Ο συγγραφέας Γιώργος Φυτιλής μας ''συστήνει'' το νέο του βιβλίο ''Η απέραντη μοναξιά της αθωότητας"
Γράφει ο Γιώργος Φυτιλής
Η απέραντη μοναξιά της αθωότητας
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα και μια κραυγή στήριξης και υποστήριξης για τα παιδιά που παιδεύονται απ’ τις ‘αμαρτίες’ των γονιών τους.
Με σεβασμό στη φιλόξενη λογοτεχνική σελίδα «Οι δημιουργοί συστήνονται» γράφω δυο λόγια για την παρουσίαση του τελευταίου βιβλίο μου ‘Η απέραντη μοναξιά της αθωότητας’. Εκδόθηκε σε συνεργασία με τις εκδόσεις Εν Αθήναις. {Σελίδες 462.} Πιστεύω, πως η λογοτεχνία είναι η λαϊκή φιλοσοφία και το καλύτερο γυμναστήριο των συναισθημάτων. Και του πνεύματος. Όπως μπαίνουμε στη αίθουσα του γυμναστηρίου για να γυμνάσουμε το κορμί μας, έτσι ακριβώς, μπαίνουμε στις σελίδες του λογοτεχνικού βιβλίου, για να γυμνάσουμε τα συναισθήματα της ψυχής και τις λειτουργίες του μυαλού μας.
Λένε οι γλωσσολόγοι μία επιστημονική αλήθεια που χαράχτηκε βαθιά στην ψυχή μου και την υποστηρίζω. Ο λαός που μεταδίδει μαζικά τη γραπτή λογοτεχνία παρέχει στους πολίτες παιδεία υψηλής ποιότητας και πλούσια εκπαίδευση. Οι νέοι αποκτούν πλούσιο λεξιλόγιο ευρύτητα πνεύματος και πλούτο γνώσεων.
Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να εκφράσει μία έννοια ή να περιγράψει ένα αντικείμενο, αν δεν γνωρίζει τις αναγκαίες λέξεις. Όμως εδώ είναι το πρόβλημα. Ο λαός που έχει γραπτή λογοτεχνία που μεταδίδεται μαζικά στους νέους, αλλά πολύ λίγοι τη διαβάζουν, είναι στην ίδια μοίρα με τον λαό που δεν έχει γραπτή λογοτεχνία. Οι νέοι δεν μπορούν να πλάσουν νέες λέξεις στη μητρική τους γλώσσα και να ονομάσουν τις έννοιες και τα αντικείμενα που εισάγοντα απ’ το εξωτερικό. Κυρίως, δεν μπορούν να εξελίξουν τον δικό τους πολιτισμό. Και είναι αποδεκτό απ’ όλες τις επιστήμες, πως ο λαός που χάνει τη γλώσσα του, χάνει την ταυτότητα. Την ιστορία και τον πολιτισμό του. Στο τέλος χάνει και τη μοίρα του. Αυτοκαταστρέφεται.
Μετά την ολιγόλογη παράθεση των σκέψεών μου για τη λογοτεχνία, επιτρέψτε μου να περάσω στην παρουσίαση του έργου μου.
Κεντρική ηρωίδα είναι η δεκαεφτάχρονη Δεσποινιώ. Μία όμορφη κι αθώα έφηβη, που σταμάτησε το σχολείο για να γίνει νοικοκυρά στο φτωχικό τους. Όταν έμαθε, στα δεκαεφτά της χρόνια, πως είναι νόθα και ο βιολογικός πατέρας της ήταν ένας άγνωστος άντρας περαστικός απ’ το χωριό της, ανταριάστηκε. Της κόπηκε η ανάσα κι έχασε τη γη κάτω απ’ τα πόδια της. Όταν τη στήριξαν τα δυο μικρότερα αδέλφια της, πέρασε στο επίπεδο της αντίδρασης. Της επανάστασης.
Η μητέρα της αγωνιζόταν να κρύψει το ‘λάθος’ της, όπως ονόμασε την παράνομη ερωτική σχέση και φανέρωσε μόνο το βαφτιστικό όνομα του πατέρα. Ούτε καν μία περιγραφή ή κάποια εικόνα. Μισούσε εκείνον τον άντρα και τον κακολογούσε. Κι ας ήταν, πλέον, ο πατέρας του παιδιού της κι όχι ο εραστής.
