Οι ορειβάτες
Το τελευταίο διάστημα πιάνω τον εαυτό μου να εκπλήσσεται ευχάριστα από την παρουσία και την ανάγνωση βιβλίων που μπορεί εκ πρώτης όψεως να μην μου έξαψαν τόσο πολύ τη φαντασία και να μη μου γέννησαν τις όποιες πιο υψηλές αναγνωστικές ''προσδοκίες'', μα κατάφεραν μέσα από την φαινομενικά πιο απλή -σε καμία των περιπτώσεων απλοϊκή!- φύση τους να με κάνουν να δω και να αντιληφθώ πράγματα ακριβώς όπως είναι και αυτή η συνειδητοποίηση να με ταρακουνήσει σε μεγαλύτερο βαθμό και με μία απόλυτα στιβαρή φυσικότητα, που δε γινόταν να προσποιηθώ ότι δεν υπάρχει... Είναι εκείνα τα βιβλία που με μία ειλικρινή κι όχι επιτηδευμένη ταπεινότητα και δίχως τάσεις μελοδραματισμού, ή, ανωτερότητας έρχονται να μας (υπεν)θυμίσουν ότι η ζωή δεν είναι πάντα ένα παραμύθι με ευτυχισμένο τέλος και κυρίως ότι δεν πρέπει να μας ξεγελά κανένα αγγελικά πλασμένο πρόσωπο και ό,τι άλλο αστραφτερό μπορεί να αποσπά την προσοχή μας από το ''είναι'' του όποιου ''φαίνεσθαι''...
Μία πολύ ενδιαφέρουσα συγκυρία στην αναγνωστική μου πορεία θεωρώ την παρούσα ''συνάντησή'' μου με την πένα της συγγραφέως Γεωργίας Αντωνίου-Γιαννιώτη, μέσα από το καινούργιο της μυθιστόρημα, με τίτλο ''Οι ορειβάτες'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος. Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα από εκείνα που μέσα στις ιστορίες που αποτυπώνονται πάνω στις σελίδες του μοιάζει σαν να αντανακλώνται όλα εκείνα τα καλώς και κακώς κείμενα των κοινωνιών με έμφαση, κυρίως, στον διαρκή και αναίτιο διαχωρισμό των ανδρών και των γυναικών και την διαχρονική αμφισβήτηση και εναπόθεση των δεύτερων ως κατώτερων έναντι των πρώτων μαζί με όλα εκείνα τα αρνητικά γενόμενα αυτής της ακραίας και λανθασμένης -από όλες τις απόψεις- θέση...
''Οι ορειβάτες'', όπως προείπα ο τίτλος του βιβλίου και σε συνδυασμό με την εικόνα που κοσμεί το εξώφυλλό του, οφείλω να πω ότι κάπως στην αρχή σαν να παραξενεύτηκα γύρω από το τί μπορεί να διαπραγματεύεται το εν λόγω μυθιστόρημα. Ίσως όφειλα να μην το προσεγγίσω από μία καθόλα ρεαλιστική ερμηνεία, αλλά να το ''άγγιζα'' μέσα από μία πιο μεταφορική έννοια που θα με ''κάλυπτε'' προς όλα τα επίπεδα. Με αυτό, λοιπόν, το σκεπτικό κι αφού έριξα μία ματιά στην περιγραφή του οπισθοφύλλου, ξεκίνησα την ανάγνωση.
''Οι ορειβάτες, κόντρα στον άνεμο, στοχεύουν πάντα την κορυφή. Αν τα βήματά τους πατούν σε στέρεο έδαφος, θα την ανταμώσουν λουσμένη στο φως.
Πέντε νεαρά κορίτσια διεκδικούν όσα τους στέρησαν. Μάχονται για την συναισθηματική τους επιβίωση. Αγωνίζονται ολομόναχες να κατακτήσουν την κορυφή της δικαίωσης, εκεί όπου θα στεφθούν νικήτριες.
Μυστικά και εγκλήματα καλά κρυμμένα, βγαίνουν στην επιφάνεια να τιμωρήσουν τους ενόχους, να λυτρώσουν τα θύματα.
Η Μαρία μέσα από την εντατική γυρεύει δικαιοσύνη.
Η Ελένη να ανακτήσει την καταρρακωμένη της αξιοπρέπεια.
Η Βίκυ να ξεριζώσει από την ψυχή της το μίσος για τον πατέρα της.
Η Ναυσικά να αποτινάξει τις αρνητικές αξίες που οι γονείς της της μεταλαμπάδευσαν.
Η Πανωραία να προλάβει να σηκώσει το ανάστημά της μπρος στα αγρίμια που την περιβάλλουν. Να τακτοποιήσει εκκρεμότητες πριν φύγει για το ταξίδι…" (Από το οπισθόφυλλο)
Η συγγραφέας εμπνέεται από την αληθινή ζωή και με μαεστρία έρχεται και χάρη στη μυθοπλασία μας προσφέρει τις ξεχωριστές ιστορίες αυτών των γυναικών που κάλλιστα θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν πολλές γυναίκες και τις δικές τους εμπειρίες ζωής για τον απλούστατο λόγο ότι είχαν την τύχη να γεννηθούν γυναίκες. Μάλιστα! Από εκεί ξεκινάνε όλα! Διότι, όσο κι αν λέμε ότι οι κοινωνίες και οι συμπεριφορές/στάσεις των ανθρώπων έχουν αλλάξει, δυστυχώς, έχουμε πολύ δρόμο ακόμη να διαβούμε. Η πεποίθηση ότι οι γυναίκες όχι μόνο είναι υποδεέστερες των ανδρών και ικανές μόνο για συγκεκριμένους ρόλους μέσα στην κοινωνία, τον τρόπο που πρέπει να φέρονται, να ντύνονται, να αποδέχονται τις απόψεις των ανδρών, να ανέχονται καθετί υποτιμητικό προς τη φύση και την αξιοπρέπειά τους, για ποιους λόγους αξίζουν να προσληφθούν και να εργαστούν, καθώς και αρκετά ακόμη θα θίξει με εύστοχο τρόπο η συγγραφέας μέσα από τις παρούσες αυτοτελείς και πλήρεις από όλες τις απόψεις ιστορίες.
Προσέξτε! Σας μιλώ για ένα βιβλίο αποτελούμενο από διαφορετικές ιστορίες που στέκονται από μόνες τους και έχουν ως κοινό παρονομαστή τη θέση των γυναικών μέσα σε όλα τα επίπεδα σχέσεων (ερωτικών, φιλικών, οικογενειακών, εργασιακών, κλπ.) και τον τρόπο που αντιμετωπίζονται από τους εκάστοτε άνδρες (σύντροφος, σύζυγος, πατέρας, φίλος, προϊστάμενος, κλπ.) εξαιτίας του γεγονότος ότι είναι γυναίκες. Άρα, βάσει του δικού τους σκεπτικού (των ανδρών) οφείλουν να υποτάσσονται στα δικά τους θέλω και πρότυπα. Λες και εκείνες δεν είναι άνθρωποι με ψυχή, καρδιά, κριτική ικανότητα και σκέψη και κυρίως αναφαίρετα δικαιώματα!
Η συγγραφέας με μία φυσική ευγλωττία που όχι μόνο πείθει, αλλά θέτει τα πάντα στις σωστές τους βάσεις προβαίνει στην καταγραφή όλων εκείνων που μπορούν να αμαυρώνουν την κοινωνία. Στο επίκεντρο γυναίκες που αδικήθηκαν, κακοποιήθηκαν και είτε τα κατάφεραν να ξεφύγουν είτε όχι που γίνονται σύμβολο και παράδειγμα προς μίμηση του τί σημαίνει να βρίσκεις όλη τη δύναμη και το κουράγιο να αντισταθείς και να εναντιωθείς σε ό,τι μπορεί να σε πιέζει, πληγώνει, πονά, μα και να μη σταματάς να ελπίζεις κι εντέλει να δικαιώνεσαι για την τόλμη σου. Εδώ, θέλω να πω ότι η συγγραφέας δεν είναι απόλυτη κι αφοριστική. Ξέρει να κρατά ισορροπίες και να μη μιλά μόνο για άνδρες που έχουν ένα, ή, και παραπάνω αρνητικά πρόσημα να τους ακολουθούν, μα και για εκείνους που στέκονται βράχοι στο πλευρό των γυναικών, τις σέβονται, τις φροντίζουν και τις αγαπούν γι'αυτό που είναι. Που δεν τις υποβιβάζουν και τις εκτιμούν ως ανθρώπους ίσες με εκείνους.
Έμεινα αρκετά ικανοποιημένη από την ευθύτητα και τη στοχευμένη θέση του λόγου της συγγραφέως που όχι μόνο δε μας προσφέρει αναμασημένη τροφή αναμένοντας από εμάς να γίνουμε απλά φερέφωνα της σκέψης της, αλλά μας προ(σ)καλεί να σκεφτούμε, να φιλτράρουμε και να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα από τα όποια νοήματα προκύπτουν μέσα από τις παρούσες ιστορίες. Να δούμε το τί θα κρατήσουμε και το τί θα αφήσουμε πίσω μας. Θα πάρουμε αρκετά και γερά μαθήματα για τη ζωή μας. Θα αναθεωρήσουμε πολλά στις σχέσεις μας με τους γύρω μας και κυρίως θα μάθουμε να αγαπάμε και να εκτιμάμε τον εαυτό μας όπως του αξίζει. Η φωνή αυτών των γυναικών θα γίνει το κίνητρο για να ''ανέβουμε'' προς τα πάνω από εκεί που μπορεί να μας έχουν ''ρίξει''...
Με κάθε ιστορία να ολοκληρώνεται με τον τρόπο που της αρμόζει, το βιβλίο με έκανε να θέλω να διαβάσω σταδιακά τη μία μετά την άλλη. Ήθελα να μπορώ να αφομοιώσω τα όσα έλαβα από την προηγούμενη ιστορία και να περάσω στην επόμενη με μία καθαρή ''σκέψη'' και συναισθηματική φόρτιση. Ναι, ήταν σαν να ''άδειαζα'' και να ''γέμιζα'', διαρκώς, και παρά τον όποιο επίλογο των ιστοριών (δε φέρουν όλες το θετικό κι επιθυμητό πρόσημο), μπορώ να πω ότι ένιωσα μία πληρότητα από την επαφή μου με το βιβλίο που θα μείνει για καιρό νωπό στη μνήμη μου.
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου