Η τελευταία συνέντευξη ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΟΟΥΙ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Θα μου επιτρέψετε -με όλον τον σεβασμό- να μη συγκαταλέγω στα λογοτεχνικά έργα τις βιογραφίες. Αντιθέτως, βρίσκω ανάλογα βιβλία πολύ ευχάριστα και ενδιαφέροντα ως προς τη σκέψη -κατά τη διάρκεια της ανάγνωσής των- καθώς αισθάνομαι ότι ανοίγει μπροστά μου ένα αλλιώτικο ''παράθυρο'' μέσα από το οποίο μαθαίνω άγνωστες πτυχές της ζωής και της σκέψης αγαπημένων καλλιτεχνών κι άλλων ανθρώπων του πολιτισμού κι όχι μόνο που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στον τομέα που διακρίθηκαν. 

Οι εκδόσεις Key Books προβαίνουν στην έκδοση μίας αλλιώτικης σειράς βιβλίων αποτελούμενες από ιδιότυπες βιογραφίες σημαντικών προσωπικοτήτων (από διάφορους χώρους). Μέσα σε αυτές τις βιογραφίες θα διαβάσουμε συνεντεύξεις (από την πρώτη έως και την τελευταία) που μας αποκαλύπτουν πολλά γύρω από τον ψυχισμό και τον τρόπο δράσης/σκέψης αυτών των προσώπων. Σήμερα διάβασα και σας παρουσιάζω ένα από αυτά τα βιβλία που φέρει τον τίτλο ''Η τελευταία συνέντευξη ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΟΟΥΙ" (David Bowie: The Last Interview and Other Conversations), τη μετάφραση του οποίου έχει επιμεληθεί ο κύριος Χρήστος Καψάλης.

«Προσωπικά, δεν µε απασχολεί καθόλου το γκλάµουρ. Μου φαίνεται γελοίο να πασχίζει κανείς γι’ αυτό. Σκασίλα µου εντελώς. Ένα καθαρό ζευγάρι παπούτσια κανονικά πρέπει να είναι υπεραρκετό».

—Ντέιβιντ Μπόουι

Μπορεί να μη συνηθίζω πια να διαβάζω βιβλία αυτής της κατηγορίας (σε καμία των περιπτώσεων δεν τα υποτιμώ!), αλλά με αυτό ένιωσα την ανάγκη να έρθω -έστω και με αυτόν τον τρόπο- πιο κοντά σε αυτόν τον σπουδαίο καλλιτέχνη με την ανεπιτήδευτη στόφα σταρ, που δε χρειαζόταν να αποδείξει τίποτα, ενώ ταυτόχρονα ήταν τόσο αυτόφωτος που η αύρα του και μόνο μπορούσε να σε καθηλώσει παρακολουθώντας τον πάνω στη σκηνή. Λίγο σνομπ και λίγο απρόσιτος, μα τόσο οικείος και φυσιολογικός σαν κάθε άλλος καθημερινός άνθρωπος που τον χαρακτηρίζει το ιδιαίτερο καυστικό αγγλικό χιούμορ με μία ευφράδεια και ετοιμότητα λόγου που ήξερε τί έλεγε, με ποιον τρόπο το έλεγε και κυρίως γιατί το έλεγε κάθε απάντηση σε κάθε ερώτηση συνέντευξης μοιάζει σαν ένα εύστοχο σχόλιο γύρω από την ίδια του τη ζωή, τις επιλογές, όπως και την κοινωνία στο σύνολό της. Ένας καλλιτέχνης πρωτοπόρος όχι μόνο για τη δική του εποχή, μα και για το παρόν και το μέλλον!

''Σε αυτές τις συνεντεύξεις, συγκεντρωµένες από όλη τη διάρκεια της µυθικής καριέρας του —συµπεριλαµβανοµένης της πρώτης του σε ηλικία δεκαέξι ετών, αλλά και της τελευταίας του, δεκαετίες µετά—, ο Ντέιβιντ Μπόουι µιλά για τα παιδικά του χρόνια στους δύσκολους δρόµους του Νότιου Λονδίνου, τη σύνθεση τραγουδιών, τις καταχρήσεις, την επιρροή του Άντι Γουόρχολ, τη σεξουαλικότητα, τις ταινίες του, τη µόδα, τη συνεργασία του µε τον Μπράιαν Ίνο, τη φιλία του µε τον Τζον Λένον και πολλά άλλα." (Από το οπισθόφυλλο)

Διάβασα το βιβλίο με μεγάλο ενδιαφέρον μέσα σε λίγες ώρες και συνέντευξη με τη συνέντευξη που περνούσε από τα χέρια μου ήταν σαν να αποκάλυπτε ένα κομμάτι τόσο γύρω από τον θρύλο που άκουγε στο όνομα Ντέιβιντ Μπόουι όσο και στον άνθρωπο πίσω απ'όλο αυτήν την εκκεντρική φιγούρα. Ένας άνθρωπος με τα όποια πάθη, λάθη, σκέψεις, επιθυμίες κι όνειρα που σαν άλλο μικρό κι αυθάδικο παιδί έβγαζε προκλητικά τη γλώσσα του προς ό,τι δεν το ''κάλυπτε'' και το έβρισκε όχι μόνο εμπόδιο για να ανοίξει τα φτερά του, αλλά και τόσο δήθεν και υποκριτικό που μόνο ως κάτι ενοχλητικό μπορούσε να θεωρηθεί.

Εάν, λοιπόν, εξακολουθείτε να γοητεύστε από τον μύθο γύρω από αυτή τη σπουδαία προσωπικότητα και θέλετε να νιώσετε ότι τον γνωρίσατε κάπως παραπάνω και η εμβληματική του φύση παραμένει ακόμη πιο σαγηνευτική κι αινιγματική για εσάς, δεν έχετε παρά να αναζητήσετε και να διαβάσετε κι εσείς με τη σειρά σας το παρόν βιβλίο. Α, να μην ξεχάσω να σας πω ότι στην ίδια σειρά κυκλοφορούν κι άλλοι ενδιαφέροντες τίτλοι με συνεντεύξεις σημαντικών προσωπικοτήτων.

Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Key Books.