«Κυρία Βασιλική» είπε η Δεσποινιώ με παράπονο, «κάποιες μέρες, μετά που έμαθα την μπασταρδοσύνη μου, κάθισα και σκέφτηκα. Ποια είμαι; Πώς με λένε και με ποιο όνομα θα βγω στον κόσμο να συστηθώ και να με ξέρουν; Όλα τα παιδιά αυτό ονειρεύονται. Να βγουν στην κοινωνία, να χαμογελάσουν και να πουν τ’ όνομά τους. Να δηλώσουν τα όνειρά τους. Όλοι οι χωριανοί ξέρουν πως είμαι η κόρη του χωροφύλακα. Που δεν είμαι! Όμως, αυτός είναι ο δικός μου κόσμος και θέλω να τον ζήσω… Δεν σκέφτομαι να πέσω στη θάλασσα ή να πιω φαρμάκι. Να ξεπλύνω τη ντροπή της μάνας μου…, »
Η κυρία Βασιλική, σύζυγος του υπαστυνόμου και με σπουδές στη νομική, έπιασε την Δεσποινιώ απ’ το χέρι και κάθισαν στο μικρό σαλόνι. « Δεσποινιώ μου», της είπε με στοργή μάνας, «όταν γεννήσεις το όνειρο της ζωής σου και το ερωτευτείς, τράβα μπροστά και μη δειλιάσεις. Εκεί είναι η ευτυχία σου.»
Η Δεσποινιώ έφυγε νύχτα απ’ το χωριό της κι έφτασε στην Αθήνα. Απ’ τα πρώτα βήματα στον κόσμο της πρωτεύουσας ήρθε αντιμέτωπη με την αναλγησία των εξουσιών και τη σκληρότητα των συμφερόντων. Με τους υπόγειους μηχανισμούς. Εξαπατήθηκε και ονειδίστηκε. Κάποιοι προσπάθησαν να την οδηγήσουν σε μια κατάσταση εσωτερικής μοναχικότητας και ψυχολογικής απομόνωσης. Στην ατέλειωτη μοναξιά της αθωότητας. Για να ισορροπήσουν τη δική τους ψυχή…
Φίλες αναγνώστριες και φίλοι αναγνώστες, κανένας συγγραφέας δεν μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο μ’ ένα βιβλίο. Ούτε και μ’ εκατό. Όμως, μπορεί να παραθέσει λογικά επιχειρήματα μέσα από τις εικόνες του βιβλίου και να βοηθήσει. Οι νέοι άνθρωποι να βάλουν δίπλα στα δικά τους επιχειρήματα και τα επιχειρήματα που αναδύονται μέσα απ’ τις σελίδες του λογοτεχνικού βιβλίου. Να σκεφτούν πληρέστερα το πρόβλημα που τους βασανίζει και να βγάλουν ασφαλέστερα συμπεράσματα. Να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Η αυτοκαταστροφή και η αυτοκτονία ποτέ δεν ήταν λύση. Ποτέ.
Η αυτοκτονικότητα των εφήβων, ακόμα και των παιδιών, είναι ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα που οφείλεται, κυρίως, σε ζητήματα ψυχικής υγείας. Ίσως, ο κυριότερος παράγοντας είναι τα ενδοοικογενειακά προβλήματα. Η βία μεταξύ των γονέων, η συναισθηματική αστάθεια της μητέρας ή του πατέρα και η έξοδος απ’ την κρεβατοκάμαρα των ενδοσυζυγικών προβλημάτων. Η απιστία, η ψυχρότητα, η νόθα γέννηση παιδιού. Τα παιδιά, ακόμα και οι έφηβοι, δυσκολεύονται να κατανοήσουν και να διαχειριστούν τα συζυγικά προβλήματα των γονιών τους και αντιδρούν παρορμητικά. Ακόμα και αυτοκαταστροφικά. Πιστεύουν, πως έμειναν μόνοι στον κόσμο και δεν περιμένουν αγάπη και βοήθεια από πουθενά. Απομονώνονται, κλείνονται στο καβούκι τους και διολισθαίνουν στη γλιστερή κατρακύλα της ζωής. Ύστερα απ’ την περίοδο της απελπισίας, είτε αρχίζουν την αναζήτηση ελπίδας και ασφάλειας στα ναρκωτικά και στην παραβατικότητα είτε πέφτουν στην πλευρά της αυτοχειρίας. Στον φόνο του εαυτού τους. Η αυτοκτονικότητα, παρότι είναι σε χαμηλά ποσοστά στην Ελλάδα, σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, είναι ανησυχητική στις κρίσιμες ηλικίες από 15 ετών και μέχρι τα 20.
Με την πίστη, πως με το βιβλίο μου ‘Η απέραντη μοναξιά της αθωότητας’ παρέθεσα κάποια λογικά και ελπιδοφόρα επιχειρήματα που θα βοηθήσουν τους νέους να κυνηγήσουν το όνειρο της ζωής τους, παραδίδω το έργο μου στα νιάτα.
Γιώργος Α. Φυτιλής
Το βιβλίο ''Η απέραντη μοναξιά της αθωότητας" κυκλοφορεί σε συνεργασία με τις εκδόσεις Εν Αθήναις..
Τον ευχαριστώ πολύ!!!
Με εκτίμηση,
Κυριακή Γανίτη από το blog Vivliovamon
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου