''Μα γιατί μιλάς στους/στις αναγνώστες/στριες, συγγραφείς, bookblogger, bookstagrammers, κλπ. στον πληθυντικό;''

(Προέλευση φωτογραφίας: Shutterstock.com)

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

''Μα γιατί μιλάς στους/στις αναγνώστες/στριες, συγγραφείς, bookblogger, bookstagrammers, κλπ. στον πληθυντικό;''

Αυτή είναι μία ερώτηση που δέχομαι αρκετές φορές από άλλα άτομα -κυρίως του χώρου των βιβλίων- που τυγχάνει να ''συναναστρέφομαι'' μέσω της ανταλλαγής απόψεων/κριτικών για τα βιβλία που διαβάζουμε και οφείλω να πω ότι μέχρι και σήμερα δεν είχα μπει στη διαδικασία να ψάξω την αιτία που το κάνω, αφού για μένα, ως Κυριακή, ήταν, είναι και θα είναι κάτι το αυτονόητο και απολύτως φυσιολογικό. Όμως, επειδή κανένας και καμία ΔΕΝ είναι υποχρεωμένος/η να με γνωρίζει τόσο καλά ως άνθρωπο ώστε να ξέρει τους λόγους που το κάνω, αποφάσισα να τους μοιραστώ μαζί σας.

Αρχικά να σας πω ότι δεν το κάνω επειδή νομίζω ότι είμαι κάποια! Δεν έχω καβαλήσει κανένα καλάμι κι ούτε πρόκειται να συμβεί στο μέλλον! Όπως και σε καμία περίπτωση δεν το κάνω για άλλους λόγους όπως μια πιθανή αίσθηση κατωτερότητας, ή, τάχα μου ανωτερότητας από μεριάς μου προς το άλλο πρόσωπο, ή, γιατί έχω ένα μεταμελημένο/απολογητικό/ενοχικό/υποτακτικό ύφος, ή, δεν ξέρω γιατί άλλο. Απλώς είμαι ένας απλός και αληθινός άνθρωπος (με όλα τα καλά και κακά) που αγαπώ να σέβομαι και να κατανοώ τα όρια των άλλων ανθρώπων, όπως επιθυμώ να κάνουν κι εκείνοι/ες με τη σειρά τους προς εμένα. Ακόμη κι αν αυτό δε γίνεται πάντα κατανοητό, αποδεκτό και σεβαστό από άλλους/ες γύρω μου.

Και επειδή δε μου αρέσουν καθόλου, μα καθόλου οι όποιες παρερμηνείες/παρεξηγήσεις/μπερδέματα/κλπ να σας τα πω πάλι!

Βρε παιδιά, δεν το κάνω επίτηδες! 

Πραγματικά το λέω!

Απλώς είμαι φύσει ένας άνθρωπος αρκετά ''κλειστός'' και από δική μου θέση/στάση ζωής πιο μοναχική που δεν επιτρέπω σε άλλους ανθρώπους γύρω μου να με προσεγγίζουν τόσο εύκολα. Δε λέω ότι είμαι αντικοινωνική και ότι αν βρεθώ κάπου δε θα μιλήσω σε κανέναν και σε καμία, απλώς επιλέγω να κρατώ έναν πιο συγκεκριμένο και περιορισμένο ουσιαστικό -θα πω- περίγυρο ανθρώπων κοντά μου. Απεχθάνομαι τις κλίκες, τα ''πηγαδάκια'', τα αλισβερίσια ρουσφετιών, τους/τις αυλοκόλακες και λοιπά αρνητικά συναφή... Γι'αυτό και δε θέλω να έχω γνωστούς/ες και φίλους/ες στον χώρο! Σε αυτό είμαι ανένδοτη! Εκτιμώ και σέβομαι αρκετά πρόσωπα μέσα από τη συνολική τους δουλειά και παρουσία στον χώρο -ανεξαρτήτως της όποιας ιδιότητας φέρουν- και αυτό δεν αλλάζει ούτε τώρα ούτε και στο μέλλον!

Τί θέλω να πω; Ναι, μεν μπορεί να τυγχάνει να έχω μιλήσει είτε μέσω ανταλλαγής σχολίων πάνω σε βιβλία είτε μέσω προσωπικών μηνυμάτων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είτε μέσω emails είτε ίσως από κοντά στις ελάχιστες φορές που έχω βρεθεί σε βιβλιοπαρουσιάσεις (το κάνω ακόμη πιο επιλεκτικά αυτό το τελευταίο πια!), μα αυτό για μένα ΔΕ συνεπάγεται ότι γνωρίζω και με γνωρίζει προσωπικά (και τόσο καλά - μη σας πω σχεδόν καθόλου!) ένας άλλος άνθρωπος. Οπότε, για μένα τις περισσότερες φορές είναι πιο εύκολη η χρήση του πληθυντικού κι όχι του ενικού. Δείτε το σαν μια ένδειξη σεβασμού ως προς τα όρια του άλλου ανθρώπου! Αρκετές προσπάθειες''καβαλήματος'', υποβάθμισης, χειραγώγησης και λοιπών αρνητικών έχω βιώσει στο πετσί μου όλα αυτά τα χρόνια λειτουργίας των blogs μου! Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια!

Συγγνώμη αν είμαι απόλυτη σε αυτό που θα πω, αλλά για να θεωρήσω κάποιον άνθρωπο (ανεξαρτήτως φύλου/ιδιότητας/κλπ) γνωστό/ή μου πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια και να έχουμε ζήσει κάποιες εμπειρίες από κοινού προτού να συμβεί αυτό, πόσω μάλλον για να αισθανθώ αυτό το άτομο ως φίλο/η μου. Συνεπώς, δεν αρκούν όλα τα παραπάνω για να μιλήσω σε έναν άλλον άνθρωπο στον ενικό. Το κάνω μόνο στις περιπτώσεις που εκείνος ο άνθρωπος (άνδρας/γυναίκα, συγγραφέας/αναγνώστης/αναγνώστρια/bookblogger/bookstagrammer/κλπ) μου πει να το κάνω! Ποτέ από μόνη μου!

Δε θα σας κουράσω παραπάνω, αφού θεωρώ ότι είμαι απόλυτα σαφής ως προς τις θέσεις μου και εύχομαι να σας ''κάλυψα'' στις όποιες απορίες σας.

Τα λέμε ξανά σύντομα!