αφού εσφαλμένως βιάστηκα να το ''κρίνω'' μέσα από τον μικρό του όγκο, μα να που για ακόμη μία φορά αποδεικνύεται η δύναμη ανάλογων έργων που έχουν μία βαθύτερη και πιο συγκινητική/συγκλονιστική επίδραση όχι μόνο στο θυμικό, αλλά και στη σκέψη μου.

Έχουμε συνηθίσει είτε από μέσω των διηγήσεων μεγαλύτερων ανθρώπων είτε μέσα από τις ιστορίες των ιστορικών μυθιστορημάτων, να μαθαίνουμε τα πάντα από τη μεριά των ανδρών και κυρίως εκείνων που πολέμησαν απέναντι στον εχθρό, που αντιστάθηκαν και έφεραν ως άλλα παράσημα έως το τέλος της ζωής τους όλα όσα έζησαν και αποτυπώθηκαν πάνω στο κορμί, στη σκέψη και στην ψυχή τους σαν άλλα προϊόντα δερματοστιξίας. Άραγε, τί μπορεί να είχαν να μας αφηγηθούν όλες εκείνες οι γυναίκες που είχαν μείνει πίσω κι όφειλαν να προσέχουν το σπιτικό, τα παιδιά, τα υπόλοιπα αγαπημένα τους πρόσωπα και αρκετές ακόμη ευθύνες που είχαν ''πέσει'' στις πλάτες τους όσο διαρκούσε ο πόλεμος και οι άνδρες τους ήταν μακρυά; 

''Τούτο το βιβλίο μιλά για:

• Τη διαδρομή μιας Τρυφωνίτσας από τη Μάδαινα της Μεσσηνίας στα σύνορα μες στον αχό του πολέμου.

• Τον πόλεμο, αυτόν τον σεισμό που οι άνθρωποι επινόησαν για να γκρεμίζουν, ερημώνουν, εξοντώνουν.

• Τους δρόμους του πολέμου περπατημένους από τον άμαχο πληθυσμό.

• Τα απομεινάρια του πολέμου στην πρώτη γραμμή του πυρός ή στα μετόπισθεν.

• Τη δύναμη που έχει η ρίζα να ρουφά, για να επιβιώσει και να βλαστήσει κλώνους και κλωνιά.

• Τους κύκλους που κάνει η ζωή από τη θεωρία στην πράξη, από το όνειρο στο ξύπνιο.

• Τη διχόνοια που ο πόλεμος σπέρνει για να θερίσει νεκρούς." (Από το οπισθόφυλλο)

Για όλα αυτά θα βάλει η συγγραφέας την κεντρική πρωταγωνίστρια να τα μοιραστεί μαζί μας και με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο θα διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη, αλλά θα γίνει μαζί και με τις υπόλοιπες γυναίκες φάρος όπου το φως τους θα μας οδηγεί και πυξίδα να μη χάνουμε τα βήματα και το σκοπό μας, ακόμη κι αν όλα δείχνουν ότι το κακό είναι εκεί έξω και καραδοκεί. Με μία μεταδοτική δύναμη ψυχής και σκέψης, η κεντρική ηρωϊδα γίνεται αγαπητή από όλους κι όλες. Μας δείχνει τη διαδρομή της αυτοθυσίας και τη αξιοπρέπειας, της πίστης και της ελπίδας, της αγάπης και της κατανόησης. 

Αγάπησα την πένα της συγγραφέας που χωρίς να χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα και λοιπές φιοριτούρες αποτυπώνει πάνω στο χαρτί ένα κομμάτι της ιστορίας της χώρας μας, δίχως προκαταλήψεις, ή, με το να τα κρύβει όλα κάτω από το χαλί. Αντιθέτως, μιλάει για την ανθρωπιά ακόμη και μέσα σε μία συνθήκη οξύμωρη όπου ο γείτονας/αδελφός/φίλος στρέφεται εναντίον του άλλου ανθρώπου λες και είναι ο εχθρός. Βαθειά αντιπολεμικό με πραγματικό νοιάξιμο για τον άνθρωπο, το κείμενο μιλάει για το πώς μέσα από την καταστροφή όλα μπορούν να ξανανθίσουν, οι άνθρωποι να αποκτήσουν τόπους που θα θεωρούν σπιτικά και θα βγάλουν ''ρίζες'' και θα ζήσουν όμορφα ξανά.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος.