Συνέντευξη με τη συγγραφέα Πέννυ Κίσσα

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΠΕΝΝΥ ΚΙΣΣΑ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Σημερινή μου καλεσμένη στη στήλη των συνεντεύξεων η συγγραφέας Πέννυ Κίσσα. Την ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο και τις απαντήσεις της. Από τις εκδόσεις Ύδωρ κυκλοφορεί το βιβλίο της, με τίτλο «Περιμένοντας στη στάση με τις λέξεις». Της εύχομαι να είναι καλοτάξιδο. Για όσους/ες επιθυμούν να το διαβάσουν, μπορούν να το προμηθευτούν από κάποιο βιβλιοπωλείο, είτε από το επίσημο site του εκδοτικού. 

Πάμε να δούμε τι μοιράστηκε μαζί μας...

Π.Κ. Σας ευχαριστώ θερμά. Χαίρομαι ιδιαίτερα για την ευκαιρία να επικοινωνήσω μαζί σας και με τους αναγνώστες σας.

ΕΡΩΤΗΣΗ 1: Θα ξεκινήσω με μία ερώτηση που κάνω σε όλους τους συγγραφείς. Πώς μπήκε η συγγραφή στην ζωή σας;

Π.Κ. Γεννήθηκα σε μια εποχή που ο κόσμος διάβαζε βιβλία και πήγαινε θέατρο και σινεμά. Στο σπίτι υπήρχε βιβλιοθήκη και τα γιορτινά μου δώρα ήταν βιβλία. Από πολύ μικρή μαγεύτηκα από τη λογοτεχνία· εκεί, νομίζω, άρχισε να διαμορφώνεται σιωπηλά η ανάγκη της γραφής, να δώσω κι εγώ φωνή σε όσα με συγκινούσαν.

ΕΡΩΤΗΣΗ 2: Από τις εκδόσεις Ύδωρ κυκλοφορεί το βιβλίο σας, με τίτλο ''Περιμένοντας στη στάση με τις λέξεις''. Να είναι καλοτάξιδο. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι'αυτό;

Π.Κ. Το βιβλίο συνδυάζει ποιήματα, μικροαφηγήματα και ένα κείμενο με σεναριακή δομή, που προσθέτει μια διακριτική θεατρική διάσταση, σαν να παρακολουθούμε μια σκηνή να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας.

Τα κείμενα κινούνται γύρω από την ταυτότητα, τον χρόνο, τη μνήμη, την αγάπη, την απώλεια, τη σχέση του ανθρώπου με την τεχνολογία, αλλά και την προσωπική ευθύνη απέναντι σε όλα αυτά.

Ένα βιβλίο που στέκεται απέναντι στον χρόνο και τον κοιτάζει χωρίς βιασύνη.

ΕΡΩΤΗΣΗ 3: Ποια η πηγή έμπνευσης της ιστορίας του βιβλίου σας; Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να ολοκληρώσετε την συγγραφή του;

Π.Κ. Οι ιστορίες γεννιούνται μέσα μου και γύρω μου, μέσα από επίμονη παρατήρηση και σκόρπιες σημειώσεις, που αποτελούν τα πρώτα τους προπλάσματα.

Τα κείμενα γράφτηκαν σταδιακά, κυρίως την περίοδο της πανδημίας. Όταν ένιωσα πως συνομιλούν μεταξύ τους και συγκροτούν ένα ενιαίο σώμα, αποφάσισα να τα δω ως σύνολο, ένα πρωτοχρονιάτικο δώρο για τα παιδιά μου.

Τα επιμελήθηκα ένα προς ένα, τα αντιμετώπισα αυτόνομα και τα διάβασα πολλές φορές δυνατά. Τα άκουσα με άκουσαν και εκείνα.

ΕΡΩΤΗΣΗ 4: Τί μπορεί να συμβολίζει -εντός κι εκτός εισαγωγικών- ο τίτλος ''Περιμένοντας στη στάση με τις λέξεις";

Π.Κ. Ο τίτλος υποδηλώνει μια αναμονή, μια παύση, μια στιγμή αναστολής που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη εμπειρία. Η «στάση» είναι ένας ενδιάμεσος τόπος, εκεί όπου ο χρόνος επιβραδύνεται.

Σε κάθε στάση με περίμεναν λέξεις, που ανάβλυζαν και μεταλλάσσονταν σε ήχους και εικόνες.

ΕΡΩΤΗΣΗ 5: Ποια η συναισθηματική σας φόρτιση κατά τη διάρκεια της συγγραφής του;

Π.Κ. Άκουγα τις αναμνήσεις μου· οι ήχοι έγιναν εικόνες και οι εικόνες λέξεις.

Κι όταν οι λέξεις μαζεύτηκαν γύρω μου, τις προσκάλεσα σε ένα γιορταστικό τραπέζι. Τις φίλεψα γλυκό κρασί κι εκείνες συντάχθηκαν σε κείμενο που κρυφοκοιτάζει τις εικόνες, ενώ οι εικόνες στήνουν αυτί στο κείμενο για ένα τελικό ξεφάντωμα.

ΕΡΩΤΗΣΗ 6: Τί θα επιθυμούσατε να αποκομίσουν οι αναγνώστες/στριες από την ανάγνωση του βιβλίου σας;

Π.Κ. Να να επιτρέψουν στον εαυτό τους μια παύση, να σταθούν κι εκείνοι για λίγο στη «στάση», αφήνοντας τις λέξεις να τους βρουν..

Να επιτρέψουν στις εικόνες να γεννηθούν μέσα τους, πριν όλα χαθούν στην ταχύτητα της καθημερινότητας.

EΡΩΤΗΣΗ 7: Σαν αναγνώστρια, τί είδους βιβλία προτιμάτε να διαβάζετε;

Π.Κ. Αν δεν είχα διαβάσει πολύ στην εφηβεία μου, ίσως να μην είχα φτάσει ποτέ στην ανάγκη να θέλω κι εγώ «να γράψω».

Οφείλω πολλά στους Ρώσους, στους Άγγλους και στους Γάλλους συγγραφείς.

Και, όπως λέει η Μάρω Δούκα, στο εικονοστάσι μου έχω μόνο Έλληνες.

ΕΡΩΤΗΣΗ 8: Τέλος, ποιο το όραμά σας ως δημιουργός;

Π.Κ. Θέλω να κινηθεί η μνήμη· να περισώσω ό,τι κινδυνεύει να χαθεί. Να δημιουργώ εικόνες που γίνονται λέξεις και ισορροπούν ανάμεσα στην αφαίρεση και την αναπαράσταση.

Το γράψιμο είναι μια ζωντανή διαδικασία, μια διαρκής συνομιλία. Υπερβαίνει το βίωμα, το μεταμορφώνει και γίνεται η περαιτέρω μοίρα του.

Με τον χρόνο, αισθάνομαι πως γινόμαστε πιο αληθινά αυτό που είμαστε, κι αυτή η διαδικασία, όσο δύσκολη κι αν είναι, με αφορά βαθιά.

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και τις απαντήσεις σας.

Με εκτίμηση, Κυριακή Γανίτη από το blog Vivliovamon

Διαβάστε την κριτική μου για το βιβλίο εδώ: https://vivliovamon.blogspot.com/2026/01/blog-post_60.html