Οι Αμαζόνες

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Αγαπώ να λατρεύω να διαβάζω βιβλία και να έρχομαι σε επαφή με εκείνα που μέσα από τις ιστορίες τους αναδεικνύουν τόσο την αρχαία εγχώρια όσο και την ξένη μυθολογία. Αγαπώ να ''χάνομαι'' μέσα στο άκουσμα των θρύλων και να αναζητώ τα ψήγματα αλήθειας που υπάρχουν στα βάθη αυτών, αλλά και να λαμβάνω σημαντικά μηνύματα/πρότυπα για τη ζωή μου. Κι όλα αυτά χάρη στην όποια διαχρονικότητα της ίδιας τους της φύσης που μοιάζει να διατηρείται αναλλοίωτη κι ακλόνητη στο πέρασμα των αιώνων. Πολλοί/ες ίσως και να γνωρίζετε τη συγγραφέα Χάνα Λιν (Hannan Lynn) μέσα από το βιβλίο της, με τίτλο ''Μέδουσα'' (εύχομαι να καταφέρω να το διαβάσω σύντομα!) το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας. Σήμερα, έρχομαι να σας μιλήσω για το καινούργιο της μυθιστόρημα, με τίτλο ''Οι Αμαζόνες" (Queens of Themiscyra) -σειρά βιβλίων ''Retold: The Grecian Women (#3)''-, το οποίο δεν έχει πολλές μέρες που κυκλοφόρησε στη χώρα μας από τις εκδόσεις Μίνωας, σε μετάφραση από την κυρία Όλγα Γκαρτζονίκα.

''ΟΙ ΑΜΑΖΟΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΡΙΕΣ.''

Και κάπως έτσι, είναι από εκείνες τις στιγμές που δε χρειάζονται ιδιαίτερες και πιο εξειδικευμένες ''συστάσεις''. Το βιβλίο έρχεται μπροστά μας με μία ατρόμητα θελκτική παρουσία που είναι αδύνατον να την αγνοήσεις και να μην εθιστείς στο λάγνο κι ερωτικό του κάλεσμα που παρομοιάζεται με εκείνων των Σειρήνων. Ή μήπως όχι; Μήπως είναι ακόμη πιο δυνατό κι επίμονο; Δεν μπορώ να σας πω με σιγουριά. Εκείνο, όμως, που ξέρω καλά είναι ότι πάντα αγαπούσα και ξεχώριζα τις Αμαζόνες -αναφορικά με την αρχαία εγχώρια μυθολογία- όλα εκείνα τα κατορθώματα και τους ύμνους που τις συνόδευαν. Γυναίκες που κατάφεραν να κατακτήσουν σχεδόν μία θέση στο Πάνθεον και να διακριθούν για την αρετή, την τόλμη, τις ικανότητές τους, την οξυδέρκειά τους, καθώς και ότι αντιμετωπίζονταν ως ίσες έναντι των ανδρών σε έναν κόσμο που μέχρι και τις μέρες μας κάθε άλλο παρά φιλικά προσκείμενος είναι προς το γυναικείο φύλο. Εάν δεν αποτελούν πρότυπο, τότε δεν ξέρω ποιος άλλος χαρακτηρισμός τους ταιριάζει...

''Στην αρχαία Θεμίσκυρα η Ιππολύτη είναι η βασίλισσα των Αμαζόνων, οι οποίες αποτελούν τον φόβο και τον τρόμο σε ολόκληρη την Ελλάδα με τις απαράμιλλες ικανότητές τους στο πεδίο της μάχης. Όμως, όταν καταφθάνει ένα πλοίο στις ακτές τους, φέρνει μαζί του κάτι πιο επικίνδυνο από την απειλή του πολέμου, ένα μέλλον που η Ιππολύτη δεν θα το φανταζόταν ποτέ. Καταλήγοντας στην Αθήνα χωρίς τη θέλησή της, η Ιππολύτη γνωρίζει έναν έρωτα που ξεπερνά ακόμα και τον δεσμό των Αμαζόνων. Μπορεί να ξεχάσει το πολεμικό της παρελθόν και να χτίσει μια νέα ζωή που δεν είχε ονειρευτεί ποτέ; Με την αδελφή της απούσα, η Πενθεσίλεια δεν έχει άλλη επιλογή από το να ανακηρυχθεί η νέα βασίλισσα των Αμαζόνων. Σε αντίθεση με τη φιλευσπλαχνία και τη σοφία της αδελφής της, εκείνη κυβερνά με παρορμητικότητα και ισχύ. Όταν ο κόσμος της Ιππολύτης αρχίζει να καταρρέει, τα πάντα εξαρτώνται πλέον από την Πενθεσίλεια, η οποία πρέπει να αποφασίσει μέχρι πού είναι διατεθειμένη να φτάσει προκειμένου να υπερασπιστεί την τιμή τους." (Από το οπισθόφυλλο)

Για μένα η πρώτη μου γνωριμία με την πένα της συγγραφέως όχι μόνο θεωρώ ότι στέφθηκε με επιτυχία, αλλά με έκανε να δω ότι υπάρχει η δυνατότητα οι εκάστοτε δημιουργοί όχι μόνο να πάρουν έμπνευση από τη μυθολογία, μα να δώσουν νέα πνοή και υπόσταση στους θρύλους αυτής. Κι αυτό έκανε εδώ η συγγραφέας. Πήρε έναν από τους πιο ωραίους -κατά την υποκειμενική μου άποψη- μύθους και τον ανέδειξε με τον κάλλιστο τρόπο. Ή μάλλον πιο σωστά, έφερε στην επιφάνεια όλα εκείνα τα συστατικά που τον συνθέτουν και φέρουν αυτόν τον χαρακτήρα που τα καθιστά τόσο επίκαιρα και τροφή για σκέψη και όξυνση της κριτικής μας ικανότητας, με κυρίαρχο το ερώτημα του κατά πόσο έχει αλλάξει, πραγματικά (προς το καλύτερο ; ) ο κόσμος μας από τότε...

