Η ποιήτρια Ηλέκτρα Νησίδου μας παρουσιάζεται σε α' πρόσωπο...

Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΗΛΕΚΤΡΑ ΝΗΣΙΔΟΥ

Οι δημιουργοί συστήνονται... κι η ποιήτρια Ηλέκτρα Νησίδου μας παρουσιάζεται σε α' πρόσωπο...

Γράφει η Ηλέκτρα Νησίδου

Η ποίηση δεν μπήκε ποτέ στη ζωή μου ως συνειδητή επιλογή. Δεν αποφάσισα κάποια στιγμή ότι θέλω να γίνω ποιήτρια ούτε κάθισα απέναντι από μια λευκή σελίδα με σκοπό να γράψω ένα βιβλίο. Η ποίηση προηγήθηκε όλων αυτών. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούσα να καταλάβω όσα δεν μπορούσα να εξηγήσω ούτε στους άλλους ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό. Ήταν μια ανάγκη περισσότερο παρά μια φιλοδοξία.

Το Affectus γράφτηκε ακριβώς έτσι: χωρίς σχέδιο, χωρίς χρονοδιάγραμμα και χωρίς την πρόθεση να αποτελέσει κάποτε μια ποιητική συλλογή. Τα ποιήματα γεννήθηκαν σε διαφορετικές στιγμές της ζωής μου, μέσα σε αρκετά χρόνια. Άλλα γράφτηκαν μέσα σε λίγα λεπτά, σαν να υπήρχαν ήδη ολοκληρωμένα μέσα μου και απλώς περίμεναν να ειπωθούν. Άλλα έμειναν μήνες ή και χρόνια στο συρτάρι μέχρι να αισθανθώ ότι είχαν βρει την τελική τους μορφή. Ο τίτλος Affectus επιλέχθηκε γιατί αποδίδει αυτό που ήθελα να εκφράσω. Στα λατινικά, η λέξη παραπέμπει στο συναίσθημα, στην εσωτερική συγκίνηση, σε εκείνη τη δύναμη που μας κινεί και μας μεταμορφώνει. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουμε τόσο από τα γεγονότα όσο από τα συναισθήματα που αυτά αφήνουν μέσα μας. Ένας έρωτας, μια απώλεια, ή ακόμη και μια ελπίδα μπορούν να αναδιαμορφώσουν ολόκληρο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.

Παρότι τα ποιήματα είναι βαθιά προσωπικά, δεν γράφτηκαν για να λειτουργήσουν ως ημερολόγιο. Δεν με ενδιέφερε να αφηγηθώ τη δική μου ιστορία, αλλά να αναζητήσω εκείνα τα συναισθήματα που, ενώ γεννιούνται μέσα σε έναν άνθρωπο, τελικά ανήκουν σε όλους. Ο έρωτας, η επιθυμία, η αναμονή, η ματαίωση, η νοσταλγία, η απώλεια δεν είναι αποκλειστικά δικές μου εμπειρίες. Είναι κομμάτι της ανθρώπινης συνθήκης.

Για μένα, η ποίηση έχει μια ιδιότητα που δύσκολα συναντώ σε άλλα είδη γραφής. Δεν αισθάνεται την ανάγκη να εξηγήσει τα πάντα. Αφήνει χώρο στη σιωπή, στους υπαινιγμούς, σε όσα δεν μπορούν να διατυπωθούν ευθέως. Πιστεύω ότι τα πιο σημαντικά συναισθήματα δεν είναι πάντοτε εκείνα που περιγράφονται αναλυτικά, αλλά εκείνα που υπονοούνται και αφήνουν τον αναγνώστη να τα ολοκληρώσει με τη δική του εμπειρία.

Το Affectus είναι επίσης μια υπενθύμιση ότι η ευαλωτότητα δεν είναι αδυναμία. Ζούμε σε μια εποχή που μας μαθαίνει να προστατεύουμε συνεχώς τον εαυτό μας, να κρύβουμε όσα μας πληγώνουν και να αντιμετωπίζουμε το συναίσθημα σχεδόν ως μειονέκτημα. Η ποίηση κάνει ακριβώς το αντίθετο. Ζητά να εκτεθείς. Να αποδεχθείς ότι ο άλλος θα διαβάσει κάτι που κάποτε υπήρξε αποκλειστικά δικό σου και θα το ερμηνεύσει μέσα από τη δική του ζωή. Αυτό είναι ταυτόχρονα τρομακτικό και λυτρωτικό.

Αυτή δεν είναι η πρώτη μου εκδοτική δουλειά, καθώς προηγήθηκε το βιβλίο Οδηγίες Ζωής για Προχωρημένους. Ωστόσο, αισθάνομαι ότι η πρώτη ποιητική συλλογή κατέχει μια ιδιαίτερη θέση. Η ποίηση απαιτεί μια διαφορετική μορφή έκθεσης, καθώς στέκεται απέναντι στον αναγνώστη σχεδόν γυμνή.

Από τη στιγμή που το βιβλίο εκδόθηκε, έπαψε να μου ανήκει αποκλειστικά. Κάθε αναγνώστης θα ανακαλύψει μέσα του διαφορετικά ποιήματα, διαφορετικούς στίχους, διαφορετικές σιωπές. Και αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι της λογοτεχνίας: ότι το ίδιο κείμενο δεν διαβάζεται ποτέ δύο φορές με τον ίδιο τρόπο.

Περιγραφή

Σ’ αγαπώ τόσο πολύ,

που νομίζω ότι το κελαηδούν τα πουλιά.

Τα σύννεφα το γράφουν αχνά

μες στο λευκό τους χρώμα.

Τα νερά της λίμνης κυκλικά το σχηματίζουν

και τα παιδιά το ψιθυρίζουν, γελώντας, το ένα στο άλλο.

Η ποιητική συλλογή ''Affectus" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Την ευχαριστώ πολύ!!!

Με εκτίμηση,

Κυριακή Γανίτη από το blog Vivliovamon