Αφιέρωμα: My sweet bookish November (Μέρος 1ο) - ΠΛΗΓΩΜΕΝΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη

Αφιέρωμα: My sweet bookish November 

(Μέρος 1ο) 

 ΠΛΗΓΩΜΕΝΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ

Για μένα ο Νοέμβριος, ως μήνας, περιέχει όλη αυτή τη γλυκόπικρη αίσθηση του φθινοπώρου, την ανάγκη για αγκαλιά και χουχούλιασμα, μα κυρίως αυτήν την υπέροχη προσμονή για τον ερχομό των εορτών και των Χριστουγέννων. Κι επειδή, πλέον, βρίσκομαι σε μία φάση -αναφορικά με τις αναγνώσεις βιβλίων- που τα προσεγγίζω τη στιγμή που εγώ νιώθω ως την πιο κατάλληλη και ταιριαστή, από σήμερα και για τρεις μέρες ξεκινώ ένα καινούργιο αφιέρωμα με τίτλο ''My sweet bookish November". Κάθε μέρα, λοιπόν, από αυτές θα σας παρουσιάζω κι από ένα μυθιστόρημα που μου ''βγάζει'' όλα αυτά τα συναισθήματα. Ξεκινώ σήμερα με το νέο βιβλίο της συγγραφέως Κωνσταντίνας Σιάφη-Διαμάντη, με τίτλο ''ΠΛΗΓΩΜΕΝΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ", το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.

Ξέρετε ότι πάντα γοητεύομαι από βιβλία οι ιστορίες των οποίων βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα. Κι αν νιώθω έτσι εγώ που είμαι μία απλή αναγνώστρια, φανταστείτε το πώς μπορεί να αισθάνονται εκείνοι/ες οι συγγραφείς που τους/τις προσφέρεται η δυνατότητα να εμπνευστούν από αυτές και να τις καταγράψουν πάνω στο χαρτί. Κι αν η όποια συναισθηματική τους φόρτιση θα ήταν αρκετή ακόμη κι όταν πρόκειται για καθαρή μυθοπλασία, μπορείτε να αντιληφθείτε σε τί επίπεδα θα φτάνει σε ανάλογες περιπτώσεις. Κι αυτό σας το λέω, διότι η συγγραφέας με απόλυτο σεβασμό, προσοχή, νοιάξιμο κι ενσυναίσθηση, πριν καν ξεκινήσουμε την ανάγνωση του παρόντος βιβλίου, προβαίνει σε έναν κατατοπιστικό πρόλογο σαν μία άλλη κατάθεση όχι ψυχής, μα ευγνωμοσύνης προς τη γυναίκα και την ιστορία της οποίας θα μας παρουσιάσει. Κι εγώ αυτό το επικροτώ.

«Μπορείς ποτέ να ξεχάσεις εκείνα που έζησες; Μπορείς να σβήσεις τον άνθρωπο που αγάπησες; Ποτέ. Όσο κι αν προσπαθήσεις να διαγράψεις την αγάπη, εκείνη παραμένει ανεξίτηλη σαν μελάνι πάνω σε χαρτί…»

Δύσκολα ερωτήματα κι ακόμη δυσκολότερες οι απαντήσεις που πρέπει να δώσουμε σε αυτά. Διότι, ακόμη κι αν προσπαθήσουμε να κρυφτούμε, να τα αποσιωπήσουμε, ή, ίσως και να πούμε ψέματα αποκρύπτοντας την αλήθεια, οι μνήμες, οι εμπειρίες και τα συναισθήματα πάντα μα πάντα μένουν ανεξίτηλα πάνω στην ψυχή και στη σκέψη μας. Προσωπικά, δεν ξεχνώ. Δεν μπορώ. Όχι, γιατί το κάνω από άποψη πείσματος, αλλά δεν μπορώ να αφεθώ στη λήθη όσο κι αν το έχω προσπαθήσει κάποιες φορές. Ζηλεύω.... Ναι, ζηλεύω τους ανθρώπους που το καταφέρνουν και προχωρούν παρακάτω. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως είναι μία αόρατη ασπίδα; Ένα προσωπείο που επιλέγουν να φορούν μπροστά μας και να μην αφήνουν τους εαυτούς τους ελεύθερους να εκφράσουν τα όσα νιώθουν δημοσίως; Σαν ένα άλλο είδος αυτοπροστασίας και αυτοσυντήρησης; 

''Η Ειρήνη γνώρισε τον μεγάλο έρωτα στα δεκαεφτά της, απέκτησε ένα παιδί και είδε τη ζωή της να αλλάζει, όταν ο Ιάσονας την εγκατέλειψε, παίρνοντας τον γιο τους στην Αμερική. Παρά τις προδοσίες και τις απώλειες, βρήκε τη δύναμη να συνεχίσει χάρη στη μητρότητα και την αφοσίωση ενός ανθρώπου που στάθηκε δίπλα της. Η καρδιά της, όμως, παρέμενε αιχμάλωτη της πρώτης της αγάπης.

Χρόνια αργότερα, η Ηλέκτρα ανακαλύπτει πως η ιστορία της μητέρας της επαναλαμβάνεται με νέους έρωτες, μυστικά και προδοσίες. Το παρελθόν, ανεξίτηλο μέσα τους, συνεχίζει να καθορίζει τις ζωές τους." (Από το οπισθόφυλλο)

Όσοι/ες διαβάζετε τα κείμενά μου για τα βιβλία, γνωρίζετε την πάγια θέση μου σχετικά με το να μην κρίνω τις υποθέσεις εκείνων των έργων που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες. Έτσι λειτουργώ κι ως άνθρωπος στην καθημερινή μου ζωή, αλλά επειδή ακριβώς είμαι ένας απλός άνθρωπος, δεν μπορώ να παραμένω ανεπηρέαστη από τα όσα διαβάζω. Και ξέρετε ποιο είναι το οξύμωρο; Πώς ακόμη και δεν υπάρχει το οτιδήποτε κοινό μεταξύ εμού και των προσώπων αυτών των ιστοριών, δε γνωρίζω τί ακριβώς γίνεται και ταυτίζομαι σε τέτοιον βαθμό μαζί τους που με σοκάρει. Ναι, με σοκάρει η σκέψη ότι όντως αυτά τα βίωσαν πραγματικοί άνθρωποι εκεί έξω. Άνθρωποι οικείοι και καθημερινοί, όμοιοι/ες με εμάς και που στη θέση τους, κάλλιστα, θα μπορούσαμε να βρεθούμε είτε εμείς είτε κάποιο δικό μας αγαπημένο πρόσωπο...

Η συγγραφέας έχει έναν λόγο προσιτό κι άκρως κατανοητό. Προσπαθεί και τα καταφέρνει να κρατήσει τις ισορροπίες αναφορικά με το δραματικό και το πιο χαρούμενο στοιχείο με τρόπο που να μην χάνει τη δυναμική του κείμενο. Η ιστορία είναι συνεχόμενη και τα πρόσωπα μέσα σε αυτήν τοποθετημένα έτσι ώστε να φέρουν εις πέρας τον ρόλο που τους έχει δοθεί. Η σκιαγράφησή τους είναι αρκετά καλή και κατά έναν έμμεσο τρόπο δικαιολογεί τις πράξεις και τις σκέψεις των. Ναι, θεωρώ ότι η συγγραφέας κάπου μπορεί και να ωραιοποίησε καταστάσεις και εσκεμμένως -κατόπιν παρότρυνσης της γυναίκας που της εκμυστηρεύθηκε την ιστορία της- έδωσε ένα πιο ολοκληρωμένο και λυτρωτικό τέλος. Ίσως και να ήταν για καλό. Ίσως να ήταν απαραίτητη αυτή η διαφοροποίηση από την αλήθεια. Ίσως έτσι να αποκαταστάθηκε ένα μέρος της μνήμης, να επήλθε η λύτρωση μέσω της συγχώρεσης και της άσβεστης ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον μέσα από τις όποιες δεύτερες ευκαιρίες. 

Διάβασα με μία ανάσα όλο το βιβλίο. Ένιωσα χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, αδικία, έρωτα και αρκετά ακόμη συναισθήματα. Και παρότι δεν είμαι φύσει ρομαντική ως άνθρωπος, τολμώ να πω ότι κάπως άμβλυνε η σκέψη μου σχετικά με τις δεύτερες ευκαιρίες που οφείλουμε να δίνουμε τόσο στους άλλους ανθρώπους όσο και στους εαυτούς μας, όταν πραγματικά έχουν/έχουμε μετανιώσει κι αλλάξει προς το καλύτερο. Και κυρίως να διατηρώ τη σκέψη μου να μην κρίνω κάποιον άνθρωπο από το όποιο ''φαίνεσθαι'', ειδικά αν δε γνωρίζω το βαθύτερο ''είναι''... Και ναι, μπορεί η συγγραφέας να μας μίλησε για ''ΠΛΗΓΩΜΕΝΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ", αλλά η αγάπη η αληθινή ήταν εκεί κι άνθισε έστω και καθυστερημένα...

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.

Υ.Γ. Μείνετε συντονισμένοι/ες για το 2ο μέρος του αφιερώματος.