ΜΑΝΤΑΜ ΜΟΥΕΡΤΕ: Η ΚΥΡΑ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Αγαπώ να ''ξανασυναντώ'' συγγραφείς που κατά το παρελθόν ένιωσα μία πληρότητα μέσα από την επαφή μου με κάποιο τους έργο. Η Μαίρη Βούλγαρη είναι μία εξ αυτών κι όχι αδίκως αφού και με το δεύτερο έργο της, με τίτλο ''ΜΑΝΤΑΜ ΜΟΥΕΡΤΕ: Η ΚΥΡΑ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ" (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εντύποις) με έκανε για ακόμη μία φορά να νιώσω μία ευχάριστη έλξη προς τον γοτθικό τρόμο και όλον αυτόν τον αλλόκοτο ρομαντισμό που τον χαρακτηρίζει μέσα στα πλαίσια ενός στοιχείου τρόμου που δεν είναι πάντα τόσο έντονος και εκρηκτικός, αλλά δεν παύει να αναδεικνύει τη φαντασία κι ό,τι εκείνη μπορεί να συνεπάγεται... 

''Η μυστηριώδης μορφή της Μαντάμ Μουέρτε αιχμαλωτίζει το βλέμμα. Τα λαμπερά πράσινα μάτια της σε κοιτούν αινιγματικά, ενώ ένα ακαταμάχητο χαμόγελο χαράσσεται στα κατακόκκινα χείλη της. Με αργή, τελετουργική κίνηση, απλώνει το χέρι της για να ανοίξει τις τρεις κάρτες ταρώ που είναι αραδιασμένες στο τραπέζι. Η γυναίκα σε προσκαλεί, αναγνώστη, να ανακαλύψεις τα μυστικά της. Τα όνειρα και τους εφιάλτες που στοιχειώνουν το μυαλό της. Τους πόνους και τις απώλειες που τη σημάδεψαν, τις αλήθειες και τα ψέματα που τη διαμόρφωσαν. Μία προς μία, οι κάρτες αποκαλύπτονται, και η ιστορία της Μαντάμ Μουέρτε ξεδιπλώνεται...

Παρίσι, Αύγουστος 1897

Η Πόλη του Φωτός συνταράσσεται από τον αποτρόπαιο θάνατο του Φελίξ Γκενέζ, ενός από τους πλουσιότερους άνδρες της Γαλλίας, μέσα στις Κατακόμβες. Ο αστυνομικός Τριστάν Ντυράς καλείται να λύσει το μυστήριο που περιβάλλει τον θάνατο του πάμπλουτου επιχειρηματία. Επρόκειτο για ατύχημα ή για έγκλημα; Η Μαντάμ Μουέρτε -ή, κατά κόσμον, Ματθίλδη- μέντιουμ και διαβόητη απατεώνισσα, καταζητείται για δεκάδες απάτες και κλοπές στα πολυτελή σαλόνια των Παριζιάνων αριστοκρατών. Όμως ο Ντυράς τη θεωρεί κάτι περισσότερο από μια κοινή απατεώνισσα. Το ιδιαίτερο χάρισμά της -η ικανότητά της να επικοινωνεί με τους νεκρούς- τον οδηγεί στα ίχνη της. Θα καταφέρει να λύσει την επτασφράγιστη υπόθεση και να ανακαλύψει τα μυστικά της απόκοσμης Μαντάμ Μουέρτε πριν να είναι αργά;" (Από το οπισθόφυλλο)

Η συγγραφέας φαίνεται ότι γνωρίζει πώς να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον και να μας κάνει να στρέψουμε το βλέμμα και την προσοχή μας προς το βιβλίο της. Από την εικόνα του εξωφύλλου που συνδυάζει με έναν τρόπο εναλλακτικό το παρόν και το παρελθόν, τον εύστοχο και εκκεντρικό του τίτλο έως και την άνωθεν περίληψη του οπισθοφύλλου, εμένα -ως αναγνώστρια- με έπεισε να το διαβάσω και να ανακαλύψω όχι μόνο ποια ήταν αυτή η Μαντάμ Μουέρτε, ή, αλλιώς η κυρά των σκιών, αλλά και τους λόγους που πήρε αυτό το προσωνύμιο και ποια η μοίρα της μέσα στην υπόθεση του βιβλίου.

Αγαπώ ό,τι σχετίζεται με τη φαντασία και τον τρόμο και η συγγραφέας φαίνεται να συμμερίζεται τις ίδιες προτιμήσεις με μένα - αναφορικά πάντα με τα λογοτεχνικά κείμενα και της ιστορίες αυτών. Εμπνεόμενη από θρύλους και τις παραδόσεις του εξωτερικού, η συγγραφέας αποτυπώνει πάνω στο χαρτί μία ιστορία που σε κάνει να ταξιδεύεις πίσω στον χρόνο, αλλά να κρατάς ανεπηρέαστη και την επαφή σου με το παρόν. Δεν τρομάζει. Δεν καθοδηγεί και κυρίως δε φέρει καμία μορφή λατρείας του παλιού σε σχέση με το καινούργιο. Με μία ιστορία που κάλλιστα θα μπορούσε να φέρει χαρακτηριστικά του σήμερα, η συγγραφέας ξεδιπλώνει πάνω στο χαρτί σκέψεις, όνειρα και προβληματισμούς ενδεδυμένα όλα με την πρέπουσα δόση φαντασίας, μεταφυσικού και μη μυστηρίου, αγωνίας, των απαραίτητων ανατροπών, ακατάπαυστης δράσης, καθώς και ενός ρέοντα, οικείου και κατατοπιστικού λόγου της δημιουργού το βιβλίο διαβάζεται με μία ανάσα.

Έρωτας και μίσος, ελπίδα και απογοήτευση, εκμετάλλευση και προσωπικά συμφέροντα, ζωή και θάνατος, αγάπη και ζήλεια, εκδίκηση και προστασία/αποδοχή, πραγματικότητα και φαντασία κι αρκετά ακόμη αντιφατικά ζεύγη θα έρθουν να ρίξουν γερά θεμέλια ώστε εκεί πάνω να ''χτίσει'' η συγγραφέας όλο το σκηνικό της πλοκής και να επιτρέψει στα πρόσωπα που θα πρωταγωνιστήσουν μέσα σε εκείνη να δείξουν όλα όσα θέλουν να μοιραστούν μαζί μας, όπως και εκείνα τα μεγαλύτερα, ή, μικρότερα μυστικά που τους/τις κρατούν δέσμιους/ες τους και έχουν γίνει δεύτερη φύση τους από την οποία όσο κι αν προσπαθούν, δεν μπορούν να ξεφύγουν.

Ως πιο δυνατό στοιχείο του βιβλίου θα μου επιτρέψετε να θεωρώ τον τρόπο που η συγγραφέας σκιαγραφεί τους χαρακτήρες των προσώπων με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που οφείλουν να φέρουν ώστε όχι μόνο να φαντάζουν ρεαλιστικοί/ες και πειστικοί/ες ως προς τη θέση τους μέσα στο κείμενο, μα να μας επιτρέπουν να βρούμε πάνω τους στοιχεία του δικού μας εαυτού. Διότι, όσοι/ες διαβάζουμε ανάλογα έργα -κατά την προσωπική μου άποψη- θα θέλαμε κατά βάθος να βρεθούμε σε μία ανάλογη θέση (εννοείται να σωθούμε και να φέρουμε τα όποια ηρωϊκά χαρακτηριστικά και να μη μας κλαίνε οι ρέγγες στο τέλος!) και να βιώσουμε αυτές τις περιπέτειες που μόνο η φαντασία μπορεί να τις καταστήσει εφικτές. Και ναι, μπορεί να περάσουμε διά πυρός και σιδήρου στο πλευρό των προσώπων για να φτάσουμε στον επίλογο, αλλά θεωρώ ότι το φινάλε μας/τους/τις δικαιώνει όλους κι όλες με μία πρέπουσα ολοκλήρωση/λύτρωση της πορείας του καθενός και της καθεμίας. 

Και κάπου εδώ θα ολοκληρώσω την καταγραφή των σκέψεών μου για το βιβλίο -συγγνώμη που δε μοιράζομαι παραπάνω πράγματα μαζί σας, αφού θέλω να μη στερήσω κάτι από τη μαγεία του. Κρατήστε ότι μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις και θα σας προτείνω να το αναζητήσετε κι εσείς με τη σειρά σας.

Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εντύποις.