Η συγγραφέας προβαίνει σε μία πολύ έξυπνη κίνηση! Δεν κάνει μία απλή καταγραφή του μύθου μαζί με το όποιο επιτρεπόμενο ρετουσάρισμα ώστε να γίνει ακόμη πιο θελκτικό για το αναγνωστικό κοινό του σήμερα, αλλά επιλέγει να αφηγηθεί την ίδια την ιστορία του μέσα από την παρουσία και δράση των κεντρικών προσώπων. Αγάπησα τον τρόπο που σκιαγραφεί καθέναν και καθεμία εξ αυτών, κρατώντας τις όποιες αντικειμενικές ισορροπίες κι επιτρέποντας σε εμάς να βγάλουμε τα όποια συμπεράσματα. Αλλά εδώ θα μου επιτρέψετε να σταθώ σε μερικά εκ των πιο βασικών προσώπων που πιστεύω ότι πάνω τους στηρίζεται κι όλη η υπόθεση.

Από τη μία μεριά, λοιπόν, τόσο η Ιππολύτη όσο η Πενθεσίλεια που όχι μόνο είναι άξιες του τίτλου της βασίλισσας, μα φέρθηκαν όπως ακριβώς άρμοζε σε αυτόν τους τον ρόλο. Άν και γυναίκες, κατάφεραν να επιβιώσουν και να διακριθούν σε ένα κόσμο ανδροκρατούμενο τιμώντας τη φύση τους, ενώ ταυτόχρονα διατήρησαν αδιάσπαστη την πίστη τους στο καθήκον και στον σκοπό και την αγάπη για τις συμπολεμίστριές τους, ή, αλλιώς τις αδελφές τους. Δε λιγοψύχησαν και δε λιποτάκτησαν. Ακέραιες μέχρι τέλους δεν έπαψαν να ζητούν την αθανασία μέσω της όποιας υστεροφημίας ''πέφτοντας'' ένδοξα στο πεδίο της μάχης. Και μέσα σε όλα αυτά ο έρωτας και η μητρική αγάπη που μπορεί να προβεί στις μέγιστες θυσίες...

Κι από την άλλη μεριά ο Θησέας. Κι όχι! Δεν είμαι αρνητικά προκατειλημμένη άνευ λόγου προς το πρόσωπό του, αλλά οι ίδιες του οι πράξεις με έχουν οδηγήσει να τον θεωρώ ως ένα από τα πιο αντιπαθητικά πρόσωπα -έστω και μυθολογικά. Συγγνώμη, αλλά εδώ αποδείχθηκε -για πολλοστή φορά- το πόσο πανούργος, άτιμος, άνανδρος, επιπόλαιος, συμφεροντολόγος, ζηλόφθων και καιροσκόπος ήταν. Όχι μόνο δεν τιμούσε την ευγενική του φύση και καταγωγή, αλλά εποφθαλμιούσε τον θρόνο του πατέρα του και δεν είχε κανέναν ηθικό ενδοιασμό ώστε να πετύχει τον στόχο του. Ακόμη κι αν αυτό σήμαινε τον εξευτελισμό και τη χειραγώγηση τόσο των γυναικών όσο και των αντιπάλων του (μαζί με τα κοντινά του πρόσωπα). Και ναι! Απορώ πώς ένας τέτοιος άνδρας θεωρείτο ήρωας ενώ δε φέρει πάνω του κανένα από τα ανάλογα ιδανικά γνωρίσματα... 

Η συγγραφέας τί κάνει, συνεπώς, εδώ; Δεν προβαίνει σε μία απλή διασκευή του μύθου, αλλά με εύστοχο τρόπο έρχεται να ''καλύψει'' πιθανά κενά, αποδίδοντας την πρέπουσα μνεία και θέτοντας στις σωστές τους βάσεις κάποιες παρερμηνείες και λανθασμένες σκέψεις γύρω από την ύπαρξη των Αμαζόνων και τις όποιες τους συνήθειες. Ναι, ένιωσα λες και ένας ολόκληρος κόσμος ξεδιπλωνόταν μπροστά μου και με καλούσε να γίνω μέρος αυτού και να ζήσω μοναδικές εμπειρίες και να συναντήσω από κοντά όλα αυτά τα θρυλικά πρόσωπα που με την παρουσία τους χάραξαν ένα ξεχωριστό κομμάτι στον ρου της ιστορίας.

Και κάπου εδώ θα ολοκληρώσω τις σκέψεις μου για το βιβλίο μένοντας στο πόσο καλογραμμένο και προσεγμένο είναι από την αρχή έως και το τέλος που σε κάνει να το διαβάσεις με μία ανάσα και πάλι να μην είναι ποτέ αρκετό. Αφήστε δε και τον τρόπο που κλείνει ο επίλογός του. Όχι μόνο δε θα μπορούσε να υπάρξει κάποιος πιο κατάλληλος, μα είναι σαν να μας επιτρέπει να διατηρούμε ζωντανή την ύπαρξη των Αμαζόνων μέσα από την αδάμαστη γοητεία και μόνο του ακούσματος του ονόματός τους. Και κάπως έτσι, μόλις πρόσθεσα ένα επιπλέον βιβλίο στη λίστα μου με τα πιο αγαπημένα για τη φετινή κι όχι μόνο χρονιά!

